Hvíl í friði

Langri þrautargöngu lokið! Heiðursmaður kveður sviðið og leikhúsið er fátækara eftir.
Hvíl í friði Helgi Hóseason.

Hvenær er nóg komið ???

Lögbanns-skýrslan er HÉR


En íslenska þjóð, hvar ert þú ?

Hver er ábyrgur ???

Þjóðin getur ekki fríað sig ábyrgð á ICE-SAVE reikningum eða öðru útrásarbrölti!

Davíð Oddson ríkti sem einræðisherra í 18 ár með fullu samþykki sauðheimsks almúgans sem kaus sjálstæðisflokkinn og viðhengi hans, framsóknarflokkinn í lýðræðislegum kosningum !

Þeir störfuðu í umboði þjóðarinnar sem hefði hvenær sem er, á tímabilinu, getað losað sig við þessa auðvirðulegu landráðamenn - en gerði það ekki !

ÍSLENSKA ÞJÓÐIN BER ÁBYRGÐ Á FÖÐURLANDSSVIKUM DAVÍÐS ODDSONAR OG HALLDÓRS ÁSGRÍMSSONAR !

Litlir nafnlausir og ómerkilegir kallar í bönkum og útrásarfyrirtækjum voru bara að skara eld að eigin köku af því þeim var gert það kleift - siðlaust? Já. Ábyrgðarlaust? Nei !!! Við berum ábyrgðina - því geðbilaðir og veruleikafyrrtir menn stjórnuðu landinu í okkar umboði - og hana-nú !

Skammastu þín - gamli súri kall

Vill einhver segja þessu karlfífli að halda nú kjafti og reyna kannski að skammast sín ...

LOKSINS LOKSINS LOKSINS !!!

LOKSINS FARNIR - GUÐI SÉ LOF !!!

NÚ GETUR ÍSLENSKA ÞJÓÐIN FARIÐ AÐ RÍSA Á FÆTUR
OG KANNSKI RÉTTA ÚR BAKINU ...

LAUS VIÐ ÞESSA MANNFJANDA, VONANDI FYRIR FULLT OG ALLT ...

KOMINN TÍMI TIL ...

Lygarinn staðinn að lygum !

Hversu lengi enn ætlar þjóðin að láta þennan lygna ræfil kúga sig ?

Hann hefur logið að okkur í tvo áratugi og hann heldur áfram að ljúga á meðan enginn þorir að stöðva hann !

Hvers vegna er hann ekki einfaldlega rekinn burt og skammaður fyrir afglöpin ?

Og föðurlandssvikin ?

Hvers vegna er hann ennþá Seðlabankastjóri ?

Geðsjúkur gamall kall klórar í bakkann!

Hörður Torfason

Veikir menn eiga að taka sér veikindafrí, um það ætla ég að menn deili ekki. Krabbameinsmeðferð er, ein og sér, slíkt álag á þann sjúka að engu öðru er á bætandi. Því eiga þeir aðilar í stjórnsýslunni sem við þann illvíga sjúkdóm glíma tafarlaust að segja af sér og snúa sér heilshugar að sínum veikindum og vonandi bata.

Ef þið, sem teljið ykkur þess umkomin að úthrópa og ata auri Hörð Torfason, gætuð HLUSTAÐ á viðtalið umtalaða með eyrun opin og hugann stilltan á móttöku mynduð þið skilja það sem hann sagði.
Skammist ykkar fyrir lágkúruleg ummæli ykkar um þann eina Íslending sem hafði kjark til að hefja mótmæli þau sem nú eru loks að skila árangri.

Geir er veikur, Ingibjörg líka og nú ætlar Þorgerður að taka við en færri vita að hún stríðir einnig við alvarleg veikindi lítillar dóttur sinnar. Við þurfum mannskap með óskerta starfsorku og fulla einbeitingu í þeim hreingerningum sem framundan eru, ekki fólk sem á fullt í fangi með sjálft sig og sína.

Ætli samúð ykkar væri ekki betur varið hjá fjölskyldum þeirra sem hrunið mikla hefur þegar, svo snautlega lagt af velli?

Dagur B Eggertsson

Nafn Dags B Eggertssonar hefur æ oftar borið á góma í samtölum síðustu daga.

Hvar sem litið er yfir blóðvellina eða brunarústirnar blasir við að þeir, sem töldu sig hafa töglin og hagldirnar í öllum málum þjóðarinnar, liggja annaðhvort örendir í valnum eða ráfa um rammvilltir og ósjálfbjarga.

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir háir hetjulega baráttu við illvígan og íþyngjandi sjúkdóm.
Fáum hefur komið til hugar að álag síðustu vikna og mánuða kynni að geta haft óbætanleg skaðleg áhrif á meðferðina og batahorfur. Fyrst nú, hundrað dögum eftir hrun, íhuga menn einhvern í hennar stað. Hinn pasturslitli varaformaður flokksins þykir varla kostur né heldur þeir aðrir sem helst eru nefndir í umræðunni, af ýmsum ástæðum og mörgum.

Þetta ætti auðvitað ekki að vera spurning fyrst og fremst um hvort þessi eða hinn komi til greina sem arftaki Ingibjargar Sólrúnar heldur miklu fremur um þann Gídeonshnút sem fjarvera hennar og veikindi hafa hnýtt þjóðinni. Það verður að höggva á hnútinn bölvaða og enginn þeirra sem stóð við fótskör ráðherrans, jánkandi ákvörðunum í ríkisstjórninni sem brást, hefur heiður til verksins.

Í Degi B Eggertssyni virðist vera það forystugen sem í öllu kviku skilur milli þess sem leiðir og hinna sem fylgja á eftir. Svo spillir hvorki fyrir honum né okkur að hann hefur einlægt, jákvætt viðmót og þægilega nærveru. Þeir persónueiginleikar gætu gert gæfumuninn fyrir þjóðina á þeim þungbæru og erfiðu tímum sem framundan eru. Þjóðin er í sárum og Dagur B Eggertsson er læknir af heilum hug.

Útrétt hönd í samkennd hefur önnur áhrif en oflæti og óeining.

Við þurfum ármann í öndvegi, lausan við hrokann sem núverandi ráðherrar hafa iðullega sýnt almenningi. Forystumann sem ekki burðast með erfðasynd svikinna kosningaloforða og ber ekki niðurlægður, kinnroða þess sem selt hefur sál sína og sannfæringu fyrir þægilegan stól.

Dagur B Eggertsson er hugsanlega einmitt maðurinn sem gæti stappað stálinu í örmagna þjóðina og hrifið hana með sér í vorhreingerninguna óhjákvæmilegu.

Dagur B Eggertsson er hugsanlega einmitt maðurinn sem Ísland þarfnast núna.

Ekkert föðurland !

Þú ert ekki Íslendingur!
æpa þeir að mér,
ef ég sára saklaust vitni
sannleikanum ber.

Ekki mega iljar mínar
íslenskt snerta grjót,
ef ég blekktum bróður mínum
bendi á svikin ljót.

Ekki má mitt auga skoða
íslenskt blóm í hlíð,
ef ég harma örbrigð vora,
ómenningu og stríð.

Ekki má mitt eyra hlusta
á íslenskt lindarhjal,
ef ég þrái að þekkja og boða
það, sem koma skal.

"Báran kveður eins og áður
úr við fjörusand -
en ég á orðið einhvernveginn
ekkert föðurland".


Úr ljóðabókinni "Eilífðar smáblóm" frá 1940
eftir Jóhannes úr Kötlum

TRAITOR !

Varla er til nokkur glæpur lágkúrulegri
eða aumari en föðurlandssvik.

Hver er hæfileg refsing fyrir landráð ?

Í fullri alvöru, hvað telst hæfileg refsing fyrir að hafa kúgað og niðurlægt heila þjóð vel á annan áratug.

Myndi dauði hins siðlausa og veruleikafirrta gæpamanns skila okkur aftur því sem hann stal frá okkur ?

Hefur vistun á vitlausraspítala, útilokun frá samskiptum við aðra menn, nokkra þýðingu fyrir aumingja sem selt hefur sál sína ?

Sá sem svíkur fósturjörð sína og föðurland fyrirgerir tilverurétti sínum.

"Know your enemy" !!

Þekktu óvin þinn er gamalt og gott ráð. Tímabært mun vera fyrir niðurlægða og svínbeygða þjóðina að átta sig á hverjir eru hættulegustu og eitruðustu óvinir hennar nú á ögurstundu.

Fleyg setning úr skemmtilegri íslenskri bíómynd: "maður gerir ekki neitt fyrir neinn sem gerir ekki neitt fyrir neinn" !
Siðblindir og veruleikafirrtir stjórnmálamenn hafa ekkert gert fyrir okkur nú um alllangt skeið nema auka á vandann. Þeir hafa hækkað laun sín afturvirkt og fest eftirlaunafrumvarpið í sessi, þeir hafa strikað yfir óþægilegar skuldir vildarvina og hagrætt í stjórnum banka og fyrirtækja svo líti út sem "liðir í aðgerð stjórnvalda" meðan raunverulegur ásetningur þeirra hefur verið að hylja spor og eyða sönnunum. Þeir hafa sigað lögreglu á hópa fólks sem nýtir sér stjórnskrárbundinn rétt til mótmæla og þeir hafa daufheyrst við öllum kröfum um að þeir axli ábyrgð og hypji sig burt. Þeir lofa fyrir hádegi að ekki verði gengið hart fram í innheimtuaðgerðum í ljósi aðstæðna en aðhafast ekkert þegar sýslumenn bjóða heimilin ofan af fjölskyldunum. Þeir vita ekki að grunnskólakrakkar fá ekki að borða í hádeginu ef mamma skuldar 4.350 krónur síðan um mánaðarmótin. Enda er þeim alveg sama.......

Einhver hluti ósvífinna athafnarmanna er samsekur. Heiðarleiki og drengskapur eru ekki valgreinar í viðskiptafræði, hvorki í háskólum höfuðborgarinnar né á Bifröst. Einhver hluti spilaði svo Matadorið af græðgi einni saman. Allir þessir óheilu og óvönduðu menn spiluðu þó bara eftir leikreglunum sem hinir kjörnu fulltrúar höfðu komið sér saman um að ættu að gilda.

Og svo er kyrjuð mantran "leitum ekki sökudólga" !! Maður leitar að því sem er týnt eða hulið ekki að því sem blasir við og hlær uppí opið geðið á manni.

Þjóðin veit uppá hár hverjir eru sekir og á ekki að láta ráðherra í umboðslausri ríkistjórn segja sér fyrir verkum.

ÉG SKORA Á ALLA HUGSANDI ÍSLENDINGA AÐ LÆRA NÚ ÞEGAR AÐ ÞEKKJA ÓVINI SÍNA OG BEINA ÖLLUM KRÖFTUM Í UPPREISN GEGN ÞEIM OG ÞEIRRI SVÍVIRÐU SEM ÞEIR HAFA LEITT YFIR ÞJÓÐINA.

LENGI LIFI FRJÁLST OG SJÁLFSTÆTT ÍSLAND OG ÍSLENDINGAR.

Samúð !

Ég finn til innilegrar samkenndar með kvikmyndaleikaranum John Travolta vegna dauða sonar hans.

Þessi leikari hefur fylgt okkar kynslóð frá því hann dansaði og söng á móti Olivíu Newton-John í Grease og þær eru ófár myndirnar sem hann hefur leikið í síðan, flestar góðar og sumar kannski-ekki-eins-góðar. En enginn hefur enn toppað töffaraganginn í Pulp Fiction.

Það getur enginn sett í spor foreldris sem missir barn sitt nema sá sem hefur viðlíka reynslu, við hin lútum höfði og vottum samúð.

Ég finn til með þessum ágæta leikara er dauðinn hefur svo harkalega knúið dyra hjá honum og fjölskyldu hans.

Father and son !

Margar og mismunandi leiðir eru til að ljúga að fólki og slá ryki í augu almennings.

Áróðursmeistarar þriðja ríkisins þekktu flestar þessar aðferðir og nýttu sér hvert tækifæri til að segja þannig frá málum að kæmi sér vel fyrir þá og illa fyrir andstæðinga þeirra.

Feðgarnir ósannsöglu, kallinn með hattinn og taglhnýtingur hans, gera meira af því að skekkja frásagnir en góðu hófi gegnir í blaðræfli sínum DV. Enda hefur komið í ljós að þeir hafa ekki ritstjórnarlegt vald yfir því sem birt er eða ekki birt, nema að hluta til.

Þá er helst til ráða að beina spjótum sínum eitthert annað, þangað sem síst er að vænta mótsvara.

Velgengni afmælissýningar Ladda, Laddi 6-tugur, hefur ekki farið fram hjá neinum og nú virðist stefna í að DVD útgáfa sýningarinnar verði með allra söluhæstu diskum sem gefnir hafa verið út á Íslandi.

Þetta er til marks um annars vegar hversu sýningin er vel heppnuð og skemmtileg og hinsvegar hversu mjög Íslenska þjóðin ann þessum syni sínum sem glatt hefur unga sem aldna frá því hann kom fyrst fram sem skemmtikraftur ásamt bróður sínum Halla fyrir réttum 40 árum síðan.

Það afhjúpar ekkert nema lélegan karakter DV feðganna að geta hvorki sagt frá Ladda né sýningunni góðu í eitt einasta sinn öðruvísi en að velta sér uppúr þeim peningum sem svona prodúksjón óhjákvæmilega veltir, sérstaklega ef hún gengur fyrir fullu húsi í tvö ár samfleitt og slær síðan sölumet á DVD.

En þeir feðgar láta, að hætti áróðursmeistara og spin-doktora, ávallt hjá líða að nefna að mikill kostnaður fylgir uppfærslunni og framleiðslunni og svo er Laddi sjálfur ekki útgefandi eða umsýslumaður þess hluta heldur fyrirtækið Sena svo hann situr ekki heima hjá sér í Lazy-boyinum í peningahrúgu vitandi ekki aura sinna tal. Slíkt er fjarstæða og þessar dylgjur DV feðga um mökun króka og milljónatugi eru ósæmilegar og hvimleiðar í besta falli en lágkúrulegar og óþarfar í raun.

Hættið að ljúga að fólki, Reynir and son, því annars fer snepillinn ykkar beinustu leið á sorphaug sögunnar og vefurinn vondi sömu leið með öllum sínum mál- og stafsetningarvillum.

Jóla-mavurinn ?

Loksins eitthvað jákvætt og klikkað !

Aldrei skal hann bregðast þegar allt annað er vonlaust.

Lesið endilega kommentin færeysku, viðbrögð heimamanna við uppátækinu.

Hann er okkar Michael Jackson mínus face-liftið....

Enginn er svona klikk nema kannski Leoncie en hún er líka hún-maður frá Pattaya.

Geir ! Guð henti mótinu þegar hann hafði steypt þig og fullgert.....


MYNDBANDIÐ ÓMÓTSTÆÐILEGA !

Nú styttist í byltinguna.

Eru samkeppnisyfirvöld í landinu með hausinn á sér á bólakafi í bakgarðinum á Davíð Oddsyni? Hvernig má það vera að aðför að viðskiptafrelsi er látin viðgangast án nokkurra athugasemda? Er það kannski af því að dagskipunin er "kálum Jóni Ásgeiri, hvað sem það kostar" og allir starfsmenn hins opinbera sem gætu hugsanlega gripið inní þá ófrægingarherferð sem nýlega var hrundið af stað eru eins og kindur að elta forystusauð í blindni og hugsunarleysi?

Það getur ekki verið að það megi hóta aðilum sem eiga í viðskipum við eitthvert fyrirtæki að ef þeir ekki hætti því strax verði nafn þeirra dregið í svaðið á einhverjum andskotans svörtum lista og neytendur hvattir til að sniðganga viðkomandi. Tilgangurinn auðvitað að refsa viðkomandi fyrir að voga sér að skipta við fyrirtæki sem, einhverra hluta vegna, er svartlista-aumingjunum ekki þóknanlegt.

Ég held ég vilji ekki ala börn mín upp í réttarríki sem lætur viðbjóð eins og þennan viðgangast í sömu vikunni og athafnmenn eru ákærðir enn og aftur í skugga hefndarþorsta geðbilaðs fyrrum ráðherra og leiðtoga stjórnmálaflokks.

Wake up and smell the coffie !!!!

Það er verið að hafa okkur að fíflum hverja einustu mínutu hvers einasta dags sem þessi ríkistjórn frá helvíti með sína gjörspilltu og siðblindu ráðherra situr við völd.

Umboðslaus og í óþökk þjóðarinnar haldandi hlífiskildi yfir embættismanna-skítahaug vanhæfra undirmálsmanna.

HVAR ERTU ÞJÓÐ MÍN MEÐ STOLT ÞITT OG HEIÐUR ?

HVENÆR VERÐUR ÞESSI FLÓR MOKAÐUR ?

Gang'ykkur vel - áfram Ísland

yeah ..... sure !!!

Ég skammast mín !

Adolf Hitler sagði lýðinn heimskan og gleyminn.

Ef íslensk alþýða er þess ekki umkomin að sjá í gegnum frétta-ritskoðun síðustu sólarhringa, þar sem alþýðunni er sagt að "krónan sé á uppleið" og "Davíð varaði við falli bankanna" en er tilbúin að kokgleypa reiði-stjórnunina sem fólgin er í því að beina athygli manna, og um leið tilfinningum, að forseta lýðveldisins og símreikningum embættisins í lágkúrulegri tilraun náhirðarinnar til að espa fólk upp á móti embættinu og þeim einstaklingi sem því gegnir, vil ég ekki tilheyra því auma þrælahyski sem til skamms tíma kallaði sig Íslendinga.

Ég skammast mín fyrir þá blindni sem þjóð mín er slegin, að hún skuli ekki gera sér grein fyrir hvernig henni og skoðunum hennar er stjórnað af fámennri klíku sem hefur ekkert það til að bera sem prýða má sanna leiðtoga. EKKERT !

Hvort skiptir frekar sköpum, símreikningar forsetaembættisins eða sú svívirða sem Geir Haarde, Davíð Oddson og sálarlausu aumingjarnir sem þeim lúta, hafa látið yfir þjóðina ganga síðustu sólarhringa?

Ég skammast mín fyrir heimsku ykkar og blindni.

Ég skammast mín!

Táknræn endalok tímabils.

Rúnar var framar öðru drengur góður í fegurstu merkingu þeirra orða.

Hann ávann sér virðingu og væntumþykju þjóðar sinnar allrar með prúðmennsku og heiðarleika sínum og hans verður sárt saknað.

Ég votta fjölskyldu G. Rúnars Júlíussonar mína dýpstu samúð og bið Guð að blessa minningu þessa sjentilmanns íslenska rokksins.

Nú er nóg komið !!!

Ég er hættur að skilja nokkurn skapaðan hlut í þessu.

Maðurinn þykist enga ábyrgð bera sjálfur, klúðrar hvað eftir annað eðlilegri framvindu mála með yfirlætislegu grobbgaspri og er staðinn að lygum í nær hvert einasta sinn sem hann opnar á sér kjaftinn.

Ekki nóg með að hann ljúgi að þingmannanefnd og neiti að svara spurningum sem fyrir hann eru lagðar heldur skáldar hann og lýgur til að slá ryki í augu þjóðarinnar og umheimsins.

Svo hótar hann forsætisráðherra þjóðarinnar að ef hróflað verði við honum í Bleðla-bankanum muni hann snúa aftur eins og þrálátt krabbameinsæxli og sölsa undir sig leyfarnar af sjálfstæðisflokknum sem hann kúgaði og barði til hlýðni öll árin sem honum var leyft að ráðskast með allt og alla þar.

Er nú ekki bráðum komið nóg af þessum andskotans manni, Davíð Oddssyni, og þeim hryðjuverkum sem hann fremur á íslensku þjóðinni?

Ég segi burt með mannhelvítið og það ekki seinna en strax, þá er kannski einhver von til að okkur verði hjálpað úr þessari sjálfheldu.

Animal farm !

Dýrin losuðu sig við bóndann vegna þess að hann kúgaði þau. Þá sáu svínin sér leik á borði og gerðu sig að valdhöfum og stjórnendum alls býlisins. Öll dýrin voru þar með orðin jöfn en sum bara jafnari en önnur. Það kerfi brast af eðlilegum ástæðum og dýrin komu sér upp nýju og réttlátara kerfi þar sem skoðanir, þarfir og réttur hvers og eins var virtur og tillit tekið til.

Við losuðum okkur við evrópst kóngahyski sem hafði kúgað þjóðina frá árinu 1262. En þá sáu nokkrar fjölskyldur sér leik á borði og gerðu sig og sína að valdhöfum og stjórnendum landsins. Það kerfi hefur nú brostið svo eftir var tekið. Nú ríður á að íslenska þjóðin hafi dug og þor til að koma sér upp nýju og réttlátara kerfi þar sem skoðanir, þarfir og réttur hvers og eins verður virtur og tillit tekið til.

Glotti !!

What the hell are you laughing about ???

Hvað veldur ?

Er þessi mannandskoti ekki bara búinn að missa vitið.

Oft hefur hann gengið fram af fólki með hegðan sinni og tilsvörum en nú virðist hann vera orðinn alvarlega geðbilaður og hver dagur sem líður án brottvikningar hans úr starfi er niðurlægjandi fyrir íslensku þjóðina.

Maðurinn er galinn og þarf að hverfa af vettvangi án tafar.

Hversu lengi enn ?

Hversu lengi enn ætlar þjóðin að púkka undir rassgatið á þessum asna?

Amma mín heitin sagði stundum um fólk eins og hann að þeir væru góðir asnar en asnar samt. Vildi hún með því segja að þótt menn væru asnar gerði það í raun ekkert til því það bitnaði ekki á neinum nema þeim sjálfum.

Asnaskapur Björns Bjarnasonar bitnar minnst á honum sjálfum en mest á þjóðinni sem ekki hefur enn losað sig við hann.

Á meðan svo er hlýtur spurningin að vera; "Hversu lengi enn?".

Lesið endilega þetta stórundarlega spjall tveggja fréttamanna við ráðherrann fyrrta.

Efnahagslegt gereyðingarvopn !!!

Þessi þrútni og sjoppulegi, fyrrum leiðtogi,
skuldar mér 25.350.500 krónur.

Og ég ætla ekki að "afskrifa" þessa aura,
þeir verða rukkaðir með öllum tiltækum ráðum.

Af hverju er þessi fyrrti rugludallur ennþá ráðherra
í ríkisstjórn landsins ?

Nei annars, hann er það víst ekki samkvæmt Geir Haarde
en hvað er mikið að marka þann norska broskall.

"Bylting er ekki teboð",
tími er kominn til aðgerða og ekki seinna en STRAX !

Svarthöfði stakk niður penna:
http://www.dv.is/blogg/svarthofdi/2008/11/7/flokkur-davids/

Af hverju ???

Af hverju er þessi maður ennþá ráðherra í ríkisstjórn landsins ?

Tvífarar mánaðarins

Þeir eiga margt sameiginlegt þessir. Báðir voru afar vinsælir og mikils metnir af verkum sínum. Báðir ofmetnuðust og misstu tökin á tilveru sinni. Ofneysla áfengis og annarra vímuefna lék þá grátt og þeir klúðruðu gjörsamlega ferli sínum. Nú eru þeir útbrunnir og kolruglaðir og hafa skilið eftir sig sviðna jörð.
Annar ku vera kominn í meðferð, þó ekki í Hawai-skyrtunni, hinn er enn í afneitun.

Til hamingju !

Sannarlega hefði verið ástæða til að taka á móti þessu sómafólki og fagna medalíum þeirra líkt og þjóðin gladdist svo mjög yfir silfri handboltakappanna.

En partíið er búið og því mun glæsilegum árangri þeirra varla verða gerð þau skil sem hann verðskuldar. Það er miður því þessi prúði hópur hefur verið landi og þjóð til mikils sóma.

Ég vil segja innilega til hamingju með frábæran árangur og ég hlakka til að smakka það sem þið matreiðið á komandi mánuðum.

(meira um lansliðið hér)

Hver er hvað ?

The Good, The Bad and The Ugly....

On the road again....

En hver er hvað ?

Tjara og fiður ?

Væri ekki tímabært og fyllilega maklegt ef þessi týrant yrði dreginn nauðugur út úr svörtuloftum, hýddur á Arnarhóli í viðurvist þjóðarinnar sem hann hefur kúgað áratugum saman og síðan tjargaður og fiðraður líkt og gert var við hans líka til forna?

Eftir það mætti flytja hann að borgarmörkunum og gera hann útlægan úr samfélaginu sem hann hefur fótum troðið allan sinn spillta valdaferil.

Þá fær lýðurinn kannski loksins séð að hann er nefnilega bara maður og ekki guð.

Og svo greiðir þjóðin atkvæði...

... þessum sömu mönnum og þessum sama spillta stjórnmálaflokki í næstu kosningum.

Og þeir sitja í valdastóli skarandi eld að sinni köku ár eftir ár eftir ár eftir ár......

Geðbilaður valdafíkill klórar yfir skítinn úr sér og hermálaráðherra sínum

Og ég sem var að vona að saurfjallið myndi kaffæra þessa tvo rugludalla og þjóðin gæti kvatt þá fyrir fullt og allt. En - Neeiii ! Spin-doktorarnir rísa uppá afturlappirnar eins og innikróaðar rottur og beita öllu afli til að aflífa opinberlega fyrrum samstarfsmann.
Þótt haugsugurnar þori ekki annað en bukka sig fyrir herforingjaráðinu stendur þjóðin með Jóhanni og lætur ekki ljúga að sér eina ferðina enn...... eða hvað ?

Epilogue

http://mbl.is/mm/frettir/sjonvarp/20061/

Með góðfúslegu leyfi mbl.is

Tuddarnir sigra!

Og eins og svo oft þegar yfirgangssamir tuddar vaða yfir fólk og hrekja það burt segir enginn neitt og enginn gerir neitt, sem aftur gefur tuddunum frítt spil til að tuddast meira næst þegar þeim er í nöp við einhvern.

Svona er þá komið fyrir hinu stolta lýðveldi. Valdasjúkir yfirgangsseggir ráða og sauðirnir hlíða.

Dimmir dagar fara í hönd.

Björn Bjarnason - reiði ráðherrann undarlegi

Björn Bjarnason, Dóms- og kirkjumálaráðherra, er undarlega samsettur einstaklingur. Hann hefur "flotið" fyrirhafnarlaust upp metorðastigann og oftar en ekki verið munstraður í stór og áhrifamikil embætti. Hann var meðal fyrstu manna til að koma sér upp bloggsíðu sem hann notar óspart til að tjá sig um sín hjartans mál, oft á tæpitungulausri Íslensku. Þar má stundum lesa milli línanna hver fær að vera “memm” og hver er skilinn útundan þá vikuna. Ef einhver skítbuxinn fer í taugarnar á Birni Bjarnasyni er sá hinn sami umsvifalaust skotinn í kaf á bloggsíðunni og á sér varla viðreisnar von eftir það. Björn Bjarnason er líka mikill aðdáandi hasarmynda í B-flokki og ber "Die-hard" seríuna iðullega á góma þegar kvikmyndir eru ræddar. Í þeim myndum eru vondu kallarnir ekki teknir neinum vettlingatökum og margt væri sjálfsagt betra í heimi hér ef hægt væri að afgreiða glæpona klárt og kvitt eins og Bruce Willis gerir með svo miklum stæl; "Yippi-kaj-jay motherfucker!!!"

Í menntamálaráðuneytinu leiddist Birni Bjarnasyni óheyrilega mikið. Lítið við að vera þar innan um rykfallnar skólabækur og útkrassaðar krítartöflur. Allir jarmandi stöðugt um bág kjör og lág laun og mikið vinnuálag og þetta og hitt og hitt og þetta. Þvílík leiðindi. Enda var hann fljótur að losa sig við allar þessar vælandi peysufatakellingar. Þá er nú meira fútt í Dómsmálaráðuneytinu. Þar eru alvöru glæponar og vondir kallar daglegir gestir og kylfur og handjárn og piparúðarar og "GAS-GAS-GAS".....

"YIPPI-KAJ-JAY MOTHERFUCKER!!!"

Reyndar gleymist oft að ráðherra dómsmála er líka ráðherra kirkjumála. Tilhögun sem er stórundarleg í sjálfu sér, málefni allra vondu kallanna og málefni allra góðu kallanna hlið við hlið á borði eins og sama embættismannsins. Hlýtur að vera rosalega krefjandi og erfitt starf.
En Björn Bjarnason er ekki verkkvíðinn maður, ó nei, honum hentar fátt betur en action, action og aftur action. Eitthvað annað en helvítis lognmollan í kringum sívælandi kennarablækurnar forðum. Í dómsmálaráðuneytinu er sko gaman að vera. Þar blómstrar Björn Bjarnason með alla sína "Die-Hard" hugmyndafræði og "Robo-Cop" heimspeki. Spillt einbirni, sem hafa tamið sér tuddaskap og yfirgang í samskiptum við samferðamenn sína, þykja Birni Bjarnasyni hinir ákjósanlegustu klíkubræður og ekki verra ef þeir eru synir gamalla hagsmunapotara úr "Flokknum".
Svo er bara að fjölga duglega í "Víkingasveitinni" og passa voða vel að alls enginn og allra síst einhverjir millistrumpar, eins og lögreglustjóri höfuðborgarsvæðisins, fái að vita hvar sveitin vaska er niðurkomin og hvað allir sérþjálfuðu hálf-hermennirnir eru að sísla frá degi til dags. Skítt með það þótt borg óttans rambi á barmi sjálfseyðingar og almenningur þori ekki vera á ferli nema um hábjartan daginn, Ráðherrann og “Ríkis”-lögreglustjórinn eru ekkert að lána sinn einkaher út um hvippinn og hvappinn. Óhugnarlega fín lína milli “Ríkis-lögreglu” og “Lögreglu-ríkis”...

Millistjórnendur geta verið óþægir ljáir í þúfum. Þeir eru í beinu sambandi við fólkið í umdæmunum og eiga það jafnvel til að haga sínum störfum þannig að jákvæð mynd skapist af lögreglunni. Það gengur auðvitað ekki. Best væri að losna við sem flesta af þessum strumpum, fækka umdæmum og embættum niður í svona svosem 4 eða 5 og taka af þeim öll fjárráð. Þá sést fljótt hverjir hlýða og hverjir ekki. Handtökur frægra hrekkjusvína eiga t.d. alltaf að fara fram með sjónvarpsmyndavélar viðstaddar. Þá sjá hinir glæponarnir hver það er sem ræður og þá þora þeir ekki annað en hlýða líka. Millistjórnandi sem ekki skilur þessar einföldu reglur verður bara að taka pokann sinn, skiptir engu hvernig hann hefur staðið sig og hvernig hann er þokkaður, löggæsla í glæpamannasamfélagi er ekki vinsældarkeppni. Ja, nema auðvitað á bloggsíðu ráðherrans. Þar mega menn helst ekki tapa vinsældum eða lenda uppá kant. Falli menn í þann fúla pitt eru eru þeir samstundis orðnir “Dead -men walking” í augum Björns Bjarnasonar.

Sjáið bara Jóhann R. Benediktson. Hann fékk að vera “memm” en fattaði ekki að þegar klíkuforingjar og tuddar ráða öllu í leiknum gilda ekki aðrar reglur en þær sem þeir ákveða hverju sinni. Sá sem ekki fer eftir þeirra reglum, kann ekki að hlýða og er með einhverjar sjálfstæðar skoðanir og meiningar, hann er rekinn. Það heitir að “auglýsa embættið” á máli klíkunnar. Einni hindrun færra að fást við.

Já, Björn Bjarnason, Dóms- og kirkjumálaráðherra, er undarlega samsettur einstaklingur.

Sem ríkisborgari þessa lands og kjósandi er ég móðgaður þegar kjörnir embættismenn voga sér að draga embætti sín niður á frekju- og hrekkjusvínaplan eins og Björn Bjarnason hefur gert iðullega og gerir enn. Seta hans í ráðherrastóli er orðin í besta falli lélegur aulabrandari en í versta falli hrein og klár atlaga að lýðræðinu.

Það er orðið aðkallandi í meira lagi að þjóðin losni án tafar við þennan mann úr embætti.

Loksins eitthvað jákvætt.

Fjórða valdið gengst upp í því að segja okkur bara neikvæðar fréttir. Barnaníðingar og kreppa, fjöldauppsagnir og verkföll, dópsmygl og peningasukk jakkalakka. Og frásagnir af hetjudáðum lögreglumanna hér og þar á landinu. Tólf teknir ölvaðir undir stýri, piparúða beitt á mótmælendur, Blönduóslöggan með enn eina rassíuna.

Alveg ætlar þetta mann lifandi að drepa.

Þá rak ég augun í þessa litlu frétt af samskiptum lögregu á suðurlandi við ökumenn sem áttu leið um þeirra umdæmi.

Kannski er ég að meyrna með aldrinum en mér þótti gott að lesa umsögn lögreglunnar á Hvolsvelli. Jákvæðni og gagnkvæm virðing og allir skildu sáttir.

En kannski er skýringanna bara að leita í kreppunni, menn eiga ekki fyrir búsi og keyra þessvegna edrú.

Samt situr þessi jákvæða frétt dálítið í mér.

Hjálp !

Getur ekki einhver góður maður tekið að sér að losa okkur í eitt skipti fyrir öll við þennan arma þrjót?

Það getur varla gengið lengur að þessi reiði maður ráði og hafi völd, til þess eru honum of mislagðar hendur auk þess sem siðleysi þjakar hann æ meir í seinni tíð.

Nú þarf þjóðin hjálp ef ekki á illa að fara fyrir okkur.

Keisarans hallir skína - eða hitt þó heldur

Þessu til viðbótar er veitingarýni sem birtist undir fyrirsögninni "Great wall of china" og er að finna hér á síðunni.

Er ljótt að segja "I told you so" !!!

ORÐ Í TÍMA TÖLUÐ !!!!

HEYR HEYR - Reynir Traustason, HEYR HEYR !!!

Nú þurfa allir drengir góðir að taka upp hanskann fyrir þjóðhöfðingjann okkar, allir sem einn.

Helgur maður kveður.

Blessuð sé minning dr.Sigurbjörns Einarssonar biskups.

Hann var í hugum margra "Biskupinn" með stórum staf.

Stóísk ró, birta og hlýja einkenndi þennan góða mann alla tíð.

Hvar ertu íslenska þjóð ???

Þann dag er lögregla barði niður friðsöm mótmæli og handtók þá sem stóðu að þeim átti okkur að ofbjóða.

Nú, nokkrum vikum síðar, er hægt að labba yfir okkur á skítugum skónum því vitað er að við munum ekki sýna nein viðbrögð. Ekki frekar en við værum liðin lík.

Vonandi voru gluggarnir á seðlabankakastalanum opnir þegar tugir þúsunda venjulegra Íslendinga tóku stoltir á móti fræknum íþróttamönnum og hylltu þá. Kannski Davíð Oddson hafi heyrt "Öxar við ána..." berast inn í myrkrið sem hann dvelur í. Kannski söngurinn og fagnaðarhrópin hafi hreyft við honum.

Nei, ætli það. Maður sem vílar ekki fyrir sér að brjóta stjórnarskrána, lætur Alþingi samþykkja ólög eins og eftirlaunafrumvarpið og fjölmiðlafrumvarpið - maður sem lætur sig engu varða að efnahagsstjórn hans og jábræðra hans er að keyra þessa stoltu þjóð í ánauð - slíkur maður skiptir ekki um skoðun þótt einhver skríll sé að gaula ættjarðarlög fyrir utan gluggann hans.

Fer ekki að koma tíma á gagngerar breytingar ?

Ef maður gerir ekki neitt - gerist ekki neitt !!!

Ekki meira væl !

Þegar Davíð Oddsson lagði til atlögu við eigendur stórfyrirtækja og hinn almenna borgara með sturlaðri hækkun stýrivaxta og svartagallsrausi um yfirvofandi kreppu, mitt í mesta góðæri sem lýðveldið hefur kynnst, gleymdi hann að reikna með tvennu.

1. Landsliðið vinnur ólympíuleikana.
2. Magnús og Jóhann koma saman á ný eftir alltof langt hlé og syngja "Ísland er land þitt" á Klambratúni með 50.000 manna kór og svipmyndir úr leiknum móti Spánverjum á risaskjá.

Þegar boðuð kreppa Davíðs bærir á sér leggjast jakkafatastrákarnir í rúmið og skæla en við hin stöndum öll á fætur og höldum ótrauð áfram.

Sameinaðir stöndum vér en sundraðir föllum vér !!!

Íslenska 101

Hér er lausleg þýðing:

Forseti Íslands Hr. Ólafur Ragnar Grímsson var drifinn í viðtal hjá Adolfi Inga eftir stórbrotinn sigur Íslenska landsliðsins í undanúrslitaleik gegn Spánverjum á ólympíuleikunum í Peking. Þar rifjaði forsetinn upp afrek Vilhjálms Einarssonar frá leikunum í Melbourne árið 1956 og sagði að sigurinn nú væri stór stund í íþróttasögunni.

„Að vera hér og horfa á þessa staðreynd að þetta lið komi með annað hvort gull eða silfur frá þessum ólympíuleikum. Þessir strákar verðskulda sannkallaða þjóðhátíð. Þetta er mikið afrek og svo mikið afrek að maður er ekki búinn að jafna sig. Fyrir þjóðina alla, þá er þetta stærsta afrek í íþróttasögunni.“

Hr. Ólafur sagði ennfremur að hann hefði heyrt að íþróttamönnum þætti afrek landsliðsins mikið og vera sterk skilaboð til íþróttahreyfingarinnar allrar. „Það er langur listi af þjóðum sem þeir eru búnir að leggja. Þetta verður með minnisstæðustu tíðindum lýðveldisins. Ekki aðeins í íþróttasögunni heldur í sögu lýðveldisins.“

Birtist þá frú Dorrit og eins og svo oft áður bræddi hún hjörtu Íslendinga með einni gullinni setningu; „Við erum ekki lítið land, það er stórasta land í heiminum!“


Eiga forsetahjónin það ekki inni hjá ritstjórum, blaðamönnum og prófarkalesurum að frétt um þau og afrek íslenska landsliðsins sé skrifuð á Íslensku en ekki „Húbba-búbbísku!!!“ Hér hefði mátt vanda sig örlítið meir.

Engar leiðréttingar eru gerðar við beina orðræðu þar sem frumútgáfa setninga þeirra sem vitnað er til er ekki þekkt.

Borgarstjórinn sí káti !

"Það er lýgi, það er lýgi...... en samt eitthvað til í'ðí"

Er maðurinn fullkomlega veruleikafyrrtur, eða bara svona heimskur?

Nú þarf hann að hverfa hið snarasta af vettvangi og úr allri umræðu, alfarið og absólút!

Farið hefur fé betra !

Og er þá einu fíflinu færra.....

En borgarbúar/kjósendur eru áfram hafðir að fíflum.

Er ekki bráðum nóg komið ?

Líkið sækir líkið heim...

Þótt ekki séu til bein lagaákvæði um meðferð á líkum frá andláti og fram að útför er þó minnst á lík á nokkrum stöðum í lagasafni alþingis.

Þar segir t.d. í lögum um dánarvottorð, krufningar o.fl. nr.61 12. júní 1998 í níundu grein; 9. gr. Lík skal geyma á stað við hæfi. Ef ekki er unnt að staðfesta andlát skal fylgjast með viðkomandi og ekki flytja í líkhús fyrr en læknir hefur staðfest dauðaskilmerki.

Svo er spurning hvort uppeldi, heilbrigð skynsemi og einhverjir fleiri álíka þættir bjóði ekki hverjum og einum að vanvirða ekki líkamsleifar látinna einstaklinga, þótt sálin sé farin eitthvert annað.

Tíbet !

Hvað ætli séu margir íþróttamenn frá Tíbet á ólympíuskrautsýningunni í Peking?

Fáir eða engir geri ég ráð fyrir.

Er enginn listi með nöfnum "viljugra þjóða" sem við getum skráð Ísland á og lýst yfir stuðningi við frelsisbaráttu Tíbeta?
Nei, líklega er enginn slíkur listi til.

Davíð og Halldór gætu kannski hrundið af stað undirskriftasöfnun
og búið til lista með nöfnum þjóða sem hafna hernámi Kínverja í Tíbet !!!

Nei - það væri drengilegt og hvorugur þeirra er drengskaparmaður.

Sennilega má rödd Íslands sín lítils í seinni tíð enda Ísland ekki lengur
með óflekkað mannorð í her-og stríðsmálum þökk sé þeim tveimur.

Vinir Tíbet halda úti heimasíðu.

Margt líkt með k......

Hvorugur var kosinn í þau embætti sem þeir gegna. Hvorugur er fær um að tjá sig opinberlega.
Hvorugur er andlega heill. Báðir eru háðir lyfjum (eða ættu í.þ.m. að vera á lyfjum)
Hvorugur hefur næga útgeislun til að opna sjálfvirkar dyr. Klúður einkennir athafnir beggja. Báðir eru afar óvinsælir meðal almennings svo ekki sé dýpra tekið í árinni.

Ljósin eru kveikt en það er enginn heima, hjá hvorugum.

Báðir þjást af afneitun sem grundvölluð er á heimsku.
Seta beggja í opinberum embættum hefur neikvæðar og skelfilegar, óafturkræfar afleiðingar fyrir allan almenning.

Báðir eru lítið annað en valdalausar og skoðanalausar strengjabrúður í höndum annarra og báðir þyrftu að hverfa af vettvangi eins fljótt og kostur er ef ekki á illa að fara.

Hver greiddi þessum mönnum atkvæði í kosningum? Ekki ég og enginn sem ég þekki.

Já, það er sannarlega margt líkt með Kúk og Skít; báðir líta illa út, lykta illa, eru engum til gagns eða ánægju og eru best geymdir í klóakinu - öllum gleymdir.

Og sem betur fer styttist í það hjá báðum !

Deyr fé, deyja frændur....

Hetjan fallin.

"HERRA" !

Hvað er málið ?

Er virkilega svona flókið að fara rétt með jafn einfalt atriði og ávarp?

Það dugar ekki að ávarpa rangt í fyrirsögn, rétt í fyrstu málsgrein og klúðra svo ávarpi biskups, Hr. Karls Sigurbjörnssonar, í næstu málsgrein þar á eftir.

Once again for the slow people: Forseti Íslands er ávarpaður "Herra" þegar nafn hans ber á góma og svo er einnig um Biskup Íslands.

"H E R R A" !

Davíð alltaf góður!

Þótt það sé klént að benda á skrif annarra til að fela eigin pennaleti þá stenst ég ekki mátið. Davíð þór, vinur minn, skrifar afar góða Íslensku og það er gaman að lesa hugleiðingar hans.

Pistill hans um innihaldsrýra listsköpun okkar tíma og ákall um úrbætur er eins og talaður úr mínu hjarta.

Krúttkynslóðin er búin að segja allt sem hún hélt að hún hefði til málanna að leggja og tímabært að ný talent láti til sín taka.

Og ekki bara með eintómar umbúðir og berrassaða keisara heldur eitthvað sem skiptir máli.

Harði kallinn !

EINN ÞREYTTUR ?

Ekki er það af vinnuálagi, enda ekki sést bregða fyrir frá því hann tók við.

Hr. Ólafur Ragnar Grímsson

Hr. Ólafur Ragnar Grímson tekur við embætti forseta Íslands á ný við hátíðlega athöfn í dag, föstudaginn 1. ágúst 2008.

Hr. Ólafur er fimmti forseti lýðveldisins.

Forsetinn býr á Bessastöðum á Álftanesi ásamt eiginkonu sinni Dorrit Moussaieff.

Borgarstjóri ?

Hvað er eiginlega um að vera ?

Er skottið ekki farið að dingla hundinum aðeins of mikið þegar svefngengill eins og þessi fær að vera borgarstjóri ?

Reykvíkingar, þið verðið að átta ykkur á því að Reykjavík er ekki bara borgin ykkar heldur höfuðborg Íslands og þess vegna borgin okkar allra.

Og þessi draugur uppúr öðrum draug er ekki að standa sig í stykkinu.

Halló !!!

Við köllum forseta lýðveldisins ekki gælunafni, slíkt er kjánalegt og óvirðulegt, og svo er vert að hafa í huga að tvö embætti bera titilinn "Herra"; embætti Biskups þjóðkirkjunnar og embætti Forseta Íslands.

Er ekki hægt að læra þetta og fara eftir því ?

Einmitt !

Þetta er einmitt ekki fáninn, jeh right!

Og svo er "fríkeypis" ekki orð.

Flott að drulla á íslenska fánann og íslenska tungu í einni og sömu auglýsingunni.

Getur jakkafatafóstrið sem "fattaði uppá" þessari bölvaðri vitleysu ekki fundið sér eitthvað annað að gera hið snarasta. Það vantar t.d. mannskap niður í útlendingastofnun.

Íslenski fáninn !

Spin-doktorinn Hrannar Péturson reynir þessa dagana að slá ryki í augu almennings með kjaftavaðli um íslenska fánann og "fánalögin". Þar á brellumeistarinn örugglega við lög nr. 34 frá 17.júní 1944. Hrannar talar af mikilli vanþekkingu og óvirðingu um þjóðfánann og þyrfti að lesa lagabókstafinn áður en hann bullar þetta og þvælir opinberlega í veikri tilraun til að réttlæta hið auma klúður sem auglýsingaherferðin "skítt með kerfið " er í heild sinni.
Hrannar segir á mbl.is í dag að herferðin standist lögin og að þau hafi verið höfð til hliðsjónar er unnið var að gerð auglýsinganna. Þessi fyrirsláttur stenst ekki nánari skoðun og hver sá sem er nettengdur getur sjálfur kíkt á heimasíðu Alþingis og lesið lögin. Þar stendur m.a.:" 11. gr. Lög þessi ná til allra þjóðfána, sem notaðir eru á venjulegan hátt, svo að almenningur eigi kost á að sjá þá úti eða inni, en ekki til skrautfána, borðfána eða því um líkra fána, sem þó skulu jafnan vera gerðir þannig, að réttir séu litir og stærðarhlutföll reita og krossa.
[Lög þessi ná jafnframt, eftir því sem við á, til hvers konar skírskotana til eða eftirlíkinga af þjóðfánanum, svo sem áprentana og myndvarpana.]1)". Ekki þarf að túlka þessi orð á einn veg eða annan því merking þeirra er ljós; ekki er ætlast til að menn geri eftirlíkingar af fánanum, líkt og Hrannar heldur fram að gert hafi verið í þeirra tilviki og 12. grein laganna sem og önnur ákvæði um virðingu og rétta umgengni við þjóðfánann eiga því við í sambandi við herferðina fyrrnefndu. Því eru aðstandendur auglýsinganna "skítt með kerfið" brotlegir við lög um þjóðfána Íslendinga og sætir furðu að hið ofvirka ákæruvald sitji á strák sínum bíðandi eftir kæru utan úr bæ.
Um afleiðingar og eftirmála sel ég mönnum sjálfdæmi en vona að þjóðin beri þá virðingu fyrir fánanum sínum að hún hafni þessari kauðslegu auglýsingaherferð og hafi skömm á þeim sem létu sér detta í hug að gera þetta.

Flottasti bátur í heimi til sölu !

Þetta er sannkallaður lúxus....

Það var og !

Alltaf þykir mér skondið þegar spilltir stjórnmálamenn í spilltum flokkum benda á aðra og hafa áhyggjur af því að viðkomandi muni ekki geta sinnt verkefnum sínum af hlutleysi.

Fjármálaráðgjafi, sem hefur sýnt það á sínum ferli að honum er vel treystandi og hans ráð eru góð, sætir nú hælanarti frá smámennum í leyfunum af spilltasta hagsmunatengsla- og klíkupotaraflokki í sögu lýðveldisins. Stjórnmálaflokki sem hafði engan annan tilgang með tilvist sinni en að skara eld að köku sinna manna. Flokki sem var tilbúinn hvenær sem var og hvar sem var að selja sannfæringu sína hæstbjóðanda bara ef þeir mætti halda völdum, auðvitað til að geta áfram plantað lítt hæfum liðsmönnum sínum í vel launaðar áhrifastöður í kerfinu.

Kann þetta hyski ekki að skammast sín eða er það svo fullkomlega siðblint að það fyrrir sig allri ábyrgð á því hvernig komið er fyrir íslensku þjóðinni ?

Húnavakan á Blönduósi!

Blönduós er skemmtilegur, lítill bær sem alltof sjaldan fær umfjöllun í fjölmiðlum aðra en neikvæða, þá oftast tengda bókstafstrú laganna varða í héraðinu í öllu varðandi umferð og ökumenn. Nú um helgina gáfu hátíðahöldin í bænum þó fulla ástæðu til umfjöllunar því Húnavakan tókst glimrandi vel og er á góðri leið með að stimpla sig inn sem ein af "stóru" sumarhátíðunum ásamt Fiskideginum á Dalvík, Humarhátíðinni á Höfn, Írsku dögunum á Akranesi og Kántríhátíðinni á Skagaströnd... nei-annars, sú síðastnefnda er víst liðin undir lok.
Barnaskemmtanir, flóamarkaður, hoppukastalar, ýmis söfn og tónlist, allt rosalega gaman og flott. Og auðvitað Gunni og Felix sem virðast aldrei detta úr stuði, aldrei!
Mercedez Club spilaði sitt prógramm og var flutningur þeirra óaðfinnanlegur eins og Dr. Gunni getur vitnað um. Hann og Heiða fluttu Abbababb lög fyrir börn á öllum aldri og Sálin spilaði síðan á tónleikum í íþróttahúsinu um kvöldið, Mercedez Club kom fram í pásu, síst lakari en fyrr um daginn. Athygli vakti að þetta var "bring-your-own" dansleikur... uhummm... tónleikar, og gestir tóku það mjög bókstaflega, einn mætti með flugfreyjutösku á hjólum og hálfgerðan minibar þar í. Nokkra furðu vakti, í þessu tiltekna umdæmi, að 16 ára gömul börn virtust valsa inn og út úr íþróttahúsinu með áfengið sitt, alveg óáreitt. Vonandi hefur ekkert þeirra látið sér detta í hug að keyra heim eftir ballið - nema á löglegum hraða því annars hefði verið vesen, en þó ekki fyrr en þá. Sextán ára gömul börn ættu auðvitað yfir höfuð ekki að drekka áfengi og alveg klárlega ekki á skemmtun sem bæjarfélagið stendur fyrir. Hér má gera betur. Þrátt fyrir þennan misbrest verður að segjast eins og er að tónleikarnir voru frábær skemmtun og þrír ættliðir skemmtu sér hið besta saman.
Blönduós er vanmetinn bær og verður allrar athygli, allt ótímabært bull um færslu þjóðvegar nr.1 verður að kveða í kútinn hið snarasta því augljóslega er tilgangur þjóðvega fyrst og fremst að tengja saman hinar dreifðu byggðir landsins en ekki að stytta leiðina milli Reykjavíkur og Akureyrar. Blönduós á áfram að vera í alfaraleið og hananú!

Er þetta í lagi ?

Undanfarna daga hafa fréttir af glæpum, ákærum og dómum verið ansi fyrirferðamiklar í öllum fjölmiðlum. Það er engu líkara en að atburður sé ekki fréttnæmur nema hann sé neikvæður, sem er auðvitað dálítið sérstakt.

Kennari við háskólann í Reykjavík hefur, ásamt fjölskyldu sinni og fleirum, gengið í gegnum táradal vegna ónáttúru sem hann ræður ekki við. Margir menn aðrir hafa, í gegnum tíðina, gerst sekir um svipaða svívirðu og þessi maður hefur nú verið ákærður fyrir og sem betur fer er tíðarandinn nú annar en fyrir nokkrum áratugum þegar svipuð mál voru þöguð í hel. Samfélagið vill fá að vita hverjir þessir menn eru svo forðast megi samneyti þeirra við börn, kannski ekki ósanngjörn krafa í ljósi nokkurra mála sem upp hafa komið í seinni tíð. Gústi Guðsmaður fékk t.a.m. vinnu hjá sumarbúðum KFUM í Vatnaskógi tvö sumur þó vitað væri þá að hann níddist á drengjum. Steingrímur Njálson blekkti sænska sérfræðinga til að halda að hann væri læknaður og eftir það gekk hann laus um sveitir landsins misnotandi drengi hægri-vinstri hvar sem hann komst í tæri við þá. Kannski er mál þessa háskólakennara á einhvern hátt þannig ólíkt öðrum að nafnbirting og mynd hefur ekki enn komið til álita í fjölmiðlum - en fólki er eðlilega brugðið.

Nafna-og myndbirtingar eru tvíeggja sverð, þjónustan við almenning í forvarnarskyni er eitt lóð á vogina, en hættan á "aftöku" án dóms og laga er vissulega fyrir hendi. Mannorðsmorð er nær öruggt þegar birtar eru myndir af mönnum og nöfn þeirra tíunduð án þess að nokkur rannsókn hafi farið fram, engin ákæra gefin út og engin dómur fallið.

Fróðlegt er að bera saman mismunandi vægi tveggja nýlegra mála með ofangreint í huga.
Af hverju er margákærðum barnaníðingnum hlíft og hann alltaf nefndur "Háskólakennari" á meðan umboðsmaðurinn og tónleikahaldarinn Þorsteinn Kragh má þola það að mynd af honum er birt allstaðar og nafn hann vandlega meitlað í vitund almennings löngu áður en nokkur rannsókn er hafin? Maðurinn var handtekinn og úrskurðaður í varðhald á meðan lögreglan skoðar málið, það er allt og sumt. Hverra hagsmunum er betur borgið ef allur almenningur þekkir ásjónu Þorsteins og fer með nafn hans eins og þar fari æskuvinur viðkomandi, bolurinn blaðrandi og bullandi um manninn við vinnufélaga sína í kaffitímanum?

Á hvorn veginn sem fer er þessi tiltekni maður rúinn æru um alla framtíð af því fjölmiðlar þurftu að smjatta á nafni hans. En perrinn losnar út eftir sína afplánun og enginn veit hver hann hann, fyrr en hann níðist aftur á barni, kannski þínu !

Jörðin skelfur - meir og meir

Árið 1961 mældist enginn jarðskjálfti nokkurstaðar á plánetunni yfir 5 stig á Richter, ekki einn einasti. Árið 1979 varð 1 slíkur jarðskjálfti.

Frá því á sunnudaginn síðasta, 1. júní 2008, og til dagsins þegar þessar línur eru skrifaðar hafa orðið 35 jarðskjálftar víðsvegar um veröldina sem mældust frá 5 og uppí 6,8 stig á Richter.

Á heilli öld, frá aldamótum 18-1900 og til ársins 1999 urðu 295 stórskjálftar í heiminum. Frá árinu 2000 til dagsins í dag hafa orðið 315 slíkir skjálftar. 12 á einum sólarhring síðastliðinn sunnudag.

Hvað er að gerast ?

Ísbjarnarblús !

Æ hvað við getum stundum verið lítilla sanda og sæva. Ég var barn þegar ísbjörn var síðast drepinn á Íslandi og það þóttu slík tíðindi að meir að segja áramótaskaupið var með skets um drápið; "Er'ann dauður ??? já ég held það.... nei annars ...hann er ekki dauður !!!" einhverjir muna kannski eftir þessu innslagi. Þá var mál manna að drepa þurfti dýrið vegna þess að enginn kunni að deyfa, handsama eða flytja skepnuna. En allir voru sammála um að það þyrfti að gera betur næst þegar við fengjum óboðinn gest sem þennan.

Við sóuðum tugum milljóna í skrípaleikinn kringum hið grimma rándýr Keikó og urðum aðhlátursefni umheimsins fyrir kjánaskapinn. Svo hengdu nokkrir fávísir sjóarar ísbjörn sem var á sundi og ekki að gera neinum neitt. Reyndar uppskáru þeir skömm fyrir þó ákæra og dómur hefði átt betur við því hvítabirnir eru friðaðir í sjó og á ís.

En ekki á landi!

Nú villist hingað björn og ranglar um svangur og ráðalaus því hann þekkir hvorki umhverfið né lyktina. Hann sér hóp manna, sem örugglega hafa ekki farið hljótt, og það blikka ljós á löggubílum og hvaðeina. Dýrið verður hrætt en hungrið verður hræðslunni yfirsterkari, hann rennir í átt að mönnunum sem bíða ekki boðanna og drepa hann án tafar með stimpil og undirskrift frá konunni sem vermir stólinn í umhverfisráðuneytinu um þessar mundir.

Og svo er mál manna að þetta hafi verið nauðsynlegt þar sem engin deyfilyf séu til og engin þekking til að bregðast við aðstæðum sem þessum. En allir eru sammála um að næst þurfi að gera betur.

Stundum getum við verið svo óendanlega miklir asnar að það er ekki einu sinni hlægilegt.

Það er svo efni í annan pistil hvernig fjölmiðlum tekst iðullega að klæmast á Íslenskunni.



Ég taldi sex villur í þessari stuttu frásögn, prófið sjálf..

Harmleikur á harmleik ofan !

smellið til að stækka !



Íslenskan er dauð.... lifi Húbba-búbbískan !

Hryllingur atburða í Austurríki nýverið er ömurlegri en tárum tekur.

Engin leið er að setja sig í spor mannsins sem missti svo algerlega tökin á sinni tilveru að hann drap alla sína nánustu.

Þegar segja þarf frá slíkum harmleik eru fá verkfæri betri en Íslenskan, tungumálið okkar undursamlega sem skilur okkur frá þeim þjóðum sem tala barnamál.

En eins og þurft hafi að bæta á sorgina þá eru þeir, sem segja okkur hinum frá því sem hefur gerst, hættir að beita Íslensku. Í hennar stað er komin mállíska sem hvorki er hægt að tala né skrifa nema jórtrandi væna tuggu af Hubba-bubba tyggjói á meðan, þið munið "saftiga búbblor..la la la".

Því kýs ég að nefna þetta hrognamál fjölmiðlanna "Húbba-búbbísku!", til aðgreiningar frá kjarnyrtasta og blæbrigðaríkasta tungumáli veraldar, Íslenskunni.

Lesið fréttina hægt yfir og spyrjið ykkur síðan sjálf;

Hvað er "almannatengill"...

Hver er munurinn á "sjálfstætt starfandi" almannatengli og öðrum almannatenglum ?

Er "almannatengill" til sem starfsheiti ?

Hverjum öðrum en "lögreglumönnum" tilkynnir maður um voðaverk þar sem maður er staddur búinn að gefa sig fram við "lögreglu". (hann gaf sig fram við lögreglu og tilkynnti skúringakonunni að hann hefði myrt fimm manns !)

Hvað var það eiginlega sem lögreglan viðurkenndi áður en hún fór af stað og fann líkin fimm ?


Mikið svakalega hefur aumingja maðurinn verið blankur....



Á Húbba-búbbísku gjaldfalla allar frásagnir og ekkert stendur eftir nema bullið.

Hugtakið "hear-say" !

Í mörgum ágætum réttarsala-og lögfræðinga þáttum í sjónvarpinu er notað hugtakið "hear-say", um það sem haft er eftir þriðja aðila. Slíkt telst alla jafna ekki góður vitnisburður þar sem sá sem segir frá var ekki viðstaddur, og sá því ekki með eigin augum það sem gerðist, heldur hefur eftir frásögn einhvers annars.

Í okkar brokkgenga réttarfari hafa menn verið dæmdir sekir eftir slíkum "hear-say" vitnisburði. Nýlegt dæmi; táningur fór í leyfisleysi inná einkalóð (trespassing) og kastaði af sér vatni (meig) yfir eigur þess sem á lóðina. Sá brást við og rak boðflennuna burt. Þegar viðkomandi neitaði að fara stuggaði eigandinn við honum. Hland-unglingurinn hrökk þá í kút, sjálfsagt óvanur því að vera sagt fyrir verkum, og hljóp hljóðandi út í náttmyrkrið. Félagarnir, sem biðu í bílnum á meðan kippkorn frá, tóku á móti stráknum sem andstuttur og skjálfandi sagði þeim frá því að þar sem hann stóð og meig í rólegheitum kom snarbrjálaður maður og hóf að berja á honum með kústskafti. Engu tauti var við þann geðsjúkling komandi og eina ráðið að forða sér á hlaupum, í taugasjokki.

Vitni að þessum atburði voru eigandi eignanna sem mígið var á og sá sem meig.... engir aðrir.

Eigandinn var dæmdur fyrir líkamsárás og gert að greiða hlandhausnum bætur fyrir ónæðið sem hann varð fyrir á meðan hann meig á heimili og eigur þess fyrrnefnda.

Fyrir rétti var vitnisburður mannanna, sem sátu í bíl hálfan kílómetra í burtu og hlustuðu á tónlist, tekinn gildur sem frásögn af atburðinum. Í flestum ríkjum hins siðmenntaða heims hefði slíkur vitnisburður verið kallaður "hear-say" (snjöll þýðing óskast) og ekki talinn trúverðug heimild um hvað gerðist eða gerðist ekki.

Á Íslandi líðst mönnum hinsvegar að gaspra án ábyrgðar um hvaðeina sem í umræðunni kann að vera þann daginn og skiptir þá engu hvað er rétt eða rangt, hvað er satt eða logið, hvað er grunur og hvað telst sannað. Mannorð má fótum troða alveg sama hver á í hlut og sá telst sekur sem ásakaður er ef hann sjálfur getur ekki án tafar sannað sakleysi sitt.

Og "vitnin" spretta út úr tréverkinu eins og veggjatítlur, blaðrandi og þvaðrandi, gerandi sjálfa sig merkilega vegna einhvers sem "þeir heyrðu" eða "upplifðu eftir á", líkt og mennirnir sem biðu í bílnum meðan hlandhausinn meig á einkaeignirnar.

Svo er gjarnar bætt við, neðst í frásögnina; "reyndar sá ég þetta ekki með eigin augum" - en þá er skaðinn skeður og "sökudólgurinn" orðinn sekur í hugum allra sem lásu "vitnisburðinn".

Datt þetta svona í hug þegar ég las þettta á visir.is

Stuð !

Fjölmiðlarnir með á nótunum:

http://visir.is/article/20080505/LIFID01/673735104

Laddi 6-tugur (sex-tíu-eins) +

Það væri að bera í bakkafullan lækinn að tíunda enn einu sinni þær frábæru móttökur sem afmælissýning Ladda í Borgarleikhúsinu hefur hlotið hjá þjóðinni.

Nú er sýning númer eitt hundrað framundan, í lok þessa mánaðar, og enn hefur ekki ein einasta sýning farið fram fyrir minna en troðfullu húsi. Slíkt er fáheyrt ef ekki einsdæmi í leikhússögu þjóðarinnar, að einn einstakur listamaður nái að selja upp á yfirlitssýningu af ferli sínum í eitt hundrað skipti.

Nú hefur verið bætt við sýningum í maí og ástæða til að kvetja þá sem enn hafa ekki séð sýninguna að tryggja sér miða í tíma því sumarið er framundan og enginn veit hvað haustið ber í skauti sér.
En ævintýrið hefur verið einmitt það, stórkostlegt ævintýr sem 16,5% Íslendinga hafa upplifað og ekki sér enn fyrir endann á.

Einangrun !

Vegna fréttar á visir.is um vanþekkingu þingmannsins (og íþróttafréttamannsins) Samúels Arnar er rétt að ítreka fyrri ábendingu um heimasíðuna "mál214" og hlekkjuð er hér til hliðar.

Takið ykkur nokkrar mínútur og lesið það helsta sem þarna er að finna svo þið þurfið ekki að standa í sporum íþróttafréttaritaraafleysingaþingmannsins og afhjúpa vanþekkingu ykkar eins og hann gerði svo eftirminnilega.

Glæpurinn sem íslenska ríkið, og þjóðin öll með þegjandi samþykki sínu, framdi gegn þolendum í máli 214 er smánarblettur sem þingmenn eiga ekki, frekar en aðrir, að þykjast ekkert vita um.

Maður á ekki að þurfa að skammast sín fyrir Alþingismenn sína. Þær eitthundraðogsex vikur sem grunaður einstaklingur þurfti að sitja í einangrun vegna ásakana um glæpi í máli 214 mega ekki svo auðveldlega verða gleymsku að bráð að "kjörinn" fulltrúi á Alþingi Íslendinga gaspri um einhvern dópsala í Færeyjum vorkennandi viðkomandi af því danska réttarkerfið sé svo seinvirkt.

Maður líttu þér nær... Og skammist ykkar svo til að taka mál 214 upp aftur svo hreinsa megi þá einstaklinga sem þar voru bornir röngum sökum og þjóðina alla af þeirri svívirðu sem Guðmundar-og Geirfinnsmálin voru í heild sinni.

ÍNN ?

Ný sjónvarpsstöð, nokkur þekkt andlit, álitsgjafar og fólk með skoðanir, gestir í stúdíói til að krydda umræðuna..... en svo er eitthvað stórundarlegt innskot öðru hvoru og erfitt fyrir óvana að átta sig á hvað er að gerast.

Einhver maður eys úr skálum reiði sinnar og myndatakan lítur út einsog viðkomandi sé staddur í geimstöðinni Mír að senda pistla heim í gegnum gamalt Sovéskt lampaviðtæki. Orðbragðið er óheflað og skoðanirnar öfgakenndar. Maðurinn grettir sig og geiflar eins og hann finni vonda lykt og hann talar af mikilli vandlætingu um "gæjana" og "strákana" sem, með mótmælum sínum, hafi bakað þjóðinni vandræði og tjón síðustu daga. "Það á að taka þessa gæja og fleygja þeim í svartholið... og gera bílana þeirra upptæka" !

Mynd-og hljóðgæði er kannski ekki endilega það sem sjónvarpsstöð stendur og fellur með, þó eðlilegt sé að gera einhverjar lágmarkskröfur í þeim efnum. Þegar varla er lengur hægt að greina hvort nábleik og óskýr mannveran í miðri mynd er lífs eða liðin verða tæknimenn hér á jörðu niðri þó að grípa inní og reyna að laga það sem hægt er.

En öfgakenndar og hatursfullar jaðarskoðanir eins og þær sem sendar eru út á ÍNN í þætti gamals fúllynds nöldrara sem lítur út eins og Ingvi Hrafn ætti engin sjónvarpsstöð að láta bendla sig við.

Ég trúi ekki að þetta sé Ingvi Hrafn sjálfur, hann myndi aldrei láta draga sig niður í aðra eins lágkúru - eins vandur og hann er að virðingu sinni.... og sjónvarpsstöðvar sinnar.... Þessi tiltekni þáttur er fáránlega "ekki töff"!!!

Upprifjun !

Ég skal reyna að hætta að "tuða" svona mikið yfir hinu og þessu og öllu milli himins og jarðar.

Ég skal t.d. reyna að "tuða" ekki yfir bílastæðislögbrjótunum í hverfinu mínu þegar sonur minn, eða barn annars foreldris í þessu annars ágæta hverfi, fær heilahimnubólgu og deyr af því sjúkraflutningamenn og læknar komast ekki að húsinu mínu í tæka tíð.

Einnig skal ég minnka "tuðið" næst þegar ríkisstjórn landsins, rúin trausti þjóðarinnar og sitjandi að völdum án umboðs kjósenda, ákveður einhliða að lýsa yfir stuðningi við stríðsrekstur galins trúðs í Washington.

Heimtufrekjan, sem fólgin er í þeirri tilætlunarsemi að vilja fá þjónustu og boðlegan mat á veitingahúsum sem verðleggja sig út yfir allan þjófabálk, hefur einnig getið af sér heilmikið "tuð" sem sjálfsagt er hægt að minnka til muna.

Til dæmis með því að sökkva sjálfum sér niður á meðalmennskuplan minnipokamanna sem láta allt yfir sig ganga átölu- og tuðlaust!

En þá væri sennilega nær að loka síðunni og hætta alveg að deila skoðunum með vöfrurum í netheimum.

Neyslustýring !

Spónarplötur brenna og við það losna hættulegar eiturgufur, þær hljóðeinangra fremur illa og mynda ekki sléttan flöt þegar búið er að setja þær upp nema stoðirnar sem bera þær hafi verið þeim mun betur smíðaðar. Og þær veita takmarkaða einangrun hita og kulda. En þær bera ekki vörugjald og eru því ódýrari kostur en gipsplötur.

Gipsplötur brenna ekki og eru því prýðileg eldvörn. Þær hljóðeinangra afar vel og eru auðveldar í uppsetningu, aðeins þarf að spartla lítillega samskeyti og þá er veggurinn sléttur og tilbúinn fyrir málningu. Og þær einangra ágætlega hita og kulda. En þær bera vörugjald og eru því dýrari en spónarplöturnar.

Til lengri tíma litið hlýtur að vera hagkvæmara fyrir þjóðina að húsin séu byggð úr betri efnum. Efnum sem brenna ekki, hljóðeinangra vel svo lífsskilyrði batni og halda kuldanum úti og hitanum inni. Neytendum er hinsvegar stýrt frá betri byggingarefnunum til þeirra lakari með illa ígrundaðri skattlagningu ríkisvalds sem slitið hefur öll tengsl við þá þjóð sem falið hefur henni ábyrgð og völd.

Nú er verð á bensíni og skattlagning á hvern lítra af eldsneyti talsvert í umræðunni. Díselvélar eru endingarbetri en bensínvélar. Þær menga minna, nota alla jafna færri lítra af eldsneyti á hvern ekinn kílómetra en bensínvélar og þurfa minna viðhald til langs tíma litið. Samt er díselolía nú orðin dýrari en bensín. Engin talar neitt um það.

Í stjórnarskrá Bandaríkjanna, hinni frægu "Declaration of Independence" er ákvæði annarrar málsgreinar um ríkisstjórnina og ábyrgð hennar og skyldur. Þar segir að ef stjórnin þyki ekki lengur þjóna hagsmunum þjóðarinnar geti þjóðin losað sig við hana og komið sér upp annarri og betri stjórn. Reyndar beri þjóðinni skylda til þess að setja óhæf stjórnvöld af og tryggja hagsmuni heildarinnar með nýrri og hæfari mönnum.

Engin slík úrræði eru fyrir hendi hér. Við sitjum uppi með sama grautinn í sömu skálinni áratug eftir áratug og virðist engu breyta hve óheiðarlegir og svikulir menn eru eða hversu miklu þeir klúðra. Þeir sitja sem fastast í sínum stólum og neita bara að tjá sig þegar þjóðin krefst skýringa.

Og á meðan byggjum við, með aðstoð farandverkamanna frá Austur-Evrópu, léleg hús úr lélegum byggingarefnum og keyrum mengandi bensínsvelgi um handónýtt gatnakerfi því göng þurfti að bora án tafar einhverstaðar í útkjálka-umdæmi sitjandi ráðherra.

Og þingmenn og ríkistjórn sitja veislur í fjarlægum löndum og ráða ráðum sínum fram að eftirlaununum sínum, sem eru víst ekki skorin við nögl.

"Öll dýrin á búgarðinum eru jöfn, sum eru bara jafnari en önnur......."

Og þau sem ójafnari eru borga brúsann.

Kraumur ?

"Þó í potti kraumi" var sungið í rútunni þegar átti að barna setningar úr þekktum popplögum og lag Eyfa "Ég lifi í draumi" dúkkaði upp í fíflalátunum.

En það "kraumar" í fleiri pottum en þeim sem bláfátækir poppararnir voru að gantast með á heimleiðinni eftir ballið "út'á landi", sem þeir héldu sjálfir. Nú kraumar nefnilega í miklum sjóðapotti sem tónlistarlegir öryrkjar og þurfalingar geta sótt sporslu í til að eiga fyrir salti í grautinn sinn.... sem er svo eldaður í enn öðrum potti..

"Kraumur" var það heillin, og ef platan selst ekki nógu vel eða mætingin á tónleikana er eitthvað léleg má þiggja aðréttu úr hinum nýja digra sjóði.



Samt var eitthvað þroskandi og næstum heillandi við það að þurfa sjálfur að afla sér viðurværis með eigin verkum og dugnaði... og láta markaðslögmálin framboð og eftirspurn um að greina hismið frá kjarnanum....


En tímarnir breytast og dugnaður manna og drengskapur líka. Það sem sumir mega hvorki nefna né tala um hentar öðrum ágætlega til framfærslu....

Rauðará

Fyrir nokkrum mánuðum síðan sóttum við heim steikhúsið Rauðará. Um vonbrigði þeirrar heimsóknar má lesa hér á síðunni. Í greininni gætir misskilnings sem vert er að leiðrétta. Gefið er í skyn að nýjir eigendur standi við stjórnvölinn en hið rétta er að sá sem nafngreindur er hafði þegar þarna var komið við sögu rekið staðinn í réttan áratug.

Nú hefur Rauðará sannarlega skipt um eigendur og mun gagnrýni á hinn endurnýjaða stað birtast innan tíðar.

Skipulögð mótmæli ?

Ef mótmæli eru skipulögð í samráði við lögreglu.... heitir það þá ekki „Skrúðganga“ ?


Lesið þetta

Má aldrei gleymast !

Líkt og Ameríkumenn hafa sitt Kennedymorð og samsæri Bush'anna 11.september'01 burðumst við með óupplýst réttarmorð sem framið var á áttunda áratugnum og ekki virðist mega fjalla um hvað þá að leiða til lykta.
Nýlega hefur hópur áhugamanna um þennan glæp, sem stjórnvöld frömdu gegn nokkrum einstaklingum, opnað upplýsingavef þar sem nálgast má nær allt sem ritað hefur verið um þetta ljóta mál og tengist réttarkerfinu. Á vefnum má lesa dómsorð, lögfræðiálit, synjanir á endurupptöku, lýsingar á meðferð hinna ákærðu á meðan á "rannsókn" málsins stóð og sitthvað fleira.

Það er mér bæði ljúft og sannarlega skylt sem Íslendingi að vekja athygli ykkar, sem lesið þennan vef minn, á síðunni "mál214" og ég hef bætt við hlekkjasafnið hér til hægri.

Skoðið endilega þennan merka vef og myndið ykkur eigin skoðun á einum svartasta blett íslenskrar samtímasögu.

Skreppur !

Skrapp norður í land, smá bíltúr í góða veðrinu, með stefnu á Blönduós. Mætti ekki einum einasta lögreglubíl á þjóðvegi 1 og sá engan á rúntinum í bænum þegar norður var komið. Stoppaði allt of stutt en náði þó að kíkja í Byggjó (sem er skylda því þar er alltaf eitthvað að finna sem mann vantar "nauðsynlega" að bæta í safnið) og í kaupfélagið, sem heitir reyndar Samkaup núna. Nýlegar breytingar þar innan dyra eru eflaust til bóta, nýir kælar og flottar hillur, en einhver notalegur sjarmi sem var yfir fata-og dótadeildinni gömlu hefur horfið við þessar endurbætur. En lífið heldur áfram.

Mættum einum löggubíl á leiðinni heim og sá stóðst ekki freystinguna að "skjóta" radarbylgju á okkur tvo sem þarna vorum samferða suður. Sluppum báðir því "auðvitað" vorum við á löglegum hraða.
(Sá greinilega á radarvaranum mínum góða, sem var keyptur í Byggjó í þar-síðustu heimsókn, nákvæmlega hvenær yfirvaldið kveikti á tækinu sínu og hvenær hann skaut svo á okkur... ha ha ha ... better luck next time, Copper".)

En ökumenn á þjóðvegi eitt, ég má til með að spyrja ykkur; er um að kenna einhverri "víkinga-arfleifð" þegar þið getið með engu móti hleypt öðrum ökumönnum framúr ykkur? Verðið þið að vera fremstir og númer eitt til að finnast þið vera aðal?

Þegar einhver er að reyna að fara framúr ykkur og þið báðir sjáið á sömu stundu að bíll nálgast úr hinni áttinni er hreint ekki göfugmannlegt að hægja ferðina og stilla sér þannig af að sá sem ætlaði framúr, en hætti við þegar hann sá umferð á móti, komist heldur ekki aftur inná akreinina fyrir aftan ykkur. Ekki nóg með að framkoma eins og sú sem hér er lýst sé rakinn dónaskapur og frekja heldur er svona hegðun ekkert minna en morðtilraun !!!

En sjálfsagt er borin von að ætla að kenna rúmlega þúsaldar gömlum hundi að sitja.

Tónlistarverðlaunin ?

Nýafstaðin verðlaunahátíð íslenskra tónlistarmanna var hin glæsilegasta í alla staði. Þótt ekki hafi verið þétt setinn bekkurinn í Borgarleikhúsinu er ég viss um að einhver hópur fólks fylgdist með útsendingunni frá afhendingu stytt(n)anna góðu. Áberandi var hve illa flestum kynnunum gekk að stauta sig fram úr textanum sem þeim var ætlaður og var undantekning ef þeim tókst að mæla mál sitt fram hnökralaust. Klaufalegt og kauðslegt að í jafn mikilvægt hlutverk á hátíð sem þessari skuli ekki veljast fólk sem kann og talar Íslensku sæmilega óbrenglaða. Þar var aðalkynnir kvöldsins engin undantekning og mætti hann gjarnan reyna að finna aftur það fumleysi og þá einlægni sem skóp honum vinsældir á áttunda og níunda áratug síðustu aldar. Flumbrugangurinn nú er ekki til þess fallinn að auka hróður hans mikið. Hvað átti það til dæmis að þýða að segja við verðlaunahafa, um leið og honum var afhend viðurkenning fyrir fádæma góða plötusölu, að hann (kynnirinn) "nennti ekki" að standa í því "megaveseni" að sjá á eftir viðkomandi listamanni niður í sal til þess eins að kalla hann aftur upp á svið skömmu síðar. Í stað þess að athyglin beyndist að verðlaununum var hún öll á fussumsveijinu í kynninum.
Jakob Frímann og Eiríkur Fjalar hafa þó alltaf munninn fyrir neðan nefið og kunna að orða hlutina svo vel fari.. "þetta letur er svo smátt að maður þarf að vera dvergur til að lesa það"...
Það er ekki hægt að verjast þeirri hugsun að "jaðar"tónlist er farin að vera fulláberandi í öllum flokkum, jafnt sínum eigin sem öðrum. Fyrir ári síðan keyrði gjörsamlega um þverbak í vitleysunni þegar "lag ársins" var einhver tilraun með Ghostdigital, lag sem fáir höfðu heyrt og enginn kannaðist við. Þó tókst aðstandendum þess lags, sjálfsagt með fulltingi útgáfunnar sinnar, að fá þennan bút valinn sem lag ársins. Minnti dálítið á þegar Sveppi lét félagana hringja inn atkvæði og velja sig sem sjónvarpsmann ársins öllum algerlega í opna skjöldu.
Enn skrítnara að þessu sinni var val á plötuumslagi ársins. Þar dúkkaði upp, enn og aftur, hinn vestfirski Mugison nú með látlaust og snyrtilegt leðurlíki sem á er prentað nafn plötunnar. Ekkert út á það að setja svosem en ég minnist þess ekki að Todmobile hafi fengið sérstaka viðurkenningu fyrir umslag sitt þegar þau gáfu út sína sjöttu plötu "Ópus 6" eftir tíu ára hlé á útgáfu. Þó eru þessu tvö umslög meira en lítið lík, þau eru næstum nákvæmlega eins... ef frá er talið morgunblaðsletrið....
En hverjum er svosem ekki sama... Björk og Megast mættu allavega ekki á staðinn...

Rýnarnir sammála !

Ég rak augun í þrjá stutta pistla eftir Jónas Kristjánsson á jonas.is.

Jónas er ánægður með Fiskimarkaðinn í Aðalstræti og freisting.is slær upp umsögninni eins og um einhverskonar keppni hafi verið að ræða og Jónas hafi verið dómarinn. Niðurstaðan; Fiskimarkaðurinn er næstbesti veitingastaður borgarinnar, Holtið heldur titlinum besti veitingastaðurinn ?

Ég vissi ekki að um formlega keppni væri að ræða með titlum og alles en get tekið undir með Jónasi, því fáa sem hann hefur um staðinn að segja, Fiskimarkaðurinn er afar vandaður, skemmtilegur og vel hepnaður veitingastaður.

Þeim sem vilja lesa lengri pistil um þennan ágæta veitingastað vil ég benda á grein sem ég skrifaði fyrir nokkrum vikum síðan og birtist í tímaritinu Ísafold. Greinina er hægt að nálgast hér

Ævintýrið heldur áfram !

Yfir 40.000 Íslendingar, tæp 15% þjóðarinnar, komu í Borgarleikhúsið á síðasta ári til að gleðjast með Ladda í tilefni af 60 ára afmæli hans. Sýningarnar, sem áttu að verða 4 til 8, urðu 81 og var uppselt á þær allar. Slíkt hlýtur að vera einsdæmi á listamannsferli nokkurs skemmtikrafts þó það komi ekki alveg á óvart þegar þessi einstaki grínkarl á í hlut.

Sýningin heldur áfram og nú geta þeir sem ekki náðu í miða í fyrra stokkið til og tryggt sér sæti, reyndar ekki á fyrstu sýningarnar á árinu því þegar er orðið uppselt á þær.

Ævintýrið heldur áfram með þáttöku þjóðarinnar.

Það var og !!!

"...snobbliðið mætir til að klappa (í Borgarleikhúsinu) en almenningur finnur nályktina og flýr..."

! ! ! ?

Uppselt var í 81 (áttatíu-og-eitt) skipti á sýninguna LADDI 6-tugur í Borgarleikhúsinu á nýliðnu ári.

Auðvitað er það svo að erfitt er að greina fólkið í salnum, þar sem það situr í myrkrinu, og sterkir ljóskastarar lýsa beint í augun á manni en við sem stöndum að sýningunni urðum ekki áberandi vör við að "almenningur" (í þessu tilfelli 40.000 einstaklingar, almennir og líka snobbaðir í bland) væru að flýja húsið. Allavega ekki í neinni panik undan kæfandi nálykt.

Margar aðrar sýningar hafa gengið vel í húsinu, Ást er enn á blússandi siglingu og uppselt á Superstar langt fram í febrúar. Leikfélagið stendur vel fjárhagslega (held ég) og rekstur hússins gengur vel. Gott samstarf er milli leikhússtjóra og sjálfstæðra leikhópa í borginni og almennt góður andi svífandi yfir vötnunum við Listabraut.

En.... menn eru misupplagðir, gagnrýnendur einnig, og það þarf ekki alltaf að fara á límingunum - stöðugt og yfir öllu ....

Ísafold hætt !

Tímaritið Ísafold hefur verið lagt niður.

Ritstjórar þess eru orðnir ritstjórar DV og aðstoðarfólk af ritstjórninni sálugu hefur tekið við ritstjórn tímaritsins Nýs Lífs.

Nýtt Líf er tímarit um tísku, öðru fremur, og rúmar ekki gagnrýnin skrif um veitingastaði.

Á næstu dögum og vikum mun skýrast hvar veitingarýni undirritaðs mun birtast á prenti en þangað til munu pistlar um veitingastaði birtast hér á síðunni sem hingað til.

Mótvindur

Sjaldan er ein báran stök í 12 vindstigum.

Nú fær hún Hódda mín slæmar fréttir dag eftir dag og mótvindurinn er mikill.

Ég bið alla sem hingað slæðast inn að kíkja á síðuna hennar og hugsa til hennar eitt augnablik í amstri dagsins.

Máttur hugsana er mikill.

Gefstu ekki upp Hódda mín þó á móti blási.

Siðlaust - siðlegt - siðblint !

í Fréttablaðinu í dag (30. des 2007) er stutt frétt um flugeldasölu og samkeppni á flugeldamarkaði. Þar tjá sig Jón Ingi Sigvaldason, hjá slysavarnarfélaginu Landsbjörg, Guðný Guðmundsdóttir, verslunarmaður hjá Gullborg Flugeldum og Einar Ólafson, annar eigenda Alvöru-gæðaflugelda. Fróðlegt er að lesa þetta stutta innlegg í umræðuna um flugeldasölu og fjáröflun björgunarsveitanna.
Jón Ingi dregur fram mikilvægi flugeldasölunnar og bendir á að sumar björgunarsveitir fái allt að 90% af sínu rekstrarfé með flugeldasölu. Hann segir líka frá þeirri ósvinnu að sumir einkaaðilar reyna að líkja eftir flugeldasölum björgunarsveitanna með eins skiltum. (Reyndar gengu sumir svo langt fyrir ári síðan að vera með bíla og blikkljós fyrir utan sölustaðina , eins og björgunarsveitirnar, og klæddu afgreiðslufólkið í rauðar flíspeysur sem líktust björgunarsveitarpeysunum. Þetta var afhjúpað af fjölmiðlum og vakti hvarvetna reiði og ímugust.)
Guðný telur að björgunarsveitirnar séu að herma eftir þeim hjá Gullborg og ekki öfugt og bendir á að þau hafi nefnt sprengjur eftir íslenskum fjöllum áður en björgunarsveitirnar nefndu sínar tertur eftir fornköppunum.
Það er hinsvegar hinn ofurtrúaði krossfari Einar "áttavillti" Ólafsson sem gengur lengst í sjálfsblekkingu og afneitun þegar hann svarar spurningunni um hvort siðferðilega réttlætanlegt sé að taka spón úr aski björgunarsveitanna með því að selja flugelda í einkasölu. Hann svarar, að hætti bókstafstrúaðra, ekki spurningunni sem hann var spurður heldur þvaðrar eitthvað um úrskurð samkeppnisstofnunar sem hafi komist að þeirri niðurstöðu að allir ættu að sitja við sama borð. Siðblindinginn heldur svo áfram og segir "það siðferðilega rétt að kúnninn fái góða vöru á góðu verði eins og gerist þegar samkeppni fær að þrífast"!
Ég hvet alla sem ætla að kaupa flugelda núna og í framtíðinni að kynna sér þann einstakling sem svarar spurningu um siðferði með þessum hætti. Einnig væri vert að kynna sér í leiðinni þau ofstækisfullu sértrúarsamtök sem viðkomandi er skálkaskjól fyrir, því pústverkstæðið er fráleitt aflögufært um þá tugi milljóna sem þarf til að leysa út heilu gámana af flugeldum, þar hljóta önnur og dýpri veski að hafa verið opnuð. Og svo væri vert að fá að vita hvert gróðinn af flugeldasölunni rennur þegar upp verður staðið því ekki berst barnastjarnan fyrrverandi mikið á, hvorki í klæðaburði né veraldlegum eignum.
EKKI LÁTA BLEKKJAST AF SIÐBLINDU RUGLI OFSATRÚARMANNA - KAUPIÐ FLUGELDANA HJÁ BJÖRGUNARSVEITUNUM OG HVERGI ANNARSSTAÐAR.
Þannig getum við látið "samkeppnina" ráða og ýtt krossförunum til hliðar.

Gleðilega hátíð - í "alvöru" !

Ég fór að kaupa jólatré nokkrum dögum fyrir jól og þar sem ég stóð inná gólfi hjá hjálparsveitinni áttaði ég mig á því að tvöþúsundkallinn sem ég var að fara að borga meira fyrir tréð hjá þeim myndi hugsanlega bjarga mannslífi.

Ég fann að ég hafði breytt rétt, að hlaupa ekki á eftir tilboðum hingað og þangað um bæinn heldur að versla ögn dýrara tré hjá aðilum sem munu ekki telja eftir sér að yfirgefa fjölskyldur sínar og halda út í óvissuna í brjáluðu veðri þegar og ef ég þarf á því að halda.

Blómaval er ágætt fyrirtæki en ég á ekki von á því að tyggjójaplandi, letilegi unglingurinn, sem afgreiddi mig síðast þegar ég átti erindi þangað, rjúki út á sloppnum næst þegar ég lendi í lífsháska.


Um leið og ég þakka öllum sem kíkt hafa á þessa síðu undanfarið ár vil ég biðja ykkur að hafa í huga og minnast þeirra sem ávallt eru boðnir og búnir að koma öðrum til hjálpar, oft leggjandi sjálfa sig í mikla hættu, og kaupa ALLS EKKI UNDIR NEINUM KRINGUMSTÆÐUM flugelda af öðrum en viðurkenndum björgunarsveitum.

Ekki búast við því að "sprengjumeistarinn" Örn Árnason taki sér frí frá Spaugstofunni og æði á fjöll til að bjarga fólki.

Og stýrið, í Guðs almáttugs bænum, hjá fólki sem villir á sér heimildir og reynir að blekkja almenning til að versla hjá sér, kallandi sína flugelda "alvöru-flugelda", eins og aðrir séu þá "plat". Allt of margir "áttavilltir" menn eru að rýra tekjumöguleika hjálparsveitanna með dollaramerki í augunum og biblíuna í hendi.

Eina "alvöru-platið" í flugeldaheiminum er þegar bókstafsblindaðir sértrúarsöfnuðir misnota lítiðsiglda og jafnvel fárveika einstaklinga sem skálkaskjól fyrir eigið brask.

Slíkra er ekki Guðsríki.


Ég óska ykkur öllum friðar og velgengni á komandi ári.

Fiskimarkaðurinn

Í heimsóknum mínum á einn nýjasta veitingastað borgarinnar, Fiskimarkaðinn við Aðalstræti, rifjaðist upp gamalt grín úr mínum vinahópi. Ef stemmning datt niður eitt augnablik hjá okkur félögunum eða eitthvert skens var að klikka var gjarnan sagt “nú er leiðinlegt”. Brást þá ekki að hlátur setti að mönnum við frasann og þá var einatt fylgt fast á eftir með því að segja: “nú er aftur gaman”. Og þá var hlegið enn meir. Árum síðar er enn hægt að hlægja að þessum einföldu frösum þegar menn hitta á rétta augnablikið. Meðan ég naut matarins og þjónustunnar á Fiskimarkaðnum, og reyndar lengi eftir að máltíðunum var lokið og ég kominn heim til mín var ég enn að hugsa “já, nú er aftur gaman!”

Fiskimarkaðurinn er í húsinu að Aðalstræti 12. Á efri hæð er móttaka gesta og “koníaksstofa” með fallegum innréttingum en aðalmatsalurinn er á neðrihæð. Þar geta gestir ennfremur setið við matarbar að austurlenskum sið og fylgst með kokkunum að störfum því opið er inn í eldhúsið. Þægilegt andrúmsloft tekur á móti manni þegar niður er komið og þó rýmið sé ekki íkja stórt er rúmt um hvert borð. í fyrri heimsókn okkar varð “Tasting menu”, úrval af því besta, fyrir valinu og ég mæli óhræddur með þeirri rússíbanaferð, einkum ef nokkrir eru saman að njóta. Þvílíkt og annað eins! Menn mega vera ansi matvandir og heimaaldir ef þeir geta ekki haft ánægju af því að láta spila á skilningarvitin eins og gert er með þessum samsetta matseðli á Fiskimarkaðnum. Réttirnir eru bornir fram, hver á fætur öðrum, en þó ekki örar en svo að sérkenni hvers þeirra fá að njóta sín. Eldamennskan og framsetningin “leitar í austur”, eins og sagt er á smekklegum matseðlinum, og áberandi er hve mikil natni er lögð í öll smáatriði. Maður gat næstum séð fyrir sér Japanska geishuna vökvandi lótusblómin ástúðlega svo öruggt væri að þau væru fullkomin í fegurð sinni á diskinum. Útlit, ekki síður en ylmur og bragð skiptir greinilega miklu máli á þessum stað enda byrjar kvöldverðurinn á hinu sjónræna. Fátt veldur mér vonbrigðum eins og þegar matnum hefur verið skellt á diskinn minn og hrúgunni svo drekkt í sósu eins og því miður kemur ennþá fyrir sumsstaðar. Slík hryðjuverk þyrfti að uppræta með öllu. Matur, sem færður er upp eins fallega og sá sem borinn er fram á Fiskimarkaðnum beinlínis kveikir hjá manni löngunina til að upplifa og njóta. Síðan spillir ekki fyrir að eldamennskan er hér í hæsta gæðaflokki.

Fyrri heimsóknin kallaði á aðra og þá var rýnt í matseðilinn. Forréttir úr eldhúsi eru fjórir í boði og humarmisósúpan freistaði. Hún kom þægilega á óvart og var frábær. Af “Raw” barnum völdum við blöndu af hráfiski; nigiri, maki og sashimi, sem var svakalega flott og afar listaukandi. Lax Teryaki, marineraður svartþorskur frá Víet-Nam og djúpsteiktur skötuselur og skötuselskinnar með geitaosti voru aðalréttir kvöldsins. Laxinn var mildur og naut fiskbragðið sín vel með basil og balsamic. Þorskurinn svarti er ekki okkar guli eftir litameðferð, eins og ég hélt, heldur allt annar fiskur, sömu ættar, virkilega bragðgóður. Skötuselsrétturinn var eini réttur hússins sem ekki sló fullkomlega í gegn hjá okkur en líklega er um að kenna misjöfnum smekk manna fyrir kinnum og geitaosti. Framandi réttir eins og þessi eru spennandi og geta fallið vel inn í samsetta matseðla þó þeir, í sumum tilvikum, séu full sérstakir til að bera einir uppi heila máltíð. Eftirréttasimfónían “Fish market premium” er með þeim kræsilegri sem sést hefur lengi og þó maður hafi, þegar hér var komið við sögu, verið orðinn mettur vel hvarf sú værð eins og dögg fyrir sólu frammi fyrir glæsileika og fjölbreytni þess sem boðið var uppá sem niðurlag máltíðarinnar. Þjónustan á Fiskimarkaðinum er í sama gæðaflokki og matseldin. Kurteisin og fagmennskan í fyrirrúmi en þægileg viðvera og fumlaus vinnubrögð hvers og eins geislandi af öryggi þess sem veldur verki sínu. Vínþekking þjónanna og þekking á réttum hússins lýsir einlægum áhuga þeirra og miklum metnaði. Verðlagning á Fiskimarkaðnum er á líkum nótum og á öðrum “betri” veitingahúsum borgarinnar og staðurinn stendur fyllilega undir því.
Ég gef Fiskimarkaðnum við Aðalstræti verðskuldað fimm stjörnur.

Pumba þarf að fá nýtt heimili !

Pumba er blandaður Íslendingur og Border Collie, svakalega fallegur og skapgóður. Örmerktur og bólusettur, fæddur á Páskadag 2007.

Vill ekki einhver bjarga þessum yndislega hundi og taka hann að sér?

Endilega hafið samband í síma 822-6169 eða e-mail: howser@internet.is.

Einnig væri vel þegið ef þið létuð þetta berast til vina og vandamanna í þeirri von að finna heimili fyrir þetta fallega og góða dýr.

Allt í einu ?

Til að fyrirbyggja misskilning er rétt að fram komi að veitingastaðirnir sem skrifað er um hér nýlegast á síðunni voru ekki allir heimsóttir í vikunni sem leið !!!

Veitingarýni undirritaðs er birt í tímaritinu Ísafold. Venjan er að birta greinarnar hér á síðunni þegar næsta tölublað fer í sölu með nýrri grein en þar sem blogsíðan hefur verið í góðri pásu frá því snemma í sumar hafa greinarnar safnast fyrir.

Birting greinanna hér var hugsuð til að auka mönnum leti, að þær væru aðgengilegar allar á einum stað. Sama hugsun liggur að baki greinasafninu sem linkað er á hér til hliðar.

Kv.
HH..

Les Rendez-vous

Hvað er það sem skiptir máli ef heimsókn á veitingastað á að heppnast vel? Auðvitað að maturinn sé góður, spennandi og fallega fram borinn, þjónustan sé lipur, fagmannleg og þægileg, umhverfi staðarins sé aðlaðandi og að verðið sé sanngjarnt. Í húsnæði þar sem lengi var Pasta Basta við Klapparastíg, hefur nýr veitingastaður verið opnaður. Sá er rekinn af franskri fjölskyldu og kynntur sem “franskur”. Þeir sem tala frönsku geta því pantað og átt samskipti við starfsfólkið á því tungumáli, við hin pöntum á ensku því ekki er töluð íslenska á þessum stað, ennþá. Engin vandamál gerðu þó vart við sig í borðapöntuninni og móttökur á staðnum voru hlýlegar og gáfu góð fyrirheit. Efri hæð hússins, þar sem einhverntíma var bar og setustofa, er nú matsalur. Það fyrsta sem maður tekur eftir er að engin gluggatjöld eru fyrir gluggum og sterkri hvítri birtu frá veggljósum er beint upp í hvítt loftið svo að loftræstistokkurinn þar verður þungamiðja skreytinga, sem reyndar er stillt í hóf í salnum. Lágstemmd óperutónlist barst úr hátölurum en skömmu síðar vék hún því einn gestanna mátti til að glamra á rafmagnspíanó sem stendur þarna í einu horninu. Eitt eða tvö lög til að ganga í augun á deitinu hefðu engan truflað en það sem þarna fór fram verður að teljast með verri dinneratriðum seinni tíma. Rafpíanó hafa þann yndislega fídus að á þeim er styrkstillir sem hefði bjargað heilmiklu ef hann hefði verið betur nýttur. En hvað um það, gestirnir hækkuðu bara róminn á meðan, allt afar rómantískt. Matseðillinn er hvorki stór né flókinn, súpur eru tvær, lauksúpa og rjómalöguð blómkálssúpa. Hin ómissandi franska kæfa ásamt laxa “rilettes” í forrétt, einnig egg, skinkuteningar og ostur og forláta salat. Þrír fiskar og önd í aðalrétt ásamt íslensku nauti og svo þeitt eggjahvíta á vannillubúðingi, créme brulle, pönnukökur og eplaka í eftirrétt. Við pöntuðum að sjálfsögðu Foie-grasið og lauksúpuna til að skapa strax rétta franska stemningu. Kæfan kom greinilega beint úr kæli svo að fitan varð mest áberandi í bragði og áferð og lauksúpan var vart meira en niðurskorinn laukur í soðnu vatni. Reyndar leit þetta hvorutveggja vel út, það vantaði ekki, fallega skreyttur kæfudiskurinn og brauð með bráðnum osti ofaná súpunni. En þetta var eins bragðlaust og óspennandi og það gat verið. Þvílík vonbrigði. Aðalréttir skyldu vera vatnableikja, saltfiskspænir og andabringa. Bleikjan reyndist vera pínulítið smörsteikt flak, algerlega bragðlaust, með fimm forsoðnum en köldum kartöflum raðað í hálfhring. Saltfiskurinn var undarleg útgáfa af plokkfiski, haugur af tættu grænu káli og tvær næfurþunnar snittubrauðsneiðar með söxuðum svörtum ólífum var meðlætið með þeirri tilraun. Og svo var það andabringan sem pöntuð var “well done” en mætti blóðug á borðið.
Engin leið var að borða þennan flata og óspennandi mat eins og hann var borinn fram og því var leitað að salti og pipar á nærliggjandi borðum. Þjónninn var að lokum sóttur á neðri hæðina og hann kom með settið. Það lifnaði aðeins yfir bleikjunni, saltfiskurinn var áfram bara saltfiskur en svo datt lokið af bauknum þegar átti að strá örlitlu salti yfir blóðklessurnar. Sú önd hafði þar með lokið keppni. Enn vonbrigði. Vínseðillinn er franskur. Þar kennir ýmissa grasa og vínið, sem við völdum dálítið blindandi, var ágætt þó það hafi ekki náð að bjarga máltíðinni. Eftirréttir voru ekki smakkaðir því allur vindur var úr borðhaldinu. Umhverfi Les Rendez-vous er snyrtilegt en því er spillt með skurðstofulýsingu og ef ekki verður ráðinn hljóðfæraleikari til að spila undir borðum hefur píanóið engan tilgang annan en að freista draumóramanna. Þetta er rándýr veitingastaður sem stendur engan veginn undir verðlagningunni. Maturinn er bragðlaus og engu líkara en að kastað sé til höndum við framreiðslu hans, hvað er líka svona franskt við pönnusteikt silungsflak með soðnum kartöflum? Þegar maður sér verð eins og þau sem þarna eru sett upp gerir maður ósjálfrátt sanngjarna kröfu um toppgæði. Þessi máltíð stóðst engan veginn þær væntingar, Reyndar var hún svo afleit að inn á þennan stað fer ég líklega aldrei aftur. Svo er ekki verjandi, fyrir þennan pening, að hafa þjóninn á gallabuxum og í bol og pappírsservíettur af ódýrustu gerð á borðunum. Les Rendez-vous fær eina stjörnu fyrir kurteisina sem einkenndi öll samskipti kvöldsins, annað var ekki í lagi. Niðurstaðan; algjör vonbrigði, eða á frönsku til að fyrirbyggja misskilning; “c'était un gaspillage complet de temps et d'argent”.

Rauðará steikhús

“Rauðará steikhús góðan dag.” ” Góðan dag, áttu borð fyrir tvö í kvöld.” ” Já, klukkan hvað vilji’ði koma? “ ”Kl.9.“ ”Það væri betra ef þið kæmuð kl.hálf níu.“ ”Ha! Væri það betra? “ ”Já eldhúsið lokar kl.9 á sunnudögum.“ ”Við gætum kannski verið hjá ykkur rúmlega hálf.” ” Gott, en ég set pöntunina ykkar kl. hálf og þið athugið þá að eldhúsið lokar á mínútunni 9.”
(Í upphafi kvöldsins):“Seinast þegar ég kom hér inn var hér Líbanskur veitingastaður, alveg orginal með músik og magadansmær og alles.” ”Já er það? Ég er einmitt að æfa magadans en það var samt ekki ég, ég er samt búin að nefna það við eigandann hvort ég ætti ekki að taka það sem aukadjobb hér á staðnum, ég tek ekki mikið fyrir.” (örlitlu síðar):“Við veljum Wolf Blass Yellow label með þessum mat.” “Já það er æðislegt, reyndar finnst ekki öllum það. Ég smakkaði í fyrsta sinn í gær President series, með svarta miðanum, það er meiriháttar!” (og seinna sama kvöld): “matarstellið er fallegt” “já, finnst ykkur það ekki!” “En steikurnar okkar eru báðar kaldar og bökuðuð kartöflurnar ekki nema rétt volgar.” ”Já..! Það skeður stundum!”
(og enn seinna sama kvöld):“Ansi er kalt hér í koniaksstofunni. Getur verið að gluggi sé opinn?” “Nei nei, en í morgun bilaði miðstöðvarofn og fór á fullt, við rétt náðum að slökkva á honum áður en kviknaði í.” ”Nú, er kaffið og koníakið þá á afslætti af því gestirnir þurfa að sitja í úlpunum svo slái ekki að þeim?” “Þú verður að ræða það við Stefán, hann er miklu harðari í þessu en ég.” (Stefán???) (og svo aðeins seinna, reyndar við aðra gesti sem einnig hímdu í frostkaldri stofunni, en hátt og snjallt svo allir viðstaddir heyrðu): “Jæja, þá er hér kominn fjórfaldur!!!”

Ég hefði líklega ekki lagt samskipti okkar á minnið, hvað þá sagt öðrum frá, ef þau hefðu átt sér stað á matstofu. En þar sem þessar setningar voru sagðar í einu af dýrari steikhúsum höfuðborgarinnar stuðuðu þær mig. Hvað varð um takk fyrir, gjörið svo vel, verði ykkur að góðu og fleiri slíka frasa. Og jafnvel afsakið, sem hefði átt mjög vel við þegar ljóst var að dinnerinn var misheppnaður og koníaksstofan orðinn að kæliklefa.
Nokkrum vikum áður ætlaði ég að bjóða fjölskyldunni út að borða. Ég hringdi í steikhúsið við Rauðarárstíg og var tjáð að ekki væri sérstaklega gert ráð fyrir börnum á veitingastaðnum, ekki væri neinn barnaseðill og ekki eldaðir minni skammtar. Ég er eldri en tvævetur og skil fyrr en skellur í tönnum, börnin voru ekki velkomin á staðinn. Gott og vel, hverjum rekstraraðila hlýtur að vera í sjálfsvald sett hvaða fólki hann hleypir inn á staðinn sinn. Við fórum bara annað með peningana okkar í það sinn.

En nú vorum við semsagt komin, barnlaus, til að prófa steikhúsið. Húsnæðið er hlýlegt, innréttingarnar hafi ekki mikið breyst þó staðurinn hafi skipt um hlutverk og eigendur. Þar sem svo knappur tími var til stefnu (eldhúsið lokar nefnilega kl.9 á sunnudögum) ákváðum við að taka tilboði dagsins. Það myndi líka án efa gefa góða mynd af því sem staðurinn er stoltastur af, steikunum. Humarsúpan á undan var þolanleg, þó aðeins í saltara lagi. Humarinn sem fylgdi með var hinsvegar ofeldaður og seigur og brauðbollurnar líklega beint úr frystinum, forbakaðar. En það voru steikurnar sjálfar sem ollu mestum vonbrigðunum. Nautalundin var meir og safarík og af litnum að dæma, alveg hárrétt elduð. En hún var köld. Fyrstu bitarnir voru reyndar spenvolgir en sú velgja dugði ekki máltíðina á enda. Svipað var með lambafilleið, það var kalt og spikröndin líka. Bökuðu kartöflurnar voru heldur volgari en kjötið en alls ekki nógu heitar og kólnuðu hratt. Meðlætið var athyglisvert, salatrifrildi hellt úr poka og brokkolí/blómkálstvenna, svona eins og fæst á litlum bakka í Bónus. Hefði ekki verið eins áberandi hallærislegt ef kokkurinn hefði skorið hausana í tvennt. Og svo paprikustrimlar svissaðir á pönnu. Tvennskonar sósur fylgdu með en þær voru óáhugaverðar. Tíramísu, varla meir en frómas á bleittum tertubotni og súkkulaðikaka með Baylies-ís náðu ekki að redda kvöldinu. Maturinn var kaldur og þar af leiðandi algerlega óboðlegur og tilboðinu um að taka hann aftur og “skella í ofninn” var að sjálfsögðu hafnað. Við kláruðum úr glösunum í koníakskæliklefanum en treystum okkur ekki til að sitja þar yfir kaffibolla vegna kulda. Og svo er ég ekkert viss um að ég vilji að allir viðstaddir fái að vita hvað ég panta margfaldan. Í lokin borgaði ég svo uppsett verð fyrir máltíðina en fékk bara einverskonar “shit happens!” þegar ég benti á handvömmina. Vandvirkni er stórlega ábótavant og metnaðarleysið virðist vera algert. Stúlkurnar sem gengu um beina voru líka allt of kammó fyrir stað í þessum verðflokki.
Venjulega gef ég einkunn í lok greinar sem þessarar en ég held að Rauðará steikhúsi væri enginn greiði gerður með því.

Lúxus

Þrír sólarhringar, 600 km. í bíl, þrjú hágæða hótel í rammíslenskri sveitarómantík, hvað er hægt að hugsa sér betra í stysta sumarfríi aldarinnar?
Ég var hræddur um að þetta yrði sprengur, kappakstur á þjóðvegi númer 1 og rallýakstur á tengivegunum að hótelunum sem ég ætlaði að heimsækja, stress oní hamagang oní læti. Engin hvíld og lúxusinn aðeins mynd í kynningarbæklingi. Mikið er gott að hafa stundum rangt fyrir sér. Fyrir það fyrsta eru hótelin 3, Hótel Rangá, Hótel Glymur og Hótel Búðir alls ekki svo langt frá höfuðborginni, dálítið sitt í hverja áttina en samt innan seilingar. Svo eru þau sannarlega í þeim lúxusklassa sem auglýstur er. Og landið sem ber fyrir augu í akstrinum er svo dásamlega fallegt að ferðin sjálf verður líka frí.

Hótel Ranga var fyrst í röðinni. Bjálkahús, á bökkum Eystri-Rangár, sem nýverið var stækkað um heila álmu og ný svíta tekin í notkun, ein sú flottasta sem sést hefur á landinu og þó víðar væri leitað. Öll herbergi á hótelinu eru með sjónvarpi, þau nýjustu með flatskjá en svítan er með komplett 5.1 heimabíói og auka flatskjá við hjónarúmið. Heitir pottar eru á veröndum sem snúa að ánni, einn fyrir hverja álmu og herbergin sem snúa að Heklu hafa nuddbaðkör. Svítan er með nuddpott á miðju gólfi gengt tvöföldum dyrum, frönskum, með útsýni á Eiríksjökul. Herbergin eru búin fallegum og þægilegum húsgögnum og rúmt er um mann, hvort heldur í venjulegum herbergjum, delux-herbergjum að ekki sé talað um í svítunni frábæru sem er tæpir 80 m2.
Veitingastaðurinn er í þeim gæðaflokki að hann er verður sér ferðar úr bænum þó maður ætli ekki að gista, sem reyndar er súrt fyrir bílstjórann því Rangá skartar vínseðli sem vart á sinn líka á nokkrum veitingastað á landinu, yfir þrjátíu hvítvín og á fimmta tug rauðvína jafnt frá gamla og nýja heiminum auk kampavína, freiðivína og rósavína í ýmsum verðflokkum. Sérstakur konunglegur vínseðill er í boði, valinn af Carli Gustav XVI Svíakonungi. Úrval sterkra drykkja og líkjöra er á svipuðum nótum.
Fiskisúpan var frábær og gaman að prófa carpaccio úr kálfi, strúti og kengúru. Forréttirnir gáfu fyrirheit um spennandi kvöldverð. Aðalréttir voru “Veisla úr hafinu”, sandhverfa og skötuselur ásamt gaddakrabba, og “Surf and Turf”, lamb og humar sem staðurinn er frægur fyrir. Báðir réttirnir voru einstaklega góðir og fallega fram bornir. Annað spennandi sem bíður næstu heimsóknar er dádýr, hreindýr eða elgur og dúfa. Þjónustan er með alþjóðlegu yfirbragði, þjónarnir koma frá ýmsum löndum og í þ. m. 10 tungumál töluð auk Íslensku. Allt staff er sérlega prófessional, indælt, þægilegt og afar kurteist. Umhverfi Hótel Rangár skartar magnaðri fjallasýn þar sem Heklu, drottninguna sjálfa og Eiríksjökul ber við himinn. Kyrrð sumarnæturinnar var aðeins rofin af stöku andvaka fugli sem söng að sólarupprásinni, bílaumferð og sírenuvæl borgarinnar víðs fjarri.

Hótel Glymur í Hvalfirði státar af einhverju fallegasta útsýni nokkurs hótels á landinu. Hvort heldur horft er inneftir, úteftir eða þvert yfir fjörðinn, allstaðar blasir við fegurð þessarar mögnuðu sveitar. Hótelið er með nokkru öðru sniði en maður á að venjast, hér er það nálægðin og einlægnin sem hrífur. Innanstokksmunir, handrið, rúmgaflar innréttingar og smærri listmunir, allt er handunnið í samstarfsverkefni nokkurra arkitekta og listamanna. Tilfinningin er næstum eins og að ganga inn á heimili, svo persónulegur og sérstakur er stíllinn í allri sinni fjölbreitni. Tilvísanir í Hallgrím Péturson skáld er að finna hér og þar og Saurbæjarkirkja er ávallt í miðri mynd, neðar í brekkunni. Öll herbergi á Glym eru svokallaðar mini-svítur, á tveimur hæðum, með útsýni yfir fjörðinn. Að auki eru í boði þrjár svítur þar af ein stór. Hvert herbergi hefur sitt tema í húsbúnaði og listmunum. Sameiginleg rými eru setustofa og lobbybar og stór salur ætlaður fyrir fundi og ráðstefnur, búinn öllum nauðsynlegum tæknibúnaði. Hótel Glymur er lokaáfangi þjónanema frá evrópu en farsælt samstarf er milli hótelsins og nokkurra skóla á meginlandinu. Veitingastaður Glyms er opinn og bjartur, skreyttur listmunum í sama stíl og hótelið. Fiskisúpan, karrýlöguð, var góð byrjun á máltíðinni og eins og flest annað á hótelinu hefur hún sinn eigin stíl, með silkimjúka áferð. Stolt staðarins er samsettur seðill, “Taste of Glymur”, brot af því besta. Við fengum nautasteik, lambaskanka, skötusel í orly degi, krabba og reykta hörpuskel. Nautasteikin stóð uppúr, hárrétt elduð og fínlega skorið ferskt grænmeti átti sérlega vel við. Á eftir þessum fjölbreytta og vel útilátna aðalrétti kom vart annað til greina en ís-soufflé með teguila og súkkulaðiterta hússins, punkturinn yfir i-ið. Það var við hæfi, þar sem móttaka er í höndum eiginkonunnar og matseldin í höndum eiginmannsins, að þjónn kvöldsins væri sonurinn. Honum fórst það hlutverk afar vel úr hendi.

Hótel Búðir er rúmlega steinsnar frá höfuðborginni. Kyngimagnaður Snæfellsjökullinn hefur áhrif á allt og alla sem hingað koma, hvort sem menn trúa því eða ekki. Búðahraun, fjallgarðurinn, ströndin og kirkjan, allt umhverfi hótelsins er sveipað dulúð. Hótelrekstur á þessum stað á sér langa hefð og þegar gamla húsið varð eldi að bráð árið 2001 kom ekki annað til greina en endurreisn. Nýja húsið er afar falleg bygging, tvö hús tengd í miðju þar sem er móttaka og setustofa. Virðing fyrir því liðna og væntingar um glæsta framtíð er það sem greinilega var lagt upp með í upprisunni því sama notalega stemningin mætir manni nú og gerði forðum þó umgjörðin sé ögn nýtískulegri. Flatskjáir, myndspilarar, vekjaraklukkur og netsamband er staðalbúnaður sem nútímaferðalangar búast við en á Búðum bregður svo við að farsímasamband er í veikara lagi, þvílík blessun. Það þýðir þó ekki að menn séu sambandslausir við umheiminn því símar eru á öllum herbergjum, tengdir landlínunni. Hingað kemur fólk ekki síst til að forðast ys og þys og til að borða góðan mat. Veitingastaður hótelsins er frægur langt útfyrir landsteinana og hefur haldið sessi sínum gegnum tíðina. Dæmi er um stönduga bissnissmenn utan úr heimi sem létu skutla sér í þyrlu frá höfuðborginni til þess að snæða kvöldverð á Búðum og héldu svo tilbaka sama kvöld. Kvöldverður okkar hófst á silungatartar, virkilega góðum, og humar þrennu, ekki síðri. Milliréttur barst síðan óvænt á borðið, skötuselslifur með súkkulaði, skondin samsetning. Aðalréttir voru síðan skötuselur, lambarifjur og skankar. Fiskurinn var hæfilega eldaður og bragðgóður en lambið var frábært, bleikt í miðju, meirt og safaríkt. Súkkulaðikaka hússins innsiglaði svo máltíðina, snædd í glerskálanum með útsýni yfir bryggjuna og ósinn. Starfsfólk hótelsins er indælt og þægilegt, þjónninn okkar átti ekki minnstan þátt í hve máltíðin var vel heppnuð og greinilegt var á stemningunni í matsalnum að aðrir gestir voru ánægðir líka.
Ýmis afþreyging er í boði á utanverðu Snæfellsnesi og gönguferðir um nágrenni hótelsins duga vel til að hlaða batteríin. Stutt er í jökulinn, á Arnarstapa og að Hellnum og Bárðar saga Snæfellsáss bergmálar í hverjum kletti. Á komandi vetri verður framhald á hinum stórskemtilegu morðgátuhelgum á hótel Búðum sem notið hafa mikilla vinsælda. Hlutverkum er úthlutað og sjálfur Hercule Poirot stýrir atburðarásinni í anda Agöthu Christie, hið sanna kemur ekki í ljós fyrr en í helgarlok.





Samanburður á jafn ólíkum hótelum og þeim þremur sem heimsótt voru í þessu stutta fríi er svolítið eins og að bera saman epli, appelsínur og banana. Hvert þeirra hefur sína kosti og sérstöðu þótt öll eigi þau þó sameiginlegt að vera í hæsta gæðaflokki. Umhverfi þeirra er ólíkt, sléttur landeyja, hlíðar Hvalfjarðar og andstæður láglendis og fjalla yst á Snæfellsnesi. Aðbúnaður og þjónusta á þessum lúxushótelum er með því besta sem í boði er í dag og veitingastaðir þeirra eru frábærir. Áður en ákvörðun er tekin þarf að vega og meta vandlega hvað það er sem verið er að sækjast eftir því sérhver gestur hefur ólíkar þarfir og gerir mismunandi kröfur. Einkunnagjöf fyrir hina ýmsu þætti eins og þjónustu, aðbúnað og umhverfi litast fljótt af smekk og væntingum hvers og eins.
Reynslu þessa þriggja sólarhringa mætti ef til vill taka saman á eftirfarandi hátt;

Hótel Rangá:
Umhverfi – 7, berangurslegt og flatt, gróðursetning og sáning myndi bæta, fjallahringurinn telur.
Herbergi – 10, til algerrar fyrirmyndar, með því besta sem í boði er. Annar aðbúnaður – 8, sameiginlegir heitir pottar eru ekki lúxus.
Þjónusta – 10, fagmannleg og hnökralaus
Veitingasalur – 10, hlýlegur og rómantískur.
Matur – 9, virkilega góður
Vínseðill – 10, svona sér maður bara “erlendis”.
Verð, gisting – 19.800 f. tveggja manna herbergi með morgunmat.
Verð, kvöldverður - 19.000 (með flösku af góðu víni)

Hótel Glymur:
Umhverfi – 9, einhver fallegasti fjörður landsins út að upplýstu stóriðjuþorpinu.
Herbergi – 8, einstaklega smekkleg en lítið gólfpláss.
Annar aðbúnaður – 8, hlýleg setustofa og bar með sjálfsafgreiðslu, algert traust. Sameiginlegir heitir pottar eru ekki lúxus, þrátt fyrir einstakt útsýni.
Þjónusta – 8, helst til persónuleg á stundum.
Veitingasalur – 7, full mikill “salur”, opinn í báða enda, feng shui myndi hjálpa mikið hér.
Matur – 7, nautið bar af en sjávarfangið var síðra.
Vínseðill – 6, hér er hægt að gera betur
Verð, gisting – 23.900 f. tveggja manna herbergi með morgunmat
Verð, kvöldverður – 21.000 (með flösku af góðu víni)

Hótel Búðir:
Umhverfi – 8, dulmögn og nálægð við Snæfellsjökul telur, hraunið líka.
Herbergi - 6, hér vantar aðeins uppá “kósýið”
Annar aðbúnaður – 8, afar hlýlegar sameiginlegar stofur.
Þjónusta – 8, lipur og þægileg.
Veitingasalur – 8, þægilegur en þolir illa að vera þétt setinn.
Matur – 10, besti matur ferðarinnar.
Vínseðill – 9, frábær vín í boði og gott úrval sterkra drykkja á bar.
Verð, gisting – 19.900 f. tveggja manna herbergi með morgunmat
Verð, kvöldverður – 23.500 (með flösku af góðu víni)

Sjálfur fer ég á “lúxus” hótel fyrst og fremst til að gista og upplifa rómantík. Þeim sem vilja fara á hestbak, í sleðaferðir, gönguferðir eða veiði bendi ég á heimasíður hótelanna því þar er að finna úrval margskonar afþreyingar. Hótel Rangá, Hótel Glymur og Hótel Búðir standast kröfur og uppfylla þarfir jafnvel þurftafrekustu lúxusgesta.

Einar Ben

Einar Ben við Ingólfstorg er einn af boðlegri veitingastöðum borgarinnar. Staðsettur í einu elsta verslunarhúsi Reykjavíkur og minnir innkoman dálítið á annan góðan veitingastað, hinumegin við Austurvöll, þó stigi Einars sé ekki eins brattur og stigahúsið ekki eins þröngt. Salarkynni eru líki ögn rýmri og skreytingar ekki eins yfirdrifnar. Þó er hlýlegt um að litast og myndir á veggjum minna á lífshlaup þess merka athafnamanns og stórskálds sem Einar var. Fátt á matseðli tengist honum þó beint og líklega er nafninu og myndunum ætlað að minna á hann fremur en sjálfum matnum. Á forréttmatseðlinum er þó að finna kjötsúpu og fiskisúpu “að hætti Einars Ben”.
Samsettur 5 rétta seðill gefur góða mynd af því sem í boði er og hann er hægt að fá án víns eða, sem er mun meira spennandi, með 5 mismunandi vínum sem yfirþjónn velur.
Fyrsti rétturinn á borðið var laxatartar með rauðrófusósu, fínlegur og góður réttur. Strax á eftir fylgdi salat með kirsuberjatómat og gráðosti og með þessu smökkuðum við Sauvignon Blanc, Vicar´s Choice frá Nýja Sjálandi, afar vel passandi svona í byrjun. Frábærri klausturbleikju með Jerúsalem-ætiþystlamauki fylgdi glas af Lucien Albrect Pinot Gris frá Alsace í Frakklandi einstaklega milt og aðlaðandi, það stefndi í frekar góða veislu. Humarsúpa með skelfisk-soufle var léttpískuð og mjög bragðgóð. Henni var rennt niður með glasi af Austurrísku Chardonney, Kollwentz Tatchler 2004, víni sem verður örugglega pantað aftur síðar. Nautalund með smjörsteiktu smælki og portabellosveppum skyldi vera aðalréttur kvöldsins og eftir þessa frábæru uppbyggingu var eftirvæntingin mikil. En vonbrigðin líka þeim mun meiri. Kjötið var að vísu bragðgott en eitthvað hefur tímavörðurinn verið utan við sig því “rare” var “well-done” og “medium” var grá í gegn og seig undir tönn. Þar sem talsverður magn matar var þegar komið í belginn var ekki farið fram á aðra steik en það hefði án vafa verið gert alla jafna. Steiking er það stór hluti matreiðslu nautakjöts að algerlega óafsakanlegt er að það skuli ekki koma nákvæmlega þannig steikt á borðið og beðið var um. Eftir frekar vel heppnaðan dinner fram að því var kjötið ekki sá demantur í kórónuna sem það hefði geta verið og hefði átt að vera. Með steikinni var smakkað rauðvín frá Chile, fjögurra berja blanda, Shirah í meirihluta, Coyam 2004 frá Colchagua dalnum. Það var ekki að okkar smekk en kannski höfðu vonbrigðin með nautið áhrif á það álit.
Eftirrétturinn var borðaður á efstu hæðinni, í seturými sem þar er, og skyr créme-brulee með pistasíuís var í sömu sveiflu og forréttirnir höfðu verið, afar góður réttur. Að lokum smökkuðum við eftirréttavín, Sanxet Millenium 1997 frá Mobazillac í Frakklandi og verður að segjast eins og er að vínin sem valin voru með réttum kvöldsins lyftu máltíðinni á hærra plan. Þegar þjónninn er svona vel að sér er óhætt að láta hann um valið. Í fjórum heimsóknum á nokkurra mánaða tímabili hefur Einar Ben skilað sínu. Maturinn hefur verið góður, jafnvel mjög góður á stundum, og þjónustan hefur undantekningarlaust verið smekkleg og fagmannleg. Umhverfið er afslappandi, helst að drunur tillitslausra mótórhjólamanna úti fyrir nái að trufla stemmninguna, þeir virðast nefnilega halda að stéttarnar við torgið hafi verið lagðar fyrir þá sérstaklega. Efsta hæðin er hlýleg, þó þar sé vítt til veggja, og vel myndi fara að bjóða þar uppá píanista í lok kvölds eða í.þ.m. ljúfa tónlist af geisladiskum. Þögnin getur nefnilega orðið ansi yfirgnæfandi þegar margir þegja í kór. Einar Ben kemur kannski ekki fyrstur allra upp í hugann þegar fara á út að borða í Reykjavík en þessi huggulegi staður stendur fyllilega fyrir sínu í mat, þjónustu, umhverfi og verði. Ég gef fjórar stjörnur og ætla að muna eftir staðnum næst þegar ég er að vandræðast niðrí bæ.

DOMO

Domo er kurteisisávarp á japönsku. Gjarnan bætt framanvið “arigato” ef menn vilja sýna þakklæti sitt en getur líka staðið eitt og sér sem stutt kveðja, “takk” eða jafnvel “verði þér að góðu”. Það er vel við hæfi að nefna veitingastað þessu nafni, sérstaklega þennan sem um ræðir því matseldin þar á bæ ber keim af austurlöndum fjær og þá einkum Japan. Nútímalegt, smekklegt umhverfi og vandaðar innréttingar er það fyrsta sem maður tekur eftir þegar inn er komið enda varla við öðru að búast þegar þeir félagar Kormákur og Skjöldur eiga í hlut. Upp nokkrar tröppur og maður stendur í miðjum sal. Þar er strax tekið á móti manni og vísað til borðs. Salurinn er þrískiptur, fremra rýmið er sitthvoru megin við uppganginn og inn með veggnum til vinstri, í miðrými er langborð á háum fótum og innst er gluggalaus salur með tveggja og fjögurra manna borðum. Vel heppnað skipulag og þjónarnir hafa góða yfirsýn. Við vorum sett á lítið borð við vegginn og ég kveið því dálítið að við myndum verða fyrir ónæði af umgangi því þarna eru dyr sem um er gengið til að komast niður á barinn í kjallaranum. Barinn sá er einnig tónleikastaður á hraðri uppleið í músikmenningu borgarinnar. Þó að nokkrir gestir hafi farið um þessar dyr á meðan á máltíð okkar stóð var eins með það og annan umgang á staðnum þetta kvöld, við fundum lítið fyrir því. Þessar tvær rekstrareiningar virðast geta þrifist hvor með annarri án þess að rekast á eða valda truflun. Það var engu líkara en rökkvaður matsalurinn dempaði allt og róaði niður, einhverskonar Feng Shui í gangi.
Matseðillinn er fjölbreyttur og við ákváðum að treysta eldhúsinu fyrir uppröðuninni, Domo Surprise, úrval af öllu því besta sem í boði er. Sushi í nokkrum útgáfum og sashimi, borið fram á klakabeði í stórri skipslaga járnskál, var upphaf ævintýrsins. Bitarnir voru hver öðrum betri og kokkarnir láta ímyndunaraflið ráða för, tilkomumikil byrjun. Með þessu drukkum við glas af hvítvíni hússins, Masi Soave, sem fór vel með þessum fersku fiskréttum. Aðalréttir á þessum samsetta seðli eru alltaf kjöt og fiskur, besta hráefni þess dags. Við fengum að smakka grillaða nautalund með shiitake-sveppum og yakitori-piparsósu og “blakkaðan” þorskhnakka í hvítlaukssojasósu, hvort tveggja afar sérstæðir og bragðgóðir réttir. Að auki fengum við að prófa stökksteikta andabringu með volgri andalifur, mangó-og púrtvínsplómusósu. Ég hef ekki verið ýkja hrifinn af foie gras til þessa, þótt það vera fremur óspennandi og bragðlaus kæfa, en þessi framsetning breytti því áliti mínu. Rétturinn spilaði á allan bragðtónstigann, frá mildu andarsteikarbragði til sætunnar í mangóinu, örlítillar súru í plómunni með viðkomu í púrtvíni og kryddum. Afar vönduð matseld. Með þessum herlegheitum drukkum við rauðvín, Wolf Blass-yellow label, traust og gott. Í eftirrétt smökkuðum við Créme brullée sem lokaði máltíðinni smekklega á mildum og léttum nótum.
Allir réttirnir sem bornir voru á borð voru fallegir og freistandi á að líta. Þeir voru bragðgóðir, hver á sinn hátt og eins ólíkir hver öðrum og þeir voru margir. Eldhúsið er stóra tromp staðarins en fast á hæla þess koma þjónarnir í salnum. Þeir eru starfi sínu vel vaxnir og sá sem sinnti okkur hafði afar þægilega nærveru. Hann gaf góð ráð og greinargóð svör við öllu sem spurt var um og það var ekki síst hans vegna að kvöldið var frábært. Heimasíða Domo er www.domo.is. Þar er matseðilinn en fátt annað. Fyrir utan vínseðil, upplýsingar um matreiðslumeistarana, sögu hússins og opnunartíma veitingastaðarins mætti setja þarna inn tónleikadagskrá kjallarans og annað fréttnæmt sem staðinn varðar. Ég gef Domo fimm stjörnur, smekklegur og aðlaðandi veitingastaður með góða þjónustu og frábæran mat.

Great wall of China.

Kínamatur er vinsæll um heim allan og svo er einnig hér á landi. Asískir veitingastaðir í höfuðborginni eiga sér sumir áratuga langa sögu og hinar og þessar stefnur í matargerð hafa dottið í og úr tísku meðan Kínamaturinn hefur haldið sínu. Það þótti því sumum að verið væri að bera í bakkafullan lækinn þegar það spurðist að til stæði að opna kínverskan veitingastað í því fornfræga húsi sem um árabil var veitingastaðurinn Naustið. Inngangur hins nýja veitingastaðar sver sig mjög í ætt við Kínastaði víðs vegar í vesturheimi, þungar útskornar hurðar, skrautleg der yfir anddyri og kassi fyrir utan þar sem matseðillinn hangir til yfirlestrar áður en ákvörðun um inngöngu er tekin. Þegar inn er komið mætir manni stór og bjartur salur með uppdekkuðum borðum, Asískum styttum og vösum og tauþurrkum. Í tveimur heimsóknum, í hádegi og um kvöld var móttakan nákvæmlega eins upp á punkt og prik, greinilega vandlega skrifað handrit sem fylgja skyldi í smæstu smáatriðum, ekkert rúm hér fyrir frávik og tilhliðranir. “Do you have a reservation?”, sagt hranalega og með illskiljanlegum hreim. Rýnir stóð satt að segja á gati því hingað til hefur verið hægt að kíkja í heimsókn í hádeginu og jafnvel á kvöldin á flesta Asíustaði í borginni án þess að “reserva” borð með fyrirvara. Og hver er þá tilgangurinn með menukassanum utandyra? Eiga þeir sem hann lesa, og langar inn, að hringja á undan sér og panta borð? Þessi hvassa og ópersónulega móttaka stuðaði pínulítið, sérstaklega í endurtekningunni nokkrum dögum síðar. En það átti eftir að hvessa töluvert áður en máltíðinni lauk.

Ekkert tungumál virðist gjaldgengt á þessum nýja, fína stað nema móðurmál þjónanna sjálfra. Enska var reynd til þrautar og einnig Franska og Þýska og að lokum Íslenska en árangurinn var ekki meiri en svo að nær allt sem pantað var skilaði sér ýmist í rangri röð, alls ekki eða það kom bara eitthvað allt annað. Þjónarnir, með fullorðinn mann í farabroddi sem greinilega réði ríkjum, hringsnerust um salinn eins og landafjandar, stressið og ringulnreiðin algerlega að bera þá alla ofurliði. Og ekki síður gestina. Það kann að vera að á “Great Wall of China” veitingastöðum út um heim, en svo heitir þessi keðja veitingastaða víst, sé hraðinn í afgreiðslu fyrir öllu og afslöppun gesta og notalegheit skipti litlu eða engu máli. Hraðinn var reyndar ekki sá sami niðri í eldhúsi því talsverð stund leið á milli rétta, lengri en gengdi góðu hófi. Svo var stórundarlegt innskot frá yfirþjóninum að koma alltaf öðru hverju á hlaupum að borðinu til að spyrja “All is OK yess!?!” og rjúka svo burt með það sama án þess að hlusta eftir svari. Sannarlega var ekki allt “OK” og vel hefði mátt laga eitthvað af því ef gestirnir við borðið hefðu fengið að tjá sig. En svo má efast um að það hefði skipt nokkru máli því það virtist sama hvað sagt var, öllu var mætt með sama hlýja, breiða brosinu og einhverju “yess, yessi!”.

Hvaða sirkusatriði á þetta eiginlega að vera? Getur verið að aðstandendur þessa veitingastaðar hafi ekki kynnt sér standardinn í íslenska veitingageiranum áður en vaðið var út í þessa hyldjúpu laug. Íslenskir veitingahúsagestir eru góðu vanir og það þýðir ekkert að bjóða uppá svona fíflalæti og ætlast svo til að maður borgi uppsprengt verð fyrir herlegheitin, því ódýr er þessi staður sannarlega ekki. Kannski voru þau öll að vanda sig svakalega mikið en það fór alveg öfugt í mig og mína og því miður treysti ég mér bara alls ekki aftur í þennan skrítna tungumálagátuleik. Sem er synd því maturinn, það af honum sem skilaði sér á borðið, var góður, jafnvel betri en annar Kínamatur sem í boði er í borginni. En út af hinum stöðunum hrökklast ég ekki sveittur og móður með dúndrandi hjartslátt eftir öll hlaupin í þjónunum. Og þar skilja menn það sem ég segi.

Mun stærra mál....

Það alvarlegasta við atburði liðinna sólarhringa, og það sem ríkisborgarar þessa lands standa allt í einu frammi fyrir, er sú ógnvekjandi staðreynd að tveir menn, ráðherra með biksvarta afrekaskrá og fýr sem allt í einu var orðinn æðsti yfirmaður allra lögreglumála flestum að óvörum og í óþökk margra, skuli geta misbeitt valdi með þeim hætti sem þeir gerðu og enginn hreyfir mótmælum. Enginn rís upp og bendir á að þessir tveir menn ákváðu sín á milli að loka landinu fyrir tilteknu fólki af því einu að það tilheyrir félagi sem hefur á sér miður gott orð í heimalandinu. Og vegna þess að einstaklingar í nefndu félagi hafa gerst sekir um glæpi þá mætti "ætla" að þessir fyrrgreindu einstaklingar "myndu hugsanlega" fremja glæpi á Íslandi, væri þeim hleypt inn í landið. !!!!

Ísland er ekki lögregluríki, að minnsta kosti ekki talið vera það, en lögregluaðgerðum eins og þeim sem þjóðin hefur orðið vitni að undanfarið, svipar sannarlega um margt til þeirra sem kenndar eru við fasisma og þekktar eru í ríkjum þar sem lögregla og her hafa rænt völdum.

Ráðherrann vildi fjölga óhóflega í sinni vopnuðu sveit en andstæðingar hans á þingi komu í veg fyrir það. Menn gerðu góðlátlegt grín að fyrringu ráðherrans og áhuga hans á B-mynda seríunni "Die Hard" án þess kannski að kryfja til mergjar hvað lá raunverulega að baki. Nú hefur ráðherrann fellt grímuna og með dyggum stuðningi hins metnaðargjarna "ríkis"-lögreglustjóra, hefur hann fótum troðið í einum vetvangi þann mannréttinda og einstaklingsfrelsis grunn sem lýðveldið Ísland er byggt á.

Ekki svo að skilja að við þessu hafi ekki mátt búast úr þessum ranni eftir svívirðingarnar sem friðsamir mótmælendur mannréttindabrota, Falun Gong samtökin, máttu þola fyrir nokkrum misserum. En að loka landamærum ríkisins og lýsa yfir neyðarástandi vegna heimsóknar nokkurra vélhjólaeigenda hljóta að teljast með ólíkindum yfirdrifin viðbrögð.

Tuttugu manna sveit sérþjálfaðra lögreglumanna, vopnaðra, gerði árás á aðsetur véljólaklúbbs í höfuðborginni og tveir strákar voru handteknir. Þeim var sleppt skömmu síðar enda hafði hins vaska sveit varla erindi sem erfiði þó eitthvert "lítilræði fíkniefna" hafi fundist á staðnum og einhver "vopn". Skömmu síðar eru sjö tugir lögreglumanna mættir suður í Leifsstöð og ráðherrann búinn að tilkynna aðildarríkjum Schengen samkomulagsins um lokun landamæra Íslenska ríkisins. Eins og hendi væri veifað gátu tveir menn, annar kjörinn - hinn skipaður, hrifsað öll völd í landinu og enginn stóð í vegi fyrir þeim. Ef stjórnarskráin gefur einstaklingum í þeirra stöðu vald til aðgerða, slíkra sem þessara af litlu eða engu tilefni, þá á endurskoðun þess mæta plaggs að hafa algeran forgang á hinu háa Alþingi. Kafla VII, 65.gr. mætti þá e.t.v. staðfesta og gera hærra undir höfði en tvímenningarnir gera nú. Ef við höfum flotið sofandi að þeim feigðarósi að hægt sé að framkvæma valdarán í landinu í skjóli embætta og með móðursýkina eina til rökstuðnings verðum við að vakna af blundinum og koma böndum á ræningjana.

Eða viljum við að börnin okkar alist upp í ríki þar sem fólk er handtekið fyrir "hugsanlega" glæpi eða fyrir að tilheyra samtökum sem ekki hafa hlotið náð ráðherranns og ofurlögreglustjórans ???


Frekari fróðleikur úr ýmsum áttum:
Skorrdal
vigfuz
svanson
málefnin
"ríkis"löggan
"ríkis"löggan 2
"ríkis"löggan 3
Falun Gong
Falun Gong 2
Stjórnarskráin

Æ æ !

Nú gerðu þeir í skóna sína, Dvergurinn Eyrnastór og Ofursonurinn Löggimann. Hvernig dettur þessum steinaldarmönnum í hug að árið 2007 geti þeir sent tuttugu manna sérþjálfaða vopnasveit heim til manns sem ekki er (þennan tiltekna dag) grunaður um glæp, bara til að gera hjá honum húsleit og enginn muni segja neitt við því? Hvar er nú krafan um réttindi einstaklingsins og friðhelgi heimilisins? Og svo þverbrjóta þessir fyrirmyndarmenn í beinu framhaldi alla milliríkjasáttmála um vegabréfalaus landamæri, láta loka hliðunum í Leifstöð og handtaka alla sem þar fara um og hafa einhverntíma átt mótórhjól.

Einelti tekur á sig ýmsar myndir og er alltaf ógeðfellt. En þegar kjörnir embættismenn og skipaðir attaníossar þeirra fara slíku offari sem nú, gegn einum einstaklingi og vinum hans, hljóta að vakna spurningar um tilgang þeirra og meiningar.

Eða er öllum frjálsum mönnum í þessu landi kannski bara skítsama af því búið er að þylja nógu oft í eyru okkar að mótórhjólamenn séu glæpamenn, allir með tölu!!!!

Talandi um fordóma....


Svo veit ég ekki betur en að hann Jón Trausti hafi verið nokkurnveginn til friðs undanfarið.....

Halló halló !

Fyrst vil ég þakka öllum þeim sem kíkt hafa hingað inn undanfarnar vikur og mánuði, tryggð ykkar er mikils virði.

Leti er löstur og pennaleti er nánast synd því sá sem hefur skoðanir og vill koma þeim á framfæri hefur enga afsökun fyrir því að nenna ekki að skrifa nokkrar línur á dag. Bót og betrun er lofað.


Tíu negrastrákar, litlir, eru talsvert í umræðunni þessa dagana. Sitt sýnist hverjum, flestir fagna endurútkomu bóka sem tengdar eru minningum úr æsku en örfáir fá hland fyrir hjartað og finna sér eitthvað til að þrasa um. Sjálfur man ég mest eftir tígrisdýrunum sem hlupu svo hratt í hringi að þau bráðnuðu og urðu að smjeri. Osta og smjörsalan missti af glimrandi sponsi þar. Eftir nokkurn lestur hér í netheimum hef ég komist að þeirri niðurstöðu að rasismi er tvíeggja sverð. Þeir sem hatast út í fólk af "erlendum" uppruna og hinir sem hatast út fólk sem hatast út í fólk af "erlendum" uppruna. Hvorugur hópurinn vinnur mannkyninu nokkurt gagn með hatri sínu.

En aumust eru þó rök þeirra sem hengja sig í orðanna hljóðan, "ég er hvít, þessvegna er ég hvítingi, maðurinn minn er svartur þessvegna er hann svertingi" eins og ein mannvitsbrekkan skrifaði í blogg sitt í dag. Í fyrsta lagi þá erum "við" ekki hvít og þ.a.l. ekki hvítingjar, ekki frekar en við erum bleik og heitum bleiknefjar, heldur tilheyrum við rasa sem heitir Caucasoid (http://en.wikipedia.org/wiki/Caucasian_race) og erum, ef eitthvað, "andlitslituð" eins og krakkarnir segja. Og svo er "svertinginn" sem blogg-kerlingin sefur hjá ekki "svartur" og þ.a.l. ekki svertingi heldur tilheyrir hann rasa sem heitir Negroid (http://en.wikipedia.org/wiki/Negroid) og svo er hann líklega dökkbrúnn, nema nátturulega hann sé "Blámaður" og þá vísast kolbikasvartur. En hann er þá samt ekki "kolbikasvertingi" heldur "NEGRI" !!! og þeir sem leggja einhvern annan skilning í það orð, heldur en tilvísun í uppruna ættarleggsins sem viðkomandi tilheyrir, eru sannarlega "rasistar" og á miklum villigötum.

Latneska orðið "niger" þýðir svartur og, ef menn vilja hártogast um málið, þá er íslenska orðið "negri" ekkert annað en íslenskun á því orði og þýðir þ.a.l. "svertingi".... Það er hinsvegar niðrandi orðið "Nigger" með tveimur g-um, sem við ættum að forðast að nota, en eingöngu vegna þess að því fylgir merking og hugarfar menningarheims sem á lítið skylt við okkar. Enda taka fæstir Íslendingar sér það í munn.

Tíu litlir negrastrákar er barnagæla og hefur ekkert með fordóma núlifandi kynslóðar að gera.


Hættið að þrasa um meinlausar barnabókmenntir og innprentið ekki ykkar eigin fordóma í ritverk sem fyrri kynslóðir hafa getað lesið og haft gaman af án þess að bíða af því nokkurn skaða. Og negrar eru ekki verri menn þótt þeir séu ekki kallaðir "Svertingjar" í tíma og ótíma.

Gleymum ekki að Andrés Önd er bannaður í Finnlandi, en reyndar af allt annarri ástæðu. Hann er nefnilega nakinn að neðan og það þykir ekki par fínt í því landi. En þar má drekka vodka eins vatn og enginn segir neitt við því.

London étin á sex dögum.....

Sumir gætu haft þá skoðun að í Frakklandi steiki menn lynghænur betur, Í Þýskalandi sé að finna besta súrkál veraldar og á Ítalíu sé pasta næstum guðdómlegt en það breytir ekki þeirri staðreynd að London er matarhöfuðborg Evrópu og hana nú! Þar má líka finna alla framantalda matergerð og miklu, miklu meira. Þegar spurt er í London; hvar eigum við að borða í kvöld, væri nær að spyrja; hvað langar okkur að borða í kvöld, því óvíða í hinum siðmenntaða heimi er að finna fleiri og fjölbreyttari veitingastaði en í þessari stórkostlegu borg. Kóreanskt eða Kínverskt, Indverskt eða Grískt, Arabískt eða Ungverskt, hvaðeina sem manni getur dottið í hug á sinn fulltrúa einhverstaðar í London.
Allflestir veitingastaðir sem ég kom inná voru hreinir, með fallega innréttað rými, hlýlegt og kurteist starfsfólk og ilmuðu af góðum mat en sama þumalputtareglan gildir við val á stöðum í borginni eins og annarstaðar, ef staðurinn er skítugur með óaðlaðandi aðkomu, áhugalaust eða dónalegt staff og ef þar er vond lykt ætti maður að leita víðar.

Ítalski fjölskyldustaðurinn Biagio niður við Thames, við hliðina á Embankment túbustöðinni, er ágætur viðkomustaður pasta-unnandans. Hér má fá góðan Ítalskan mat í skemmtilega yfirdrifnu Ítölsku umhverfi, minnir í óhófi sínu um margt á veitingastaðinn Ítalíu við Laugaveg. Í nokkrum heimsóknum á 10 ára tímabili hefur þessi vinalegi, litli veitingastaður alltaf skilað sínu. Kannski ekki ástæða til að ferðast langar leiðir til að sækja heim en viðkomu virði ef svengd sækir að og maður er staddur í nágrenninu.
6 stig fyrir góðan, Ítalskan mat.
7 stig fyrir skemmtilega Ítalska þjónustu
7 stig fyrir ofskreytt en hlýlegt Ítalskt umhverfi
6 stig fyrir verðlagningu í samræmi við gæði.
Samtals 26 stig. Góður Ítalskur staður að detta inná.

Cafe Des Amis rétt hjá Covent Garden er frábær Franskur veitingastaður, með franskan samtímamatseðil og í kjallaranum er stórkostlegt úrval osta og betri vína. Styrkur veitingastaðarins liggur í frábærri matseld, snyrtilegu umhverfi, sanngjörnu verði og sérlega professional staffi. Allir sem komu að borðinu okkar meðan á máltíðinni stóð voru afar kurteisir en um leið hlýir og indælir. Við innganginn er móttökustjóri sem gerir ekkert annað en taka á móti gestum, koma þeim fyrir á rétta staði og láta þeim finnast þeir vera velkomnir strax við dyrnar. Maturinn er ævintýralega góður, fínlegt jafnvægi í kryddnotkun og eldun. Gott úrval vína og skemmtilegur eftirréttaseðill. Fínn veitingastaður í þröngri hliðargötu rétt við markaðinn fræga.
8 stig fyrir vandaða matseld.
8 stig fyrir faglega og vingjarnlega þjónustu.
8 stig fyrir snyrtilegt, modern umhverfi.
8 stig fyrir verð versus gæði.
Samtals 32 stig. Vandaður veitingastaður með góðan mat og góða þjónustu.

Lengi vel hefur Indverski staðurinn Delhi Brasserie í Soho verið í uppáhaldi. Heldur hefur fjarað undan honum í seinni tíð þótt hann sé enn boðlegur og mættu bæði kokkar og þjónar aftur fara að vanda sig líkt og þeir gerðu árum saman. Staðurinn er við hliðina á Ronnie Scott´s jassklúbbnum þekkta, reyndar er lítill Marokkóskur veitingastaður á milli, svo kannski er túrisminn að rugla menn eitthvað í ríminu, þarna fer mikill fjöldi fólks um á hverju kvöldi og alltaf er líf í tuskunum. Það afsakar þó ekki klaufalega þjónustu og frekar flatt curry. Blanda forrétta skildi eftir fleiri spurningar en hún svaraði, hvað var t.d. uppþornuð og algerlega ofelduð lambakóteletta að vilja uppá dekk innanum fallega kjúklingabita, sheekebab og fleira góðgæti úr tandoori ofninum. Báðir aðalréttirnir voru bragðdaufir þó beðið hafi verið um medium og meðlæti var óspennandi.
3 stig fyrir slaka eldamennsku í síðustu tveimur heimsóknum.
3 stig fyrir þjónustu sem var á mörkum þess fáránlega, þjónar komu hver oní annan og enginn vissi hvað sá fyrri hafði afgreitt og svo var einhver “tjúsund tjakk” kjánagangur sem átti að láta manni finnast Íslendingar eitthvað sérstaklega velkomnir.
7 stig fyrir vinalegt, og hreinlegt umhverfi.
4 stig fyrir verð talsvert umfram gæði.
Samtals 17 stig sem er því miður engan veginn nógu gott á jafn þekktu og rómuðu veitingahúsi.

Á Charlotte st. er indverski staðurinn Curry Leaf og núna erum við að dansa. Staðurinn fékk bestu einkunn ársins hjá AAA samtökunum og stendur fyllilega undir hrósinu. Í þessari götu eru margir litlir, skemmtilegir staðir sem vert er að athuga og upplagt að byrja á þessum. Hann er ekki stór en afar snyrtilegur, tvær borðaraðir inn eftir endilöngu rýminu og fjögur tveggja manna borð úti á veröndinni. Það var einstaklega afslappandi að sitja úti í sólinni og virða mannlífið fyrir sér á meðan snætt var langbesta curry sem undirritaður hefur fengið í London í seinni tíð. Þjónarnir virkuðu örlítið feimnir í fyrstu en jöfnuðu sig fljótt og komu sterkir inn með fróðleik og gamansemi, ávallt kurteisir þó.
Blanda af forréttum úr ofninum var blessunarlega án kótelettukolamolans sem fyrr segir frá, hér var næmni í eldamennskunni og jafnvægi í kryddblöndum. Aðalréttirnir voru bragðmiklir án þess að ofbjóða og sá sterkari var sérlega góður, kom hjartslættinum úr hægagangi og framkallaði nokkrar svitaperlur, allt eins og það á að vera. Meðlæti var bragðgott og fallegt á diskinum, tvennskonar chutney og laukblanda með poppadominu, Bombey kartöflur og pilau hrísgrjón með matnum auk Nan brauðsins sem ekki má vanta. Eftirréttur var sæt bolla í enn sætari sósu, sykurskammtur vikunnar afgreiddur í fjórum bitum.
10 stig fyrir frábært curry og vandað, fínlegt meðlæti.
8 stig fyrir kurteisa og vandaða þjónustu.
8 stig fyrir látlaust og snyrtilegt umhverfi.
10 stig fyrir mjög sanngjarnt verð á góðum viðurgjörningi.
Samtals 36 stig. Einn albesti Indverski veitingastaður sem ég hef komið á utan Reykjavíkur og mæli ég hiklaust með Curry Leaf fyrir þá sem líkar curry á annað borð.

Veitingastaðurinn Light of Nepal hefur í 2 til 3 áratugi verið í miklu uppáhaldi hjá Íslenskum ferðalöngum í London. Staðurinn er á King st. í Hammersmith, rétt vestan við Ravenscourt Park túbustöðina, kippkorn frá því miðbæjarsvæði sem mest var skoðað nú, og býður uppá Nepalskan mat frekar en hefðbundinn Indverskan.
Heimsókn á þennan stað fyrir réttum tveimur áratugum skildi eftir sig magnaðar minningar um frábæran mat. Í dag stendur þessi staður engan veginn undir orðsporinu og vantar mikið uppá. Maturinn var flatur og óspennandi, varla hægt að segja að hann hafi einu sinni ilmað vel sem er þó yfirleitt til marks um gott curry. Íslendingunum var fagnað mjög þegar við gengum í salinn en að öðru leiti var þjónustan næstum absúrd og gekk aðallega útá að þykjast ekki skilja neitt tungumál. Verðlag var hærra en ásættanlegt er fyrir ekki betri mat, mál er að linni og mun ég ekki borða aftur á þessum stað í bráð.

Lítil Indversk matstofa í suð-austur Soho, Bay of Bengal, lætur lítið yfir sér sunnarlega á Greek Street en bíður uppá gott, bragðmikið curry og Tandoory. Liggur vel við höggi í hádeginu en um leið og þessi tiltekni staður er þokkalegur er hann samnefnari fyrir ótal marga svipaða staði í þessum hluta borgarinnar og þó víðar væri leitað. Kannski er vert að hafa í huga, til viðbótar lágmarkskröfunum tíunduðum hér í upphafi skrifanna, að við val á “skyndi” bitastað, og þá er alls ekki átt við þá hræðilegu ruslfæðisstaði sem plaga London eins og allar aðrar borgir hins siðmenntaða heims, ber að sneiða hjá “keðju” stöðunum og leita uppi smærri lóköl. Helst þar sem eigendurnir eru sjálfir við stjórn. Þessi tiltekni staður er einn slíkur. Ekki neitt fansý “út að borða” en alvöru curry á sanngjörnu verði.

Vodka and Food er á St. Annes court, þröngri tengigötu milli Dean st. og Frith str. í Soho. Tilkomumikið úrval Vodka frá öllum helstu framleiðendum heims. Ef hugmyndin er að setjast einhverstaðar inn og fá sér frískandi áfengisblöndu er þessi staður verður einnar heimsóknar að minnsta kosti. Staðsettur í miðju klúbba- og restauranta hverfinu er hann samt örlítið til hlés. Stutt frá Oxford street, Soho Square og öllum hinum kennileitunum á þessu svæði borgarinnar.


Eitt mesta ævintýri síðustu ferðar var heimsókn á einn af eldri Ítölsku veitingastöðum borgarinnar, Il Ciciliano, í hjarta Soho við götu þar sem allt var Ítalskt fyrir ekki svo mörgum árum síðan. Il ciciliano er nú einn eftir af “orginölunum”. Við fengum hlýlegar móttökur og vorum boðin velkomin þó kvöldi væri tekið að halla, reyndar komið fast að miðnætti. Frábær Ítalskur matur á sanngjörnu verði og þjónustan var persónuleg og einlæg, sannarlega heimsóknar virði. Innréttingar eru að hluta frá “gamla landinu” og rýmið er mótað eins og kjallarahvelfing gamallar kirkju, bogadregnar línur og freskur málaðar beint í gipsið. Ævintýrið sjálft hófst hinsvegar fyrir alvöru eftir máltíðina þegar við báðum um að fá að klára kaffi og koniak við eitt borðanna úti á stétt. Við höfðum veitt athygli tveimur afar hressum mönnum sem gæddu sér á Gorgonsola og hvítvíni og heilsuðu öllum sem leið áttu hjá. Þarna var eigandi veitingastaðarins og félagi hans að slaka á í lok dags og þeir þekktu alla í hverfinu og allir þekktu þá. Einstök upplifun að fá að sitja með ekta Ítölskum mafí...uhumm, sönnum Ítölskum herramönnum og deila eins og einni koniaksflösku með þeim.
8 stig fyrir góðan “orginal” Ítalskan mat
8 stig fyrir hæverska og vinalega þjónustu
8 stig fyrir “Ítalskt” umhverfi
8 stig fyrir hæfilegt verð
Samtals 32 stig. Einn síðasti “orginal” staðurinn í Soho, frábær lítill staður.

"lúserinn"

Í beinu framhaldi af pistlum mínum um löggæslumenn og virðingu og/eða virðingarleysi þeim til handa klappa ég lyklaborði nú til að fagna viðhorfsbreytingu sem birtist mér í Séð og heyrt rétt í þessu.
Ég hef látið fara í taugarnar á mér þann hroka, sem birtist í annars skemmtilegri áminningarauglýsingu um umferðarhraða, þegar lögregluþjónn er látinn segja "mér sýnist þetta vera sami lúserinn og í gær" um dreng sem í tvígang með stuttu millibili gerist sekur um of hraðan akstur. Manngreinarálitið og fordómarnir sem fólgnir eru í þessari einu litlu setningu súmmera upp nær allt sem ég hef verið að reyna að segja í pistlum mínum um það hvernig virðing hlýtur ávallt að vera áunnin en ekki sjálfgefin og ekki síst í jafn vandasömu starfi og löggæsla er. Lögreglumaður, sem vogar sér að kalla ungan pilt "lúser" fyrir það eitt að, í þroskaleysi ungs aldurs og dómgreyndarleysi þess sem enga reynslu hefur, gerast sekur um að aka of hratt, á ekki að búast við því að viðkomandi sýni honum eða búningnum sem hann ber meiri virðingu en sýnd var.
Það gladdi mig því að sjá þessa sömu teiknimyndaseríu í fyrrnefndu blaði og þar hafði "lúserinn" verið breytt í "náunginn" ! Miklu betra og auglýsingin í heild markvissari og alveg örugglega vænlegri til árangurs.

Það sem kemur mér kannski enn meira á óvart er að þessi meinta viðhorfsbreyting skuli einmitt birtast í þessu tiltekna slúðurblaði en ritsjóri þess hefur hingað til ekki verið þekktastur fyrir siðvendni eða aðgát í nærveru sálna í því sem birst hefur undir hans stjórn og ábyrgð.
Það er að segja, ef hann hefur þá nokkuð um það að segja hvaða auglýsingar birtast í blaðinu hans og hvernig þær eru útfærðar, já og nokkurn áhuga á því yfirhöfuð.

En batnandi er mönnum best að lifa, það sannast enn og aftur.

Mildi að mannbjörg varð...

Mikið er ég sammála því þegar óhapp verður að það er blessun þegar ekki týnist mannslíf. Eða eins og Benóný þyrluflugstjóri sagði; það er hægt að endurnýja tækin en ekki mennina. Samt fékk ég nettan aulahroll þegar dvergurinn Eyrnastór var að sýna sig í fréttum (Rúv n.b. þar sem öllum öðrum fjölmiðlum var víst meinaður aðgangur að svæðinu) að taka á móti áhöfn þyrlunnar sem hlekktist á frammi fyrir ál-verinu í Straumsvík. (Er mengunin orðin svona svakaleg þarna að mótórar drepa á sér ?). Eyrnastór tók á móti mönnunum eins og hann væri að heilsa sendinefnd og sjá mátti á svip sumra að þeim var misboðið. Steininn tók hinsvegar ekki úr fyrr en ráðherrann með völdin sagði; þið stóðuð ykkur vel og gangi ykkur allt í haginn... (eða ehv. í þá áttina).

Hann hefði kannski frekar átt að taka sér í munn fleyg orð eins vinar míns úr poppbransanum og segja. "Þetta var nú ekki alveg nógu PRÓ hjá okkur strákar mínir"!!!

En mennirnir eru lifandi og það er fyrir mestu.

Stóru húsin

Ef gerður er samanburður á hve margir stunda tónlistarnám í einhverri mynd og hve margir æfa reglubundið íþróttir á Íslandi í dag er með ólíkindum að við skulum hafa þurft að bíða áratugum saman eftir tónlistarhúsi. Íþróttahallir af stærri gerðinni spretta upp eins og gorkúlur út um allt land og það er ekkert krummaskuð svo aumt að þar sé ekki að finna risamusteri ætlað íþróttaiðkendum, með plássi fyrir áhorfendur og fréttamenn og alles. Ekki það að ég hafi svo mikið á móti íþróttum, stundaði frjálsar á mínum yngri árum samhliða tónlistinni og sé ekkert eftir því, nei miklu frekar fagna ég því mikla fjárstreymi sem hinar ýmsu íþróttagreinar njóta í dag og þykir mikið til þessara stóru húsa koma. En ég vildi gjarnan sjá tónlistinni gert eins hátt undir höfði. Sjáið fyrir ykkur fréttina;
"Í dag var tekin í notkun glæný risaíþróttahöll á Hvammstanga og stendur hún gengt hinu stórglæsilega tónlistarhúsi sem reist var í fyrra og hefur verið fullbókað síðan. Vænta menn mikils af þessu nýja 8000 manna húsi og víst er að það mun styrkja allt íþróttastarf í plássinu" !!! Nei, sennilega kemur þessi frétt aldrei í fjölmiðlum, það verður allavega lítið talað um tónlistarhúsið þó ég eigi allt eins von á að íþróttahöllin rísi einhverntíma í útnáranum. Enda eru dæmin fjölmörg um einmitt slíkar hallir sem risið hafa í plássum sem telja ekki nógu marga íbúa til að fylla þær. En ef minnst er á tónlistarhús er eins og allir fari í keng og byrji að tala útfrá peningum en ekki stolti og metnaði.
Ég leggst ekki svo lágt að bera saman það sem Eiður Smári og Björk hafa gert fyrir Ísland og íslenskt orðspor út í hinum stóra heimi en ég er viss um að það er hægt að færa rök fyrir því að stórt og gott tónlistarhús sé jafngóð fjárfesting og stórt og gott íþróttahús þegar upp er staðið.

Prófiði t.d. að setja orðið "tónlist" allsstaðar þar sem orðið "íþróttir" kemur fyrir í ræðunni góðu sem alltaf glymur þegar réttlæta á byggingu enn eins gímaldsins í einhverjum smábænum. Sparar heilmikið að geta notað sama fyrirlesturinn !

Zero Tolerance

Fátt ömurlegra en þegar menn lítilla sanda ryðja uppúr sér besservisserbulli um hluti sem þeir hafa lítið eða ekkert vit á og enga greind til að skilja.
Einhver Jón Kaldal, hlaupadrengur hjá Þorsteini Pálsyni, tjáir sig um Blöndóslögguna í leiðara Fréttablaðsins, aðferðir þeirra og árangur, og ber saman við zero tolerance stefnu Giuliani's fyrrum borgarstjóra New York. Heyr á endemi, hvílíkt og annað eins bull og málefnafátækt. Að ætla að fegra fasistaaðferðir sveitavargsins á Blöndósi með því að bera saman við örvæntingafulla tilraun borgarstjóra í margmilljónaborg til að stemma stigu við morðum og fíkniefnavanda og segja að þar sé saman að jafna sýnileika, ef ekki hreinlega áþreifanleika löggæslunnar og árangur Blöndóslöggunnar í hraðakstursmálum í héraðinu sé því að þakka að sýslumaðurinn þar sé með alla sína menn úti á vegunum við eftirlit. Ja hérna hr. Kaldal. Hefur þú aldrei komið uppfyrir Ártúnsbrekkuna á Fíatinum þínum ?
Bókstafstrúarofstopi Blöndóslöggunnar í umferðarmálum er ekki bara áhyggjuefni þeim sem "lent hafa í henni" heldur öllum mönnum sem virða grunnreglur lýðræðis-og réttarríkisins. Allir menn skulu jafnir fyrir lögum og teljast saklausir nema sekt verði sönnuð. Ennfremur eiga allir rétt á sanngjarnri og hlutlausri málsmeðferð. Allstaðar á Íslandi nema á Blönduósi nota bene. Þar gilda geðþóttaákvarðanir einstakra löggæslumanna og hending ræður hvort skapið er í lagi þann daginn eða ekki.
Fjölgun í liði lögregluþjóna og nálægð þeirra við borgarbúa á röltinu í höfuðborginni á ekkert sameiginlegt með ofstækismönnunum fyrir norðan annað en búninginn og starfsheitið. Zero tolerance aðferð Giuliani´s var ekki beint gegn einhverri einni tiltekinni tegund glæpa heldur glæpum yfirhöfuð. Á miklum villigötum ert þú hr. Kaldal ef þú heldur að vegafasisimi Blöndóslöggunnar hafi fækkað glæpum í héraðinu. Það eina sem þessi ofstopi hefur gert í gegnum tíðina er að þurrka burt þá litlu virðingu sem lögregla á svæðinu hafði fyrir og reyndar líka að opna glæpamönnum dyr að allskyns öðru athæfi, glæpsamlegu, sem betur hefði ekki verið. Óvíða er jafn mikið um fíkniefnavandamál, heimilisofbeldi, ofbeldi manna í millum, sifjaspell, mannorðsmorð, dýraníð og ýmsa smærri glæpi en einmitt í umdæmi hinnar dásömuðu Blöndóslöggu, enda eru þeir uppteknir við ökumannaveiðar. Jafnvel barnsrán hefur verið látið óátalið af þessum "embættismönnum". En enginn, nema fuglinn fljúgandi, skal komast í gegn hjá þeim nema á þeim hraða sem þeir ákveða. Já taktu eftir því hr. Kaldal, að hugtakið "umferðarhraði" sem þekkt er um allan hinn siðmenntaða heim, er umferðarfanatíkerunum á Blönduósi algerlega óþekkt.
Ég óska þér þess helst, Jón Kaldal, að þú þurfir einhverntíma á aðstoð lögreglunnar í Húnavatnssýslum að halda og munir upplifa sjálfur hve bagalegt það getur verið þegar þjónar almennings eru "busy" að sinna ofstæki sínu á vegum úti og ekki fáanlegir til að sinna "raunverulegum" glæpum og vandamálum. Og hættu svo endilega að bulla um hluti sem þú veist ekkert um.

Dauðabeygjan ....!

(þessi færsla ætti kannski betur heima á Crime-watch síðunni, en ég stenst bara ekki freistinguna.)

Ímyndið ykkur að þið sitjið í bíl sem ekið er á löglegum hraða (30km) inní gömlu og grónu íbúðarhverfi. Það er áliðið kvölds, klukkan rétt um miðnætti og fáir á ferli. Allar götur sem ekið er um eru einstefnugötur og bæði hefðir og lög segja til um að bílum sé, og skuli, lagt hægra megin miðað við akstursstefnu. Ykkur þykir þægilegt að aka um þetta fallega gamla hverfi, húsunum er vel við haldið, flestum, og það eru mörg og há tré í snyrtilegum görðunum. EN BANG !!! þá gerist það.... Þið akið niður brekku og ætlið að beygja til hægri, inn götuna sem liggur þvert á brekkuna og á bláhorninu er kyrrstæður bíll sem lagt er þannig að afturendi hans er hálfur út á gatnamótin. Og til að gera vondan hlut verri er annar kyrrstæður bíll, ólöglega lagður líka, vinstra megin við aksturstefnuna inn götuna. Sá stendur örlítið innar þannig að saman mynda þessir tveir bílar þrönga klemmu sem enginn bílstjóri getur ekið gegnum nema stöðva sinn bíl fyrst alveg og kynna sér aðstæður. Í ímyndunarferðalaginu eru engir slíkir lúxusar og þó 30km á klukkustund sé ekki mikill hraði er lítill tími til umþóttunar þar sem þessir ólöglega lögðu bílar birtast svo skyndilega og óvænt.
Og ef þið klessið á þá eruð þið í órétti því ekki má keyra á neitt það sem fyrir verður, þótt það standi út á miðri götu í gömlu, grónu íbúðarhverfi um miðja nótt.

En hverjum er ekki svosem sama um hvort íbúar hverfisins komist heim til sín fyrir yfirgangi og frekju nokkurra lítiðsigldra einstaklinga, þetta var allt ímyndun - munið'i...!



































































Og sjá; það eru bremsuför á götunni - eftir raunverulega bíla sem voru næstum lentir í árekstri...

London ressarnir !

Því miður og sem betur fer hefur ritstjóri Ísafoldar ákveðið að birta hina lauslegu, og allsendis ófullkomnu, samantekt mína á veitingastöðum þeim í London sem ég heimsótti í síðustu ferð minni til borgarinnar.

Lesendur síðunnar hafa nokkra kosti í stöðunni. Þeir geta: A) hlaupið á sloppnum útí búð og keypt nýjasta tölublað Ísafoldar, B) gerst áskrifendur að blaðinu annaðhvort í gegnum síma eða á netinu og fengið það sent heim, C) beðið þar til þetta tiltekna tölublað víkur fyrir því næsta og greinin birtist í heild sinni hér á síðunni, D) látið sér fátt um finnast og átt bara ósköp venjulegan (og vonandi ánægjulegan) dag.

En svona er lífið, uppfullt af skemmtilegum ákvarðanatökum...

Heygarðshornið

GeheimerStatsPolitzei, sú knáa lögregla, á ekki sjéns í kollega sína á Blönduósi. Afdalamennskan og útkjálkaeinangrunarfirringin er gjörsamlega að bera þessa ágætu herramenn ofurliði. Venjulegir borgarar hljóta að spyrja;"hvað halda þessir menn eiginlega að þeir séu?" Svo mikið er víst að þeir sitja EKKI við hægri hönd Guðs almáttugs og munu því EKKI ekki þaðan koma að dæma lifendur og dauða, þó það sé örugglega og augljóslega það sem þá þyrstir mest í.
Dreifbýlis-sériffar með stórmennskubrjálæði !

Vonbrigði, enn og aftur !

Nýkominn heim frá London með þjónustulund þarlendra í fersku minni hef ég að gamni borið saman framkomu veitingamanna hér á landi og þar. Samanburðurinn er í mörgum tilfellum ekki svo óhagstæður Íslendingunum með tveimur leiðum undantekningum þó.
Við Laugaveginn standa tvö veitingahús gengt hvort öðru og hafa þau bæði verið vinsæl frá opnun. Báðir staðirnir eru reknir af upprunalegu eigendunum, í.þ.m. að hluta og á báðum stöðunum vinnur fólk sem tengist eigendunum eða fjölskyldum þeirra. Á Asíu er nær alltaf ófaglært fólk í framreiðslu en kemur e.t.v. minna að sök á þeim stað þar sem flestir gestirnir eru að skjótast í súpu í hádeginu eða þá að verið er að færibandaafgreiða stóra túristahópa með sameiginlegan matseðil. Helst er að maður finni fyrir sauðshættinum í sjálfri móttökunni sem oft er áhugalaus og klaufsk.

En það er handan við götuna, á veitingastaðnum Ítalíu, sem maður kemst virkilega í návígi við þjónustu sem er svo slæm að það sætir furðu að fólk skuli yfirhöfuð sækja þennan stað heim aftur og aftur. Undirritaður var fastagestur á Ítalíu árum saman en hætti að eiga viðskipti við staðinn þegar ráðinn var strákhvolpur sem yfirþjónn, svo ruddalegur og góður með sig að engin leið var að eiga við hann samtal. Þegar hann hafði látið 6 manna fjölskyldu sitja á strætóbekk utandyra í bið eftir borði frekar en að leyfa fólkinu að setjast í 20 mínútur í setukrók á efri hæð þótti mér nóg komið í bili. Nokkru seinna fréttist að hrokagikkurinn hafði verið látinn fara og því var farið að sækja staðinn á ný. Einn faglærður framreiðslumaður er á hverri vakt að jafnaði en fyllt uppí með ómenntuðum stelpum sem margar eru ágætar og sinna sínu starfi af alúð og einlægni, eins og reyndar flestir á þessum veitingastað. Glaðlegt viðmót og þjónustulund getur tryggt vel heppnaða heimsókn á veitingastað ekkert síður en yfirspennt fagmennska og fjöldi prófskírteina. En Adam var ekki lengi í Paradís og nú hefur enn verið ráðinn til starfa strákur sem heldur að hroki og ruddalegt viðmót við gestina sé vænlegast til árangurs. Það er alveg magnað hvað einn asni getur eyðilagt mikið fyrir öðrum. Setningar eins og; “ég hef ekki tíma til að tala um þetta við þig, ég er að vinna hérna” og “eigandinn vill ekkert láta trufla sig í sínu fríi, þú verður bara að hringja í hann á morgun” eru ekki til þess fallnar að láta manni finnast maður skipta máli sem kúnni. Miklu frekar að maður hafi á tilfinningunni að maður eigi bara að éta það sem úti frýs. Stundum gerist það sjálfsagt þegar ungir menn eru að reyna að sanna sig fyrir yfirmönnum sínum að þeir fari offari og segi hluti sem betur hefðu verið ósagðir. En að þeir haldi ruddaskapnum áfram þegar þeir hafa verið áminntir og farið fram á það að þeir sýni almenna kurteisi er ófyrirgefanlegt og veitingamaður með slíkan mann í vinnu þarf virkilega að hugsa sig um.
Tvær ungar stúlkur héldu uppá afmæli þeirrar eldri nú á vordögum og fengu leyfi foreldranna til að “fara út að borða”. Haft var samband við Ítalíu, gengið frá bókun og móttökum. Allt gekk þetta vel og ánægjan með heimsóknina slík að þegar sú yngri átti afmæli var ákveðið að endurtaka leikinn. Hvorki þær né foreldrarnir vissu að í millitíðinni hafði nýr hrokagikkur með útsprungið egó verið ráðinn til starfa á staðnum og engu tauti við hann komandi að taka frá borð fyrir stúlkurnar hvað þá að hleypa þeim inná staðinn yfirhöfuð. “Það er reyndar bannað með lögum að afgreiða 14 ára börn á stöðum með vínveitingaleifi, án þess að vera í fylgd með fullorðnum!!!” Nú ! Og ég sem hef alltaf haldið að það mætti bara ekki selja þeim vín. Undarlegt þá að þessar sömu ungu dömur skyldu fá þessa fínu afgreiðslu í fyrri heimsókninni, ekki hafa lögin breyst á þeim 6 vikum sem liðnar eru síðan. Nei það eina sem gerst hefur í millitíðinni er að eigendur Ítalíu hafa enn og aftur gert þau reginmistök að ráða bjána í vinnu og halda að með því séu þau að spara einhverja þá peninga sem kostar að ráða alvöru fagmann. Þau spara allavega peningana sem geymdir eru í mínu veski því á Ítalíu fer ég ekki aftur og enginn úr minni fjölskyldu fyrr en ráðið hefur verið starfsfólk, til að ganga um beina, sem kann almenna kurteisi. Stúlkurnar halda svo bara uppá afmælið á Caruso, þar sem þær eru velkomnar, og veskin þeirra líka.

Afþreying

Svona á meðan beðið er....

http://www.youtube.com/watch?v=GuMMfgWhm3g


úlpu og dvergagrín ... alltaf fyndið !

Já !

Já, ég veit að ég er latur að skrifa, þessa dagana.

Já, ég veit að sumir eru að bíða eftir London greiningunni.

Já, ég er að vinna í málinu.

Takið lyfin ykkar og ástundið umburðarlyndi og þolinmæði...

Skyldan kallar !

Oft hef ég verið spurður hvaða veitingastað menn eigi helst sækja heim á ferðum sínum til London. Ég ákvað því að taka saman umfjöllun um þá staði sem ég hef heimsótt og gert hafa vel við mig í stórborginni.

Ekki verður um að ræða tæmandi gagnrýni á þessa staði heldur skrif meira í ætt við "tour-guide" fyrir svanga ferðalanga sem þó vilja gera vel við sig í mat og drykk. Engir skyndibitastaðir verða með á listanum af skiljanlegum ástæðum og flestir staðirnir eru staðsettir í miðhluta borgarinnar, Soho og svæðunum þar um kring.

Listinn mun birtast hér innan fárra sólarhringa og vonandi hafa sem flestir gagn og gaman af uppátækinu.

Sárabót fyrir okkur minnipokamenn.

STJÓRNIN ER FALLIN.....!!!!!


og það þrátt fyrir að atkvæði okkar þéttbýlinga mættu sín lítils gegn útnárakjósendum.

Framsóknarflokkurinn hélt í alvöru að hægt væri að hanga á spenanum gegn loforði um álver hér og álver þar. (Virkaði reyndar á austfirðingableiðurnar sem héldu Dóra við völd gegn loforði um álverið á Reyðafirði, sem kom svo loksins eftir dúk og disk - Dóra sé lof og dýrð).

En nú hefur norðmaðurinn loks séð ljósið og hrist af sér þessar blóðsugur.

Og boðið kvennalistakonunni upp í dans...

Það held ég sjóði á gráhærða kónginum í seðlabankanum....



Farinn til London.

Meira síðar..

Iceland Express og "truth in advertising" !

Misvísandi upplýsingar hjá lágjaldaflugfélaginu; "börn fljúga á barnafargjaldi ef þau eru í fylgd með fullorðnum", alveg er látið ósagt að sá "fullorðni" þarf að bóka sig með barninu þ.e. vera "tengdur" því að heiman með einhverjum hætti. Ef viðkomandi barn er að fara eitt milli landa þarf, eðli málsins samkvæmt að greiða fyrir "fylgd" því ekki gengur að senda þessi grey alein út í óvissuna. Þrjúsþúsundkall kostar fylgdin pr. ferð. Þá skyldi maður ætla að skilyrðinu "í fylgd með fullorðnum" væri fullnægt en svo er aldeilis ekki. Til viðbótar við 6ooo kallinn greiðir sendandinn fullt fullorðins fargjald fyrir barnið af því að sá fullorðni er á vegum félagsins en ekki barnsins.

Já einmitt.... en þá ber að breyta orðalagi auglýstra fargjalda svo venjulegt fólk láti ekki glepjast og sendi börnin sín sem fullorðin væru, að viðbættu sérstöku fylgdargjaldi.

Iceland Express hefur um nokkra hríð gefið hugtakinu "express" alveg nýja merkingu með síendurteknum töfum á flugi. Nú hafa þeir gert atlögu að hugtökunum "lággjaldaflugfélag" og "barnafargjald" svo um munar.

Hvað er aftur síminn hjá Icelandair ???

Minnipokamaðurinn ég !

Af því ég kýs að eiga heimili í þéttbýlinu Hafnarfirði en ekki í einhverjum útnára eins og Trékyllisvík eða Raufarhöfn þarf ég að kyngja því að x-ið mitt hefur minna vægi en þeirra sem, vegna átthagafjötra eða annara ástæðna, neyðast til að hokra í hundsrassi.

Hin mannfjandsamlega ofríkistjórn sem hefur fótum troðið allt fagurt og gott í meir en áratug hefði kolfallið ef atkvæði mitt væri jafngilt þeirra sem byggja hinar dreifðari byggðir landsins.

En líklega er þess langt að bíða að mannréttindi, eins og jafnt vægi atkvæða í kosningum, verði virt í bananalýðveldinu.


Frétt á vísi.is

Litil frétt ?

Smáklausa í fríblaði vakti athygli mína. Bandaríski ál-risinn Alcoa, sem við þekkjum mætavel hér á Íslandi, ætlar í "fjandsamlega yfirtöku" á Kanadíska ál-fryrirtækinu Alcan sem m.a. rekur ál-verið í Straumsvík. Svo fylgja í klausunni sundurliðanir á verðmati og gengi og skoðanir "greinenda" á m-ál-inu. Alcoa og Alcan hafa átt í viðræðum í tvö ár en þær hafa engum árangri skilað. Því afréð Alcoa að fara út í yfirtökuna. Tilboðið kom Alcan víst alveg í opna skjöldu og munu þeir ekki tjá sig um það fyrr en það liggur formlega fyrir.

Svo mörg voru þau orð.

Það sem fær mig til að hugsa er ekki hvort einhverjir veruleikafyrrtir milljarða-mafíósar út í hinum stóra heima eru að bítast um kompaníin sín eins og smástrákar í sandkassa, það kemur mér ekkert við, heldur hitt að attaníossar og strengjabrúður þeirra hér á landi, sem hafa makkað í þeirra umboði undanfarna áratugi, skuli hafa skipað m-ál-um svo að þessi gjörningur mafíósanna geti hugsanlega haft stórkostleg áhrif á land mitt og þjóð.

í yfir 600 ár máttum við kyngja því að aðrir réðu okkar m-ál-um. Svo var stoltum og djörfum mönnum fyrir að þakka að við fengum ákvörðunarréttinn í eigin hendur og fullt sjálfstæði skömmu síðar. Nú blasir við að siðblindir og gróðasjúkir smámenn hafa með yfirgangi og frekju komið öllum eggjum okkar í eina risastóra ál-körfu. Það átti svo að slá ryki í augu okkar með því að ál-bræðslurnar væru ekki í allar í eigu sama aðila og því væri áhættunni dreyft!

En hvað þá ef einn og sami aðili sölsar undir sig þær ál-bræðslur sem þegar eru hér? Hvað ef einn og sami aðili á og rekur nær alla stóryðju á landinu? Hvar erum við stödd ef sá gróðapungur fer í fílu og hypjar sig burt einn góðan veðurdag?

Kannski var þessi litla frétt ekki svo lítil þegar grannt er skoðað.

Tónleikar

Sviðin Jörð

Hljómsveitin Sviðin Jörð hefur sent frá sér tilkynningu sem er að finna á hlekknum "Sviðin Jörð" hér til hliðar. Eins má nálgast síðu þeirra félaga með því að smella á "HÉR".

"... og Dýrið varð heilt "

Það virðist engu breyta að íbúar Hafnarfjarðar hjuggu höfuðið af Dýrinu, samstundis spretta tvö önnur fram.

Nú á að ljúga ál-bræðslu oní kokið á Sunnlendingum með því að kalla fyrirbærið "Ál-tæknigarð". Svona lygar og falsanir voru nefndar "New-speak" í skáldsögunni og gjarnar reynt að láta orðin hafa öfuga merkingu við raunveruleikann sem þau táknuðu, svo er einnig nú.

Hitt höfuð Dýrsins mun að líkindum spretta fram á nesjum suður, í Helguvík, ef ekki tekst að ráða fyrirbærinu bana áður. Þessu brj-ál-æði verður að linna, Íslendingar verða að hveða niður þennan demon og þeim fáu sem einokað hafa öll völd á landinu í allt of mörg ár verður að koma frá ef ekki á illa að fara fyrir landi og þjóð á komandi árum.

Líkt og bændur Þjórsársveita biðluðu til Hafnfirðinga um liðsinni bið ég landsmenn alla að hafa græðgis-og umhverfishaturssjónarmið valdaklíkunnar í stjórnarráðinu ekki í öndvegi þegar gengið verður til kosninga í vor. Burtu með þessa klíku og norður og niður með allt það sem hún hefur logið að þjóðinni í meir en áratug.

Bylting er ekki matarboð....

Viss léttir

Ég þakka þeim Hafnfirðingum sem breyttu rétt í þessu mikilvæga m-ál-i, kosningunni um stækkun álbræðslunnar í Straumsvík.

Ég mun stoltur, hér eftir sem hingað til, kynna mig sem "Hafnfirðinginn" Hjört Howser og mun gera það beinn í baki.

Til hamingju Hafnfirðingar, bændur í sveitum austur og landsmenn allir með þennan mikilvæga áfanga á leið okkar til betra lífs.

Af bökkum Þjórsár

Enn eitt áróðursbréfið hugsaði ég þegar ég reif umslag merkt "Kæri Hafnfirðingur".

En þvílíkur léttir! Bréfið rita bændur í sveitum austur, af bökkum Þjórsár, og er einlægt og tilfinningaþrungið ákall til bæjarbúa að láta hugann reika útfyrir bæjarmörkin þegar kosið verður á laugardaginn.

Ég hef sjaldan lesið skrif sem hafa snert mig eins og þetta bréf.

Loksins er m-ál-ið komið í stærra samhengi og ábyrgð lögð á herðar þeim sem hingað til hafa haldið sig vera að ráðstafa eingöngu sinni framtíð og fyrirtækjanna sem þeir vinna hjá. "Þetta er vinnan mín" var einn spunafrasinn sem slett var í okkur en nú hafa bændur á bökkum þjórsár bætt um betur og segja "þetta er líf okkar" og jafnvel "þetta er landið okkar" og stundarbrjálæði stóriðjugróðablindu hefur ekki verið veitt umboð til að svívirða það eins og mun verða ef af stækkun verður.

Hafnfirðingar hafa í hendi sér að breyta rétt á laugardaginn og geta þá með stolti sagt að náttúran, landið og framtíð niðja okkar hafi fengið að njóta vafans.


Lokaorð bréfsins eru; "Sælir eru hógværir því þeir munu landið erfa" !


Þeir sem rita nöfn sín undir þetta fallega bréf eru menn að meiri. Ég er þeim þakklátur og mun hugsa austur jafnt og í minn eigin túnfót þegar ég, á laugardaginn, mæti á kjörstað og segi hátt og skýrt; "NEI" við stækkun álbræðslunnar í Straumsvík!

Davíð Þór

Ég hvet ykkur til að kíkja á skrif vinar míns Davíðs Þórs um álbræðsuna og lygaáróðurinn.

Bein lína til Davíðs: SMELLIÐ HÉR !

Ekki mútur ! Nei, einmitt, og ég er fífl !

Hrannar minn! Þú er vænsti drengur, kurteis, dagfarsprúður og vel m-ál-i farinn. En finnst þér ekki í alvöru kominn tími til að fara að segja satt og rétt frá?

Það ER EKKI "tilviljun" að samningar um raflínur í jörð "ef af stækkuninni verður" nást korteri fyrir kosningar. Það er þér ekki samboðið að áframsegja þessar lygar og falsanir til okkar Hafnfirðinga. Komdu í fjörðinn og spjallaðu við okkur sem erum fædd hér í bænum eða búin að búa hér lungann úr ævinni. Ekki tala bara við 3 ný-aðflutta í Vallarhverfinu og segja svo frá skoðunum þeirra sem dæmigerðum fyrir okkur öll hin sem eigum hér heima. Og vittu til, þegar þú ferð að tala við okkur augliti til auglitis er ég sannfærður um að þú munt átta þig á því að öfugt við það sem þið virðist halda eru Hafnfirðingar ekki kjánar og fífl upp til hópa.

M-ál-lflutningur ykkar álbræðsuleiguliða síðustu daga ber með sér að í ykkar augum erum við öll asnar sem hægt er að ljúga hverju sem er að. Ég fullvissa þig um að asnar erum við ekki, nema þá með einstaka undantekningum, og okkur er gróflega misboðið með staðreyndaleikfimi ykkar.

Og þið megið líka athuga það að flestir hugsandi menn bregðast illa við hótunum eins og þeim að Álgrímur muni pakka saman og hypja sig ef við heimilum ekki stækkun. Allir þessir Álgrímar hinir sem hingað vilja koma og bræða ál með niðurgreiddu rafmagni vita kannski eitthvað sem þið vitið ekki. Eða hafa þeir e.t.v. ekki í önnur hús að venda? Og hvað þá með ykkur, hvert ætlið þið svosem að fara þar sem ykkur er næstum "gefið" rafmagn eins og hér er gert?

Hrannar, vertu sjálfum þér samkvæmur og segðu satt.

Hvað er m-ál-ið ?

Rétt í þessu hringdi í mig kurteis maður og kynnti sig sem starfsmann álversins í Straumsvík. Ég heyrði að hann hringdi frá stað þar sem aðrir voru greinilega að hringja líka, margar raddir og allir að tala í síma. Hann sagðist vilja minna mig á kosningarnar á laugardaginn og spurði hvort ég ætlaði ekki að kjósa. Svo bauðst hann til að svara spurningum mínum ef eitthvað væri sem ég vildi vita um m-ál-ið.

Allt saman mjög snyrtilegt og pro...

Ég sé mest eftir því að hafa ekki látið eftir þessum ágæta manni að gera sig að fífli í minn síma en til þess hafði ég einfaldlega ekki tíma. Í staðinn benti ég honum á þessa síðu og bauð honum að lesa það sem hér er ritað m.a. um Álgrím og hans aðferðir. Kannski snýst þessum "starfsmanni" hugur eftir lesturinn þó ég efi það.

En mér er spurn; eru laun verkamannanna í álbræðslunni virkilega svona lág að þeir eru tilneyddir að sitja langt fram á kvöld á yfirvinnulaunum við úthringingar, eins og kosningasmalar í prófkjöri, eða eru menn virkilega að fylgja sannfæringu sinni og þá endurgjaldslaust?

Og enn er mér spurn; getur verið að Sól í Straumi hafi skotið sig í fótinn og vakið sofandi þurs, heljarinnar mikinn þurs, sem nú er vaknaður og gramur mjög. Álgrímur var nefnilega ekkert að þenja sig og andstæðingar stækkunarinnar voru það margir að hann kaus að birta ekki niðurstöður skoðanakönnunar sem hann sjálfur lét gera. Og hann aðhafðist ekkert. En um leið og hann varð þess áskynja að hópur fólks var að rotta sig saman á móti honum reis hann uppá afturlappirnar og þandi kassann, eins og þursum er tamt að gera séu þeir vaktir af sínum væra milljarðagróða-blundi.

Og nú situr mauraherinn og hringir út samansoðinn lygaáróðurinn.

Mætti ég vinsamlegast biðja ykkur að láta mig og fjölskyldu mína í friði.

Það er nóg að við þurfum að anda að okkur viðbjóðnum, sem álbræðslan ykkar spúir út í andrúmsloftið á hverjum einasta degi, svo við þurfum ekki að eiga von á grátkórnum "en þetta er vinnan mín" í okkar prívat heimasíma.

Ég segi nei takk!




P.S. Það stakk mig hve Forstýrunni varð svarafátt aðspurð um fjarveru raflína og strompa á glansmyndinni fallegu. Engu líkara en hún hafi ekki vitað af þrotlausum fundahöldum smápeða sem loks náðu samkomulagi, fjórum dögum fyrir kosningar, um að leggja þessar línur í jörð. Hún hefði alltént getað gert sér áróðursmat úr því í sjónvarpi allra landsmanna - oní allt bullið sem hún bauð uppá þar. En kannski er hún ekkert að velta fyrir sér smæstu verkþáttum væntanlegrar stækkunar, frekar en öðru.

M-ál-efnafátækt !

Enn berst mér áróðurspóstur frá Álrisanum Álgrími. Nú fylgdi mynddiskur öllum glansbæklingunum. 11 mínútna löng áróðursmynd sem ætlað er að sannfæra mig um að hið stórkostlega álver í Straumsvík sé næstum gjöf frá Guði til Hafnfirðinga. Ekkert minna en heimsmet "í því að menga ekki" svo vitnað sé í siðblindan leiguliðann sem dubbaður er upp til að flytja boðskapinn. Tölvugrafík í þrí-vídd á svo að slá ryki (væntanlega þó frekar litlu svif-ryki) í augu allra sem á horfa og sýna fram á hve óviðjafnanlega fallegt þetta stækkaða álver mun verða í landslaginu. Reyndar er tíundað í lesnum texta, og minnst á í beinni ræðu forstjórans, að stækkunin sé alls ekki eins mikil og andstæðingarnir hafa reynt að plata fólk til að trúa. Þó um sé að ræða þreföldun frá núverandi stærð muni húsakostur aðeins stækka um 80% og lóðin eitthvað minna. Já, hvað er þetta eiginlega með ykkur? Skiljið'i ekki svona einfalda útreikninga. Álverið er alls ekki að stækka neitt verulega og mengun mun að öllum líkindum minnka, ef ekki bara hverfa alfarið. Það verður dásamlegt og hreint, tilvalin móttaka fyrir ferðamenn sem aka Reykjanesbrautina frá flugvellinum í leit að "Iceland, the unspoiled land"!

Fyrir rúmri hálfri öld komst fasískt, siðlaus og firrt klíka til valda í Evrópu. Þessi klíka traðkaði á skítugum skónum (öllu heldur; gljáðum leðurstígvélunum) yfir lönd og þjóðir og hafði að engu skoðanir, réttindi og líf þeirra sem tróðust undir. Eitt helsta vopn þessarar klíku í upphafi ferilsins var útspekúleruð áróðurstækni og vann fjöldi sérfræðinga við það eitt að meitla skilaboðin til að sem flestir létu glepjast. Og það tókst! Adolf hrifsaði ekki til sín völdin, hann var kosinn af óttaslegnum og leiðitömum lýðnum sem kallaði sig Þjóðverja og hafði kokgleypt frasana sem Göbbels og hans attaníossar höfðu matreitt. Allir þekkja framhaldið og eftirmálana, eða ættu að gera það svo ekki sannist orð Foringjans; "lýðurinn er heimskur og gleyminn"! Það sem gerðist í Evrópu á fyrri hluta síðustu aldar má aldrei nokkurn tíma falla í gleymsku. Sú skylda hvílir á herðum okkar að sýna fram á einhvern aukinn þroska og láta aldrei aftur glepjast af órökstuddum áróðri sem settur er fram sem fullgildur sannleikur. Þeir sem hafa lesið skáldsögu Orwells, 1984, eða séð bíómyndina með John Hurt í aðalhlutverkinu, geta borið saman raunveruleikann og skáldskapinn og það hvernig valdaklíkur hafa alltaf hagrætt sannleikanum sér í vil. Jafnvel búið til nýjan sannleika ef sá gamli þykir ekki nógu góður.

Auðvaldsklíkan sem á og rekur álbræðsluna í Straumsvík heldur að hún geti unnið hug og hjörtu Hafnfirðinga og landsmanna allra með sykurhúðuðum þrí-víddar teikningum af hinni dásamlegu nýju verksmiðju. Með passamyndum af glaðlegum og fullnægðum starfsmönnum fyrirtækisins sem auðvitað munu allir missa vinnuna ef "við hin" leyfum ekki stækkunina. Með óforskömmuðum lygum um mengunarvarnir og útblástur eitraðra lofttegunda. Með bulli um að andstaðan við þessa framkvæmd sé byggð á vanþekkingu og skorti á upplýsingum. Með því að valta yfir íbúa Hafnarfjarðar með síendurteknum og útspekúleruðum lyga-áróðri að hætti Nasistanna sem tókst að blekkja Þjóðverja, og marga fleiri, í aðdraganda seinni heimstyrjaldarinnar. Með ógeðslegri áróðursmynd sem falin er í búningi heimildamyndar og minnir mest á "heimildamyndina" sem ríkistjórnin lét framleiða fyrir sig og átti að sýna fegurð og hlýju helvítisins sem var upptökuheimilið í Breiðuvík.

Hafnfirðingar! Látið ekki glepjast af áróðrinum. Kynnið ykkur m-ál-ið og leitið upplýsinga og svara við spurningum ykkar á sem flestum stöðum.

Veljið með framtíð Hafnarfjarðar og landsins alls í huga en ekki af barnalegu þakklæti fyrir alla peningana sem bærinn hefur fengið í sinn hlut í gegnum tíðina. Þeir voru ekki gjöf frá álbræðslunni heldur greiðsla fyrir aðstöðu og veitta þjónustu og vísast mun álbræðslan starfa áfram í óbreyttri mynd, ef ekki undir stjórn núverandi eigenda þá einhverra þeirra mörgu auðhringa annarra sem ásælast álbræðslu á Íslandi. Greiðið atkvæði í komandi kosningu um stækkun bræðslunnar með það í huga hverju þið ætlið að svara börnum ykkar og barnabörnum þegar þið verðið spurð; "hvernig datt ykkur í hug að leyfa þetta?".

Gerið ekkert sem þið gætuð þurft að skammast ykkar fyrir seinna.

Verum ekki "heimski og gleymni lýðurinn" þeirra Adolfs og Josephs heldur upplýst og meðvituð þjóð í upphafi tuttugustu og fyrstu aldarinnar. Þjóð sem hefur enn allt til að bera að vera leiðandi í þeirri hugarfarsbreytingu sem skipta mun sköpum fyrir allt líf á jörðinni á komandi áratugum.

Raki !

"Mér finnst rigningin góð" var sungið hér um árið. Ég sel það nú ekki dýrara en ég keypti það og öllu má ofgera. Hvað er t.d. í gangi á fjallstindi Skálafells ef þar er 101% raki? Er þa´ki of mikið???

Siðareglur og mennirnir sem fara eftir þeim !

Jón Steinar er lengst til vinstri, við hliðina á ónefndum.

Ummæli Jóns Steinars um siðareglur lögmanna og hvernig hann telur ekki að hann hafi brotið þær reglur þegar hann tók að sér mál gegn Jóni Ásgeiri þó hann væri í reynd enn að vinna að máli fyrir Ingibjörgu S. Pálmadóttur hafa vakið mig til umhugsunar.

Fyrir nokkrum árum keyptum við hjónaleysin íbúð af konu hér í mínum heimabæ. Hún leyndi göllum og skemmdum fyrir okkur og ekki liðu nema nokkrir dagar frá því við fluttum inn, þar til við vöktum athygli á þessum atriðum. Í hroka sínum og frekju taldi seljandi sig á engan hátt ábyrgan þó augljóslega hefði hún átt að segja frá jafn mikilvægum hlutum sem þessum. Fasteignasalinn óheiðarlegi fór undan í flæmingi og þóttist ekkert vita af göllunum þó skrifað stæði að hann hefði skoðað íbúðina alla. Við vorum því tilneydd að leita til lögmanns eftir aðstoð því þarna voru miklir peningar í húfi. Sá fróði maður ráðlagði okkur að halda eftir síðustu afborgun til tryggingar kostnaði sem þessar skemmdir útheimtu og það gerðum við. Þá féll allur ketill í eld og sú siðblinda fór á límingunum. Þegar okkur hafði verið birt stefna töluðum við aftur við lögmanninn sem hafði ráðlagt okkur svo vel en þá vildi hann ekkert við okkur tala. Í millitíðinni hafði nefnilega komið í ljós að sú siðblinda hafði látið innheimta fyrir sig skuld einhvejum árum áður og það hafði annast lögmaður sem starfaði á sömu stofu og okkar ráðgjafi. Ekki var um að ræða sama lögmann heldur annan sem starfaði á sömu stofu. Annaðhvort var okkar maður svona ragur eða hann var svona heiðarlegur að hann gat með engu móti hugsað sér að halda áfram með okkar mál fyrst svo var í pottinn búið. Skemmst er frá að segja að hinn lögmaðurinn, fullkomlega siðlaus lygalaupur líkt og sá sem nefndur var hér í upphafi, fór í verkið af fullri hörku og við, sem vorum fórnarlömb í þessu máli, töpuðum því og sátum uppi með skemmdirnar, greiðslu afborguninnar, vexti og allan kostnað af málarekstrinum. Ráðgjafi okkar starfar enn sem lögmaður á sömu stofu, sjálfsagt gefandi góð ráð fólki sem til hans leitar.

Jóni Steinari þykir, af yfirlýsingum hans sjálfs að dæma, ekki athugunarvert að hann hafi tekið að sér mál Sullubergs gegn Jóni Ásgeiri á sama tíma og hann var að vinna í málum fyrir Ingibjörgu, sem er stór hluthafi í Baugi og kona Jóns Ásgeirs, og fyrir systur hennar reyndar líka.
En froðusnakkurinn starfar ekki lengur sem lögmaður heldur er hann nú dómari við æðsta dómstól landsins.
Og enginn þorir að segja neitt um það.

Food and Fun

Um leið og ég lýsi eftir nöfnum þeirra veitingastaða sem ekki hafa lækkað verð á sínum matseðlum þrátt fyrir skattalækkunar-(les.kosningar-)útspil ríkisstjórnarinnar birti ég hér hugleiðingu um Food and Fun...


Food and Fun festivalið er skemmtileg viðbót í menningu höfuðborgarinnar. Hátíðin nú er sú fimmta í röðinni og þáttaka almennings hefur sennilega aldrei verið meiri. Nafntogaðir matreiðslumenn frá ýmsum löndum sækja okkur heim og yfirtaka eldhús 12 veitingastaða í borginni þá fjóra daga sem festivalið er ætlað gestum og gangandi. Hátíðinni lýkur svo með keppni þar sem reglurnar eru einfaldar; aðeins má nota íslenskt hráefni og meistararnir fá litlar 30 mínútur til að versla í matinn. Á matseðli keppninnar er einn fiskréttur, einn kjötréttur og desert og er kokkunum ætlað að töfra fram réttina sína á þremur tímum. Keppnin sjálf fer fram í Listasafninu í Hafnarhúsinu og undanfarin tvö ár hafa yfir 20.000 manns verið viðstaddir þennan stórskemmtilega matreiðslusirkus.
Að ætla sér að kynnast matargerð 12 meistara á aðeins fjórum dögum er auðvitað ógerningur þó maður gerði lítið annað en borða alla dagana. Það er þeim mun nauðsynlegra að kynna vel þáttakendur og veitingastaðina sem þeir munu starfa á með góðum fyrirvara. Kannski var undirritaður eitthvað óvenju sljór á þorranum þetta árið eða upptekinn af öðru en nákvæm tímasetning og umfang hátíðarinnar fór næstum framhjá án þess að vekja athygli. Það hefði verið miður að hafa misst af þessu alfarið og hátíðarhöldurum og þeirra almannatengslaverkmönnum ekki til hróss. En fyrst tíminn var orðinn naumur var bara að velja af þeim mun meiri kostgæfni hvert skyldi fara til að prófa. Indverjinn/Bandaríkjamaðurinn Vikram Garg, yfirmatreiðslumeistari Indebleu í G stræti í Washington DC varð fyrir valinu. Áhugi á indverskri matargerð og það að hann ætlaði að vera í Sjávarkjallaranum við eldamennsku vó þyngst. Eldamennska Garg er samruni af indverskum og frönskum stíl og samsettur menu meistarans var fjórrétta. Túnfisktartar, borinn fram á kúmen papadom með rauðbeðum og sesamfræjum var einstaklega góður. Algjört sælgæti og rétt að kvetja Kjallaramenn til að bæta þessum forrétti á fastaseðil staðarins. Þá var boðið uppá smörsteiktan humar með fenugreek rjómasósu á spinat og kartöflubeði. Mildur en afar góður milliréttur. Lamb í aðalrétt, tvennskonar, með pistasíu og minntu annarsvegar og tandoori á linsubaunabeði hinsvegar. Til nokkurra vonbrigða stóðst hvorugur lambaréttanna forréttunum snúning. Báðir voru bragðdaufir og má vera að meistarinn hafi vanmetið smekk landans og getu til að höndla sterkt kryddaðan mat. Linsubaunabeðið var besti hluti aðalréttanna, bragðmikið en þó fínlegt meðlæti. Meðferð meistarans á hráefninu, hinum rómaða íslenska lambi, var þó til fyrirmyndar. Ólíkt okkur heimamönnum þora útlendingar að bera lambið fram medium-rare og jafnvel rare, fagurbleikt í miðjunni. Þetta mættum við gjarnan herma eftir þeim. Súkkulaðimouse og karamelluís með karríbanana og karríryki gerði endanlega út um síðasta áramótaheitið og með þessum mat var drukkið Pinot Gris Dopoff Moulin í fyrri hálfleik og frábært Masi Amarone rauðvín með lambinu í þeim síðari.
Það sem herjaði á hugann fram eftir nóttu og líka morguninn eftir er sú ánægjulega staðreynd sem svona heimsóknir erlendra atvinnumanna varpa ljósi á. Við eigum á Íslandi matreiðslumenn og framreiðslufólk sem stenst fyllilega samanburð við erlenda toppmenn. Vandvirkni, metnaður og hugmyndaauðgi einkennir flest okkar fólk og örfáir skussar inná milli ná engan vegin að varpa skugga á það. Food and Fun að ári er tilhlökkunarefni og víst er að þetta framtak er vítamínsprauta fyrir alla sem að því koma.

Æ - æ

Enn einn "fjölmiðlafræðingurinn" að þenja sig. Nú er það tilfinning viðkomandi fyrir klámi sem veldur hugarangri.
Mér er hinsvegar spurn; hvernig má það vera að viðkomandi þekkir klám í svona miklum smáatriðum að hún getur tjáð sig um það opinberlega með þeim hætti sem hún gerir?

Er það hluti af námi viðkomandi í "fræðunum"?

Er ekki að verða komið nóg af upphlaupum "fjölmiðlafræðinganna" í samfélaginu?

M-ál-ið enn og aftur

Mér er slétt sama hvort nýjasta tækni geri álframleiðindum kleift að framleiða ál með "minni" mengun ef framleitt er hér á landi með rafmagni frekar en annarstaðar með kolum. Mér er líka nokk sama, á heildina litið, hvort bæjarfélagið mitt verður af þessari sporslu sem nemur víst ekki nema einu til tveimur prósentum af heildartekjunum yfir árið. Þessir 40 til 50 "birgjar" sem missa spón úr aski sínum ef Alcan skyldi loka eiga reyndar samúð mína svo langt sem hún nær en verða menn ekki að aðlagast breyttum tímum og finna sér lífsviðurværi sem ekki útheimtir þrælslund á við þessa. Það þurftu Suðurnesjamenn að gera eftir að herinn hysjaði upp um sig og fór.

Nei, öll þessi atriði vega ekki þungt á mínum skálum til móts við vægi þeirrar ábyrgðar sem á herðum okkar hvílir sem ábúenda á þessu landi og á þessari jörð.
Indíánahöfðingi, gamall og vitur, sagði fyrir margt löngu síðan, þegar umræðan snerist um eignarhald á landinu, að það að rífast um hver ætti landið væri álíka viturlegt eins og ef tvær flær væru að rífast um hvor þeirra ætti hundinn.

Við eigum ekki þetta land, ekki heldur þessa jörð eða nokkuð sem henni fylgir, andrúmsloft, höf, vötn, lönd eða annað. Okkur er einungis treyst fyrir þessu í stutta stund. Mjög stutta stund, hverju okkar. Og við erum að bregðast því trausti.

Afkoma örfárra verkamanna, lítils bæjarfélags eða þjóðar norður í ballarhafi á ekki að blinda okkur svo að við skilum plánetunni sem við búum á í slíku ófremdarástandi til niðja okkar að okkur verði aldrei fyrirgefið.

Til þess höfum við ekkert umboð og ekkert leyfi. Því eru komandi kosningar um stækkun eða ekki stækkun álversins í Straumsvík markleysa og óþarfar með öllu. Okkar umhverfisvitund og siðferðisþrek á að bjóða okkur að hafna þessari stóriðjutísku í eitt skipti fyrir öll án þess að til þurfi að koma pólitískir flokkadrættir, vinslit, og hatrammar deilur.

Verum samt ekki vanþakklát, virðum tíðarandann eins og hann var fyrir þremur áratugum síðan og viðurkennum þátt Ísal/Alcan í þróun og uppbyggingu bæjarins, hvort heldur sá þáttur er stór eða lítill. En nú er öldin önnur og Ísland tilheyrir ekki "þriðja" heiminum lengur.

Þökkum fyrir okkur og segjum þetta gott. Ef aðrar þjóðir kjósa að reisa álver í sínum bakgarði getum við alltént sagt; "maður breytir engum nema manninum í speglinum"...

LADDI ???

What the f*** ?

UPPSELT !!!

Nú skil ég loks þennan gamla leikhúsfrasa "uppselt, uppselt"!

Uppselt er á nær allar sýningar Ladda sem áformaðar voru og hefur enn verið bætt við þremur aukasýningum; miðvikudaginn 28. feb. kl.20.oo, fimmtudaginn 8. mars kl.20.oo og laugardaginn 10. mars kl 14.oo.

Sýningin hefur hlotið einróma lof gagnrýnenda og Páll Baldvin gaf fjórar stjörnur í Fréttablaðinu.

Margir hafa spurt um teikninguna frábæru af Ladda, sem ég tók mér bersaleyfi og birti með pistlinum hér að neðan. Ljúft og skylt að upplýsa að þar á í hlut Róbert Schmidt frá Suðureyri við Súgandafjörð og vona ég að hann fyrirgefi að eign hans var tekin að láni með þesum hætti.

Lukkaðist !

Troðfullt hús ...
Allir skemmtu sér vel ...

og nú er meira að segja til fiðrildi
sem heitir Laddi ...

Nú er aftur gaman ...

LADDI 6-TUGUR

Borgarleikhúsið - stóra sviðið

Þórhallur Sigurðsson, Laddi, varð sextugur á dögunum. Hann fagnar jafnframt 40 ára ferli sem tónlistarmaður, leikari og grínisti. Í tilefni af afmælinu, hefur verið ákveðið að slá upp grínsýningu með Ladda, gestum og hljómsveit.

Auk Ladda muni allir helstu góðkunningjar Ladda líta við og láta ljós sitt skína, þar á meðal Eiríkur Fjalar, Saxi læknir, Skúli Rafvirki, Elsa Lund, Þórður húsvörður, Jón Spæjó og Magnús bóndi.

Verður sýningin frumsýnd 17. febrúar.
Höfundar: Þórhallur Sigurðsson og Gísli Rúnar Jónsson
Sviðsetning: Björn Björnsson
Hljómsveitarstjóri: Hjörtur Howser



Aukasýningar

Í kjölfar tilkynningar um að setja ætti upp grínsýninguna LADDI 6- TUGUR í Borgarleikhúsinu rigndi inn fyrirspurnum frá fólki um allt land varðandi það hvernig maður tryggi sér miða. Ákveðið var að opna einfaldlega fyrir miðasöluna til að geta sinnt öllu þessu fólki strax, án þess að tilkynna sérstaklega um það, hvað þá auglýsa. Skemmst er frá því að segja að viðbrögðin hafa verið ótrúleg og miðarnir rokið út. Nú hefur verið bætt við aukasýningum á Ladda og það borgar sig að hafa hraðann á ef þið viljið tryggja ykkur miða. Aukasýningarnar eru: laugardaginn 24. febrúar kl. 22:30, laugardaginn 3.mars kl. 22:30 og laugardaginn 24. mars kl. 22:30.

Apótekið

Ein af mínum fyrstu minningum úr æsku var þegar ég og afi fórum í bæinn. Ekki man ég erindið, árstímann eða önnur smáatriði en ég man götuhorn og á því horni stóð skrítinn karl og kallaði nefmæltur nöfn allra fréttablaða sem þá voru gefin út. Fékk seinna að vita að þessi náungi hét Óli blaðasali og hornið sem hann stóð á og galaði blaðaheitin var hornið á Austurstræti og Pósthússtræti. Og tröppurnar hans voru tröppurnar að Apótekinu. Mér hefur alltaf þótt svolítið vænt um þennan tiltekna stað í borginni.
Lengi eftir að þarna var opnaður veitingastaður var ég hálfragur við að kíkja á hann en auðvitað gerði ég það að lokum. Enda varð Apótekið fljótt umtalað og ekki dugar að hafa enga skoðun á því sem um er rætt. Ég var líka spenntur að sjá hvernig til hafði tekist með innréttingar og samspil þess gamla og nýja.
Salurinn hefur verið opnaður endilangt og færður nær upprunanum. Sjálfsagt ekki margir á lífi sem muna svo langt aftur en reynt hefur verið að hafa allan frágang sem líkastan því sem upphaflega var. Afgreiðsluborðið fremst í rýminu, þar sem áður voru afgreidd lyf, er nú bar og biðsalur viðskiptavina lyfsalans er setustofa. Þar sem í fyrndinni var opið út í garð, aftantil í stóra salnum, er nú eldhús. Glerveggur skilur á milli og því eru kokkarnir vel sýnilegir á meðan þeir elda. Sjálfur matsalurinn er dálítið á lengdina, borð fyrir fjóra eða fleiri við gluggaröðina og raðir af tveggjamanna borðum inneftir miðjunni. Innst er svo herbergi það sem minni hópar geta fengið að vera prívat. Allt er málað mildum, björtum litum og ljósakrónurnar loka heildarmyndinni afar smekklega. Staðurinn er fallegur og aðlaðandi, hlýlegur þó hann sé svona stór og opinn. Og virðingin fyrir fortíðinni er augljós þó nútíminn sé í aðalhlutverki.
Tilgangur heimsóknar á veitingahús er hjá mér, eins og sennilega hjá flestum, að fá eitthvað að borða. Eitthvað gott að borða og að láta stjana svolítið við mig á meðan snætt er. Hvort tveggja þarf að vera í sómasamlegu lagi til að heimsóknin heppnist vel og viðskiptavinurinn fari ánægður heim. Og komi þá vonandi aftur. Þegar ég bað stúlku sem þarna gekk um beina, um þurrku, til viðbótar þeirri einu sem okkur tveimur hafði verið ætluð, var svarið: “sorry, I don´t speak Icelandic”. Er það ásættanlegt á einu af dýrari veitingahúsum borgarinnar? En þjónn hússins leysti öll mál sem upp komu af fagmennsku og kurteisi. Hann er áhugamaður um vín og er fróður um þau sem í boði eru. Hann er veitingastaðnum til sóma. Aðrir sem þarna voru að þvælast um salinn eru það ekki. Fyrri heimsókn mín á Apótekið var með stórum hópi fólks og um helgi. Mikill handagangur var í öskjunni og ekki sanngjarnt að meta viðurgjörning í smáatriðum útfrá þeirri reynslu. Því ákvað ég að koma aftur og þá með minni látum. Maturinn í þessum tveimur heimsóknum kom mér í opna skjöldu. Enginn í tólf manna hópnum var alveg ánægður og þá smakkaði ég túnfisksteik sem var bragðlaus og þurr. Wasabypiparsósa náði ekki flugi og niðurstaðan var vonbrigði. Er þetta þó einn af réttunum sem yfirkokkurinn mælir sérstaklega með. Í seinni heimsókninni pöntuðum við jólamatseðilinn og stendur uppúr hvað allt sem borið var á borð var einstaklega óspennandi. Lítið virðist spáð í bragð og útlit og botninum var náð með grænu hummusi sem var svo illa útlítandi að við báðum þjóninn að fjarlægja það svo matarlystin færi ekki sömu leið. Af fjórum forréttum stóð enginn uppúr, sama flatneskjan og bragðleysið af öllu, en graskerssúpan var kannski sínu verst. Af aðalréttunum var svínasíðan langsíst og aðrir réttir ekki nema aðeins skárri. Þoskhnakki með reykýsusósu var slepjulegur og grillaði aspasinn sem fylgdi honum var trénaður. Maturinn var ekki bara óspennandi á að líta, hann var beinlínis vondur. Það eru mestu vonbrigðin við heimsóknirnar á Apótekið. Við smökkuðum ýmis vín með þessum jólamatseðli og sú upplifun, og fróðleikurinn sem fylgdi, var besti hluti kvöldsins.
Apótekið fær tvær stjörnur, eina fyrir fallegt og hlýlegt umhverfi sem tekur vel á móti manni og eina fyrir þjóninn góða sem gerði allt sem hann gat til að bjarga kvöldinu.




Heimasíða Apóteksins er:www.veitingar.is - ljósmynd fengin þaðan

Íslensku tónlistarverðlaunin

Lay Low kom, sá og sigraði. Hún er söngkona ársins, á besta plötuumslagið og var kosin vinsælasti flytjandinn í SMS kosningu. Frábært. Hef reyndar ekki enn heyrt tónlist þessa nýstirnis en mun bæta úr því reynsluleysi á næstu dögum.

Bubbi og Bo fengu sína styttuna hvor og Óli Gaukur var heiðraður.

Hafdís Huld á poppplötu ársins.

Hefur einhver heyrt lag og texta ársins með Ghostdigital ???

Fróðlegt væri að fá að vita hvernig valið fer fram, hverjir eru til umsagnar og eftir hverju er farið þegar veita á verðlaun sem þessi.

Og hvar var Sviðin Jörð meðan á þessu stóð ?

Æsingsóráðsheilkenni ?

Þegar menn mála sig útí horn er gott að geta gripið til nýyrðasmíði til að redda sér.

Lögreglan varð fyrir því skrambans óláni að maður lést í átökum við þá og aðstandendur og vinir kröfðust skýringa, eðlilega.

"Dánarorsök mannsins samkvæmt krufningarskýrslunni er svokallað æsingsóráðsheilkenni og hefur neysla kókaíns og amfetamíns orsakað æsingsóráðið".

Einmitt.

En svo segir:"ekki fannst hins vegar mikið magn af efnunum í blóði hans"...

Nú ?

Enn er skrifað:"Talið er að þetta óráð hefði ekki endað jafn illa og það gerði ef maðurinn hefði ekki verið með undirliggjandi hjartasjúkdóm" !

Svo greinir frá að rannsókn sé lokið og málið hafi verið fellt niður, ekkert kom fram sem gaf tilefni til frekari aðgerða ríkissaksóknara.

Þá vantar bara þrjú nýyrði í púkkið. Einhverja góða þýðingu á "Spin Doctor", eitthvað snallt yfir "Damage Control" og svo gott orð sem nota mætti yfir "White-wash"...

Örflokkasukk

Hættið'i að segja okkur fréttir af allsherjarþingi Frjálslynda flokksins!

Ekkert hefur verið eins mikið í fréttum undanfarið eins og hinar miklu deilur og ósamkomulag þessara fáu einstaklinga sem kalla sig Frjálslynda flokkinn.

Las í Blaðinu í dag að skráðir meðlimir eru 1.547. Eittþúsundfimmhundrufjörutíuogsjö!!!

Hvað er málið ?

Fjölmiðlar láta eins og íslenska þjóðin standi og falli með þessu fólki og því sem það er að karpa um á sínum skrifstofum.

Þetta er svipaður fjöldi og er áskrifendur að tímaritinu Bleikt og Blátt...

Hættið'i að plaga okkur hin með fréttum af þessum fámenna kjaftaklúbbi...

Lögbann á tengibraut

Bryndís Schram og fleiri góðir Álafosskvosingar mótmæltu yfirgangi bæjarstjórnar Mosfellsbæjar og tókst að stöðva umhverfis-og skipulagsslys. Aðdáunarvert þykir mér þegar fólk tekur sig saman og gerir eitthvað í málunum í stað þess að röfla bara hvort við annað. Athygli vakti hroki og virðingarleysi bæjarstýrunnar en hún lét hafa eftir sér að hún hefði lengi vitað af "mótbárum" Varmársamtakanna. Hún lætur í veðri vaka að reynt hafi verið að taka mið af tillögum samtakanna og að framkvæmdin hafi, "fra A til Ö" verið í "lögformlegu ferli". Bæjarstjórnin hafi "bara unnið sína vinnu" !!!

Hvaða firring er í gangi? Er þessari bæjarstýru ekki kunnugt um að hún sækir umboð sitt til bæjarbúa, þar þar með talið fólksins í Varmársamtökunum? Hennar er ekki að deila og drottna heldur taka fullt tillit til þess sem hennar yfirmenn, bæjarbúar sjálfir, segja. Að öðrum kosti verður henni skipt út að lýðræðislegum hætti fyrir einhvern sem betur er í tengslum við sitt fólk.

Og vel á minnst; hvaða dæmalausu rökþrot eru það að ætla að gera lítið úr mótmælunum með því að persónugera notkun fánans sem flaggað var í hálfa stöng? Bæjarstýran segir það ósmekklegt og óvirðingu við fánann, og minningu tveggja ára stúlku sem jarðsungin var á sama tíma og mótmælin fóru fram, að nota fánann á þennan hátt. Það "sýni í hvaða tengslum samtökin eru við bæinn og bæjarbúa, sem greinilega eru ekki mikil"!

Og þetta úr munni manneskju sem fótum treður skoðanir fólks og hleypir stórvirkum vinnuvélum í þeirra nánasta umhverfi til að leggja þar 10.000 bíla tengibraut. Og hefur hunsað algerlega öll rök í málinu og ítrekuð mótmæli þeirra sem framkvæmdin bitnar hvað harðast á.

Má ég þá heldur biðja um bæjarstjórann minn, sem ALLTAF hlustar á raddir sinna bæjarbúa...

Sviðin Jörð

Hróður hljómsveitarinnar sem nefnir sig "Sviðin Jörð" breiðist hratt út. Tónleikar á Cafe Rósenberg, bæði þeir sem fram fóru rétt fyrir jólin nýliðin og aðrir á fimmtudagskvöldið 25. s.l. þóttu takast með eindæmum vel. Svo vel reyndar að staðarhaldari hefur óskað eftir frekara samstarfi við félaga sveitarinnnar og eru tvennir tónleikar fyrirhugaðir á staðnum, þann 9. febrúar og þann 10.
Einnig er í bígerð "turne" um landið norðanvert og mun sveitin sækja Akureyringa heim föstudagskvöldið 2. febrúar og svo Húsvíkinga laugardaginn þann 3. Hefur tónleikaferð þessi hlotið heitið "Sviðin Jörð Arctic Tour 2007".
Hér til hliðar gefur að finna tengil á nýopnaða upplýsingasíðu þar sem helstu viðburðir úr starfi sveitarinnar eru, og verða, tíundaðir. Á þeirri síðu er svo að finna tengil á enn eina síðu tileinkaða sveitinni, þar sem höfundurinn Davíð Þór Jónsson birtir öll ljóðin af hljómplötu sveitarinnar "Lög til að skjóta sig við". Er talsverður fengur af þeirri síðu því ljóðin eru læsileg vel. Má hafa af þeim nokkurt gaman einum og sér þó auðvitað sé eindregið mælt með því að platan sé keypt og þeirra notið í því tónlistarlega umhverfi sem Sviðin Jörð bjó þeim af álúð og vandvirkni.

Spurningalögga ríkisins tekur Gest á teppið

Skamm Gestur Einar, hvernig vogar þú þér að spyrja nýráðinn bæjarstjóra Akureyrar um úrvalið í fataskápnum hennar?
Veist'ekki að í dagskrárstefnu ríkisins, eins og hún birtist í skoðunum og gjörðum einstakra millistrumpa, er ekki rúm fyrir fólk eins og þig sem talar um og við annað fólk á mannlegum nótum?

Þú hefur ítrekað gerst sekur um brot af svipuðum toga og raunar sætir nokkurri furðu að þú skulir enn halda starfi þínu eins oft og þú tjáir húmaníska innrætingu þína á öldum ljósvakans.
Það eru dagskrárgerðarmenn eins og þú, sífellt geislandi hlýju og manngæsku, sem torvelda algera hugsanastjórnun (thought control) þá sem stefnt er að.
Í guðanna bænum reynd'að vera svolítið meira eins og allir hinir og ekki alltaf vera að skapa þér sérstöðu með einlægni þinni og alþýðlegheitum.

Ljósmynd af Gesti Einari: Finnbogi Marinósson

Styrkir og styrkþegar

Mentamálaráðherra hefur veitt styrki til tónlistargeirans. Útgáfa verka, kynningar á efni og fyrirhugaðir tónleikar eða ferðalög er meðal þess sem sótt var um styrki vegna.

Á heimasíðu ráðuneytisins má sjá upptalningu á þeim listamönnum sem þóknanlegir eru ríkisstjórninni að þessu sinni.


Fróðleg lesning í ljósi umræðunnar sem fram fór í netheimum á haustdögum.


En styrkþegum er óskað til hamingju með hið opinbera fé sem þeim var úthlutað.

Enn af mÁLum

Margir hafnfirðingar láta eins og umræðan um álversstækkun sé fyrst nú að fara í gang.

Svo er ekki.
Alllengi hafa menn velt þessum bolta milli sín og skeggrætt ýmsa þætti mÁLsins.

Það hefur hentað spunameisturum Álvers Álfakóngs afar vel að halda að hinn almenni bæjarbúi hafi ekki aðgang að öllum upplýsingum um mÁLið....... en þar skýtur hann sig í fótinn því allir sem eru nettengdir geta uppfrætt sig að vild......það er bara að nenna því.....

Hér er slóð á fundargerð og ef hún er lesin hægt og vandlega má læra eitt og annað af henni.

http://www.hafnarfjordur.is/hafnarfjordur/fundargerd_nanar/?ec_item_9_id=96eee7e5-c10c-49b6-aa78-e892ba739778

Sérstaklega athyglisverð er bókunin um mengunarvarnir !

Erum "við" heyrnarlaus ?

Kennari, sem kennt hefur heyrnarskertum um nokkurt skeið, kom fram í fjölmiðlum og tjáði sig um nýlegar fréttir um misnotkun heyrnarlausra barna. Þar viðurkenndi hún að lengstum framan af hafi þeir sem sáu um og báru ábyrgð á börnunum einfaldlega ekki skilið þau vegna þess að táknmálskunnátta var engin. Semsagt; þegar börnin komu til kennara sinna eða leiðbeinenda til að láta vita um hryllinginn, var enginn sem skildi hvað þau voru að reyna að tjá sig um.

Þetta er eitthvert svakalegasta dæmi sem ég hef heyrt um algeran vanmátt kerfisins.

Og enn svakalegra þykir mér að þorri almennings lætur eins og hann hafi ekki heyrt fréttirnar, lætur sig þetta engu varða.

Það er engu líkara en við séum orðin ónæm fyrir fréttum, hversu svakalegar sem þær kunna að vera.

Gæðunum misskipt !

Fer oft inná vedur.is, (til að tékka á veðrinu), og rekst stundum á fróðlega hluti þar. Núna t.d. (rétt fyrir miðnætti) sé ég, svo ekki verður um villst, að Akureyringar njóta sumarblíðu á meðan hér er "Frost á Fróni", og engrar smá.

Við króknum en þeir grilla.....

Hreint og ferskt !

Iceland - the unspoiled land !













Þetta fyrirbæri er eitt það fyrsta sem mætir útlendingum sem hingað koma í leit að óspjallaðri náttúru, hreinu lofti og vatni.

Svolítið tortryggilegt ský, en þessi mökkur fer víst ekki útfyrir "þynningarsvæðið" svonefnda - svo þá er allt í lagi.

Er það ekki ???

OK þá !

Það sem fólk getur pirrað sig á pirringi annarra !!

Og ég sem hélt að ég væri að standa mína plikt með því að láta vita af afbrotum, einkum þeim sem bitna á saklausum vegfarendum og hættulega veikum smábörnum.

Framvegis mun ég ætla þessum pirringi mínum stað á "afbrotavaktin.blogspot.com" svo þeir sem einhverrahluta vegna þola ekki að afbrot séu afhjúpuð hér á síðunni þurfi ekki að fara á límingunum.

Ég læt síðustu færslur varðandi umferðarsóðana þó standa örlítið lengur, og commentin sem þeim fylgja. Þeim sem vilja fylgjast með framvindu málsins og jafnvel leggja mér lið í baráttunni bendi ég á fyrrnefndu síðu.

Bada-bing !

Veitingastaðir í jöðrum iðnaðarhverfa? Er tilvist þeirra ein og sér ekki efni í einhverskonar samfélagsstúdíu? Matarholur sem existera fyrst og fremst til að fullnægja þörf vinnandi manna á að fóðra sig, á sem haghvæmastan og gjarnan fljótlegastan hátt, hljóta að lúta öðrum lögmálum en þær sem snúast um afþreyingu og raunveruleikaflótta viðskiptavinarins. Allavega reyndi ég að stilla mig inná einhverja slíka hugsun þegar ég gekk inn á veitingastaðinn Bada-bing í Hafnarfirði. Bada-bing?! Er verið að sítera, með nafngiftinni, í eitthvert ítalskt gangsterslang að hætti mafíunnar vestan hafs? Eða þýðir þetta í alvöru eitthvað á Thailensku? Og þá hvað?

Aðkoman er stórundarleg, ófrágengið bílastæði, risastórt skilti á húsgafli á iðnaðarhúsnæði, sem hefur reyndar hýst menningarstarfsemi um nokkurt skeið og fáir aðrir vegvísar að sjálfum staðnum. Engar merkingar á hurð og dyrnar sjálfar ekki nógu greinilegar í gluggaröðinni, maður þarf að leggjast á gægjur til að sjá hvort fletta er veitingastaðurinn eða bílaverkstæði Badda.
Stór salur, hátt til lofts, vítt til veggja og lagnir sýnilegar eins og títt er í iðnaðarhúsnæði. Engir kúnnar og staffið, kokkur í kokka-klæðum, stúlka, og illa tilhafður piltur til viðbótar, sitjandi frammi í borðsalnum með fartölvu og kaffibolla. Risastórt tjald á vegg sem á er varpað einhverri íþróttasjónvarpsstöð. Viðskiptavinurinn er eiginlega tilneyddur að spyrja; “Er opið hjá ykkur núna”? Ekki að sú spurning hafi hreyft tiltakanlega mikið við þeim þremur sem þarna sátu og slökuðu á.
Aðeins helmingur matseðilsins í boði, þessi vinstra megin á blaðinu. Hitt bara einhverjar pítsur og hamborgarar, barnamatseðill og svoleiðis “vesen”. Algjört ævintýri í mannlegum samskiptum að reyna að fá piltinn til að skilja pöntunina, sem þó var ekki ýkja flókin enda aðeins helmingur seðilsins í boði. Ekki var um að kenna ólíkum menningarlegum uppruna eða tungumálaskilningsleysi, því þetta tætingslega ungmenni var, án alls efa, af innlendu bergi brotinn.
Lítið hægt að gera annað en bíða og sjá hvað kæmi að lokum á borðið. Já einmitt – “að lokum”. þegar maður er látinn bíða eins lengi eftir matnum og við þetta kvöld er maður að vonum orðinn eftirvæntingafullur þegar hann loks skilar sér á borðið.
Og til að allrar sanngirni sé gætt er rétt að það komi skýrt fram; maturinn sem borinn var á borð bragðaðist ágætlega. Hann leit hinsvegar út eins og honum hefði verið mokað á diskana með miðlungstórri sandkassaskóflu, kúffullir diskar af hrísgrjónum á mann og svo sinn rétturinn hvor á tveimur diskum til viðbótar, ausið beint af pönnunni. En hvað var það þá sem tók allan þennan tíma? Og afhverju fylgdu engin áhöld með til að skammta matinn?

Sá sem eldar þarna kann að líkindum eitthvað til verka, maturinn bar það með sér kominn í munninn. En er nauðsynlegt að slubba þessu á diskana líkt og gert er í mötuneytum ríkisfangelsa í Amerískum bíómyndum? Hefði ekki verið jafn lítið mál að færa þetta upp þannig að þetta liti í það minnsta út eins og matur pantaður af matseðli á veitingahúsi um kvöldmatarleytið föstudaginn fyrir áramót og ætlaður 6 manna barnafjölskyldu.
Og í alvöru; hvað var með piltinn sjoppulega sem sauðaðist við afgreiðsluborðið og villti á sér þær heimildir að hann væri þarna staddur til að ganga um beina? Er feluleikurinn í aðkomunni, kuldalegt og fráhrindandi umhverfið, kjánalegar móttökurnar og helmingaður matseðillinn ekki nóg? Þarf að gulltryggja að maður kemur aldrei nokkurn tíma aftur inn á þennan stað með því að hafa enga... minna en enga, þjónustu... eða öllu heldur afgreiðslu, sem er sennilega réttara orð?

Viðmiðið hlýtur ávallt að vera það sama, hvort heldur er um að ræða veitingastað vandan að virðingu sinni, eða ræfilslega matarholu í jaðri iðnaðarhverfis. Maturinn þarf að vera í lagi, umhverfið má helst ekki vera þannig að manni líði beinlínis illa inni á staðnum og sá sem sér um afgreiðslu, milligöngumaðurinn, þarf að hafa í það minnsta gripsvit á því verki sem honum er ætlað að vinna og helst að vera hreinn, sæmilega kurteis og þokkalega til fara líka.
Breytir engu hvort staðurinn er í dýrari eða ódýrari klassa, þessir tilteknu hlutir þurfa helst að vera í lagi.
Á Bada-bing er aðeins eitt þessara atriða í þokkalegu lagi, sjálf eldamennskan, maturinn bragðast ekki illa. Allt annað, á þessum illa heppnaða matsölustað, er algerlega út í hött og gefur manni enga ástæðu til endurkomu.

Já - einmitt

Þegar Biblían er eina GPS-ið manns er ekki nema von að maður villist stundum af leið. En þegar menn er orðnir svo gjörsamlega áttavilltir í trú sinni að þeir taka engum rökum er hreinlega spurning hvort þeir eigi að ganga lausir !

Nema þeir hinir sömu séu svo algjörlega í umsjá Guðs almáttugs að þeir muni aldrei nokkurn tíma þurfa á aðstoð annarra að halda.

Við skulum vona að hreindýraskyttan mikla "pústi" ekki alveg út og endi "áttavilltur" og aleinn á sínum vegi.

Hér er skrifað það sem allir eru að hugsa en enginn (nema Steingrímur Sævarr) þorir að segja upphátt...

Sjávarkjallarinn

Ég þurfti aðeins að leita til að finna Sjávarkjallarann, þó rata ég vel í miðbænum. Engar glannalegar merkingar eru utan á húsinu sem vísa manni á þennan rómaða veitingastað, maður verður bara að spyrja til vegar.
Aðgengi að staðnum er í gegnum lobbý á túrista-information centrúmi sem gangsett var fyrir nokkrum árum, og svo niður tröppur að gömlum hlöðnum kjallara. Strax þar á þröskuldinum virkar aðkoman dularfull og spennandi. Sumir fá “innilokara” en mér þótti gott að koma inn þar sem lágt er til lofts og lýsing dempuð. Gólfin eru lögð steinum eins og þeim sem kjallarinn er hlaðinn úr, tilfinningin dálítið eins og að koma ofaní dýflissu í gömlum kastala. Fiskabúrið undir barnum er svo efni í aðra grein í allt öðru tímariti.
Fremra rýmið er móttaka og lítill setukrókur úr plexigeri og plasti, nett undarlegur, með eldrauðum leðurklæddum svefnbekk. Salerni eru einnig staðsett í þessu rými og þegar mest er að gera um helgar geta myndast biðraðir við þau.
En matsalurinn innar í kjallaranum er málið. Mér datt í hug lína úr ljóðinu Sigtryggur vann, Þursaflokksins; “Hér er stofan ný, hún er öll tjölduð og þakin með blý”. Einstaklega aðlaðandi og smekklegt umhverfi. Uppfullt af góðum tilfinningum. Maður finnur strax hvað öllum, starfsliði og gestum, líður vel þarna inni. Fáum sögum fer af útsýninu, enda er kjallarinn niðurgrafinn eins og kjallarar eru gjarnan. Þess vegna heita þeir “kjallarar”.

Hvert borð var setið og allt á fullu, þó varð ég ekki tilfinnanlega var við umferð þjónanna um salinn. Þeir liðu um lókalið átakalaust og öruggt. Ég þurfti aldrei að skima eftir þjóninum og allar hans innkomur voru einstaklega fagmannlega útfærðar. Samt var hann líka kurteis og þægilegur. Stúlkan sem tók á móti okkur síðast og afgreiddi fordrykkina mætti taka hann sér til fyrirmyndar. Henni þótti ekki nógu gaman í vinnunni.
Matseðillinn virkar svolítið asískur við fyrsta yfirlestur en þó er hann það ekki alfarið. Sumir réttanna bergmála austrið fjær, sezuan, tobanjan, su-miso, satay og tandoori en í eldhúsinu eru íslenskir meistarakokkar, Matreiðslumaður ársins 2004 og nýbakaður matreiðslumaður ársins 2006.
Dark shadow laxinn og Four seasons, fjórir fiskréttir urðu fyrir valinu sem ágæti dagsins. Á undan fengum við óvænt skemmtilegan forrétt í miniútgáfu af gömlu glerkrukkunum með hespulokinu, þið munið. Eitt-núll fyrir kokkunum, búið að leggja línurnar strax í upphafi máltíðar. Eldamennska verðlaunakokkanna stóð fyllilega undir væntingum, allir fiskréttirnir fjórir voru góðir en laxinn stóð uppúr sem langbestur þetta kvöld. Seinna prófuðum við óvissuferð samsetta úr nokkrum ólíkum réttum og þó meistararnir hafi hvorugur verið á vakt það kvöld virtist það ekki koma að sök. Ef eitthvað var síðra það kvöld var það helst að biðin milli rétta var vandræðalega löng svo tognaði verulega úr máltíðinni. Ef fjölgar svo í salnum að erfitt er að ráða við það þarf líka að fjölga í staffinu.
Hlutverk borðbúnaðar er stundum vanmetið, nauðsyn sérkenna og samspils, hver rödd þarf að heyrast en kórinn verður samt að hljóma. Sjávarkjallarinn fer einum lengra í þessum efnum. Mikil vinna og natni er lögð í útlit og áferð réttanna og maður getur ekki annað en hlakkað til að smakka. Maturinn var frábær í þessi þrjú skipti sem við heimsóttum staðinn og hann var fallegur á diskinum löngu eftir að hann var búinn. Reyndar máttu diskarnir gjarnan standa örlitla stund, eftir máltíðina, svona eins og til að treina ánægjuna. Verðið er örlítið hærra en sumstaðar en kúnninn fær líka örlítið meira. Álagning á vín er hér, eins og víða, alltof há en gott úrval er á seðlinum.
Sjávarkjallarinn er meðal bestu veitingahúsa borgarinnar og fær fimm stjörnur.

Meira um (m)álið !

Var að fá ruslpóstsskammtinn inn um lúguna og nú blasir desperasjónin við. Baksíða blaðs Björgunarsveitar Hafnarfjarðar er auglýsing um hina árlegu flugelda (kynningar) sýningu sveitarinnar undir fyrirsögninni "Forskot á flugelda sæluna".
Svo segir: "Alcan á Íslandi og Björgunarsveit Hafnarfjarðar bjóða Hafnfirðingum og nágrönnum til flugeldasýningar sem gefur hraustlega tóninn fyrir gamlárskvöldið".

Einhver skrifaði fyrir margt löngu: lýðurinn er heimskur og gleyminn. Það kann að vera rétt en halda forsvarsmenn og áróðursmeistarar álversins virkilega að Hafnfirðingar séu svo grunnir að það nægi að ausa þá gjöfum í nokkrar vikur til að þeir samþykki stækkun þá sem fyrirhuguð er með allri menguninni sem því mun fylgja og öllum verkalýðsóréttinum sem þegar er orðið vart við ?

Og heldur bæjarstjóri virkilega enn að samtök þeirra sem eru mótfallnir stækkun standi jafnfætis álrisanum sem virðist hafa ótæmandi sjóði í að sækja áróðri sínum til stuðnings ?

Nú þurfa Hafnfirðingar, bæði þeir sem hafa alið allan sinn aldur í bænum og hinir sem fluttu í hverfið í fyrradag, að snúa bökum saman gegn áróðursvélinni. Framtíð bæjarins er að veði.

Gleðilegt nýtt ár og bestu þakkir fyrir heimsóknirnar hingað á síðuna.

Alúminíum !

Fékk geisladisk í jólagjöf...frá Alcan. Fyrirtæki sem hét alltaf ÍSAL-"íslenska álfélagið" meðan ég var að vaxa úr grasi. Þá var borin virðing fyrir þessu apparati og það þótti vera góður vinnustaður sem bjó vel að sínu fólki. En tímarnir breytast og mennirnir með. Nú er mönnum sagt upp með litlum eða engum fyrirvara eftir allt að þriggja áratuga starf og smásmugulegar, ómerkilegar ástæður notaðar til að losna við starfsmenn þegar hyllir undir starfslok þeirra með öllum áunnum réttindum. Svo eru einhverjir nýbúar (fólk af erlendu bergi brotið, farandverkamenn frá Evrópu, efnahagslegir flóttamenn frá fyrrum ráðstjórnarríkjum, pólitískir flóttamenn frá fyrrum einræðisríkjum... lesarinn athugi að hér má setja inn hvaða þá skilgreiningu sem hver og einn vill hafa um verkafólk sem ekki er fætt hér og/eða uppalið) ráðnir í staðinn, fólk sem er tilbúið að vinna sóðadjobb fyrir minni pening en Íslendingar láta bjóða sér. Og vera réttindalaust í verkalýðsfélagslegum skilningi.

(Og hér skulum við aðeins staldra við og kalla skóflu - skóflu. Hættum öllu kjánalegu argaþrasi um hvaðan fólk er og hvaða rétt hver hefur til að setjast hér að og stunda vinnu. Drögum umræðuna ekki niður á svo rasískt og ómerkilegt plan. Umræðan ætti fremur að snúast um framkomu álrisans við sína verkamenn og það fullkomna virðingarleysi sem áratugalangri baráttu verkalýðsins á Íslandi, fyrir bættri stöðu, er sýnd. Þegar þremur áratugum úr lífi manna er sturtað niður eins og hverjum öðrum úrgangi og þeim sagt að éta það sem úti frýs, hlýtur hver sá sem hefur sjálfur verið á vinnumarkaði eða þekkir stöðu mála af afspurn að hafa á því skoðanir.)

OG HANA NÚ !!!

Örvænting Alcan skín í gegn, nú á að tryggja nokkur þúsund atkvæði í komandi kosningu um stækkun verksmiðjunnar með gjöfum og skjalli. Ekki var þetta alveg nógu augljóst þegar fyrirtækið bauð Hafnfirðingum á tónleika Bo í höllinni eða á Haukar/FH kappleikinn en nú hefur gríman verið felld og á jólakorti sem fylgdi geisladisknum (upptaka af sömu tónleikum) biðlar Rannveig Rist til bæjarbúa um "málefnaleg skoðanaskipti til að mynda heilbrigðan grunn að vel ígrundaðri afstöðu bæjarbúa".









Svo mörg voru þau orð.


En Lúðvík..... HALLÓ !!!! --- Hvað er í gangi á þessari mynd af ykkur Rannveigu ???